فیلم The Wrong Box 1966

برایان فربس سزاوار تحسین است که گروهی از بازیگران درخشان را در این اقتباس نسبتاً کند از رمان رابرت لوئیس استیونسن گرد آورده است. داستان حول سرنوشت سرمایه‌ای به ارزش ۲۰٬۰۰۰ پوند می‌چرخد — نتیجهٔ یک تُنتین بین ۲۰ خانواده که هر کدام ۱٬۰۰۰ پوند سرمایه‌گذاری کردند تا این مبلغ به فرزندی که زندگی می‌ماند تعلق یابد. با گذشت زمان و طی شصت سال، تنها...

برایان فربس سزاوار تحسین است که گروهی از بازیگران درخشان را در این اقتباس نسبتاً کند از رمان رابرت لوئیس استیونسن گرد آورده است. داستان حول سرنوشت سرمایه‌ای به ارزش ۲۰٬۰۰۰ پوند می‌چرخد — نتیجهٔ یک تُنتین بین ۲۰ خانواده که هر کدام ۱٬۰۰۰ پوند سرمایه‌گذاری کردند تا این مبلغ به فرزندی که زندگی می‌ماند تعلق یابد. با گذشت زمان و طی شصت سال، تنها دو مرد باقی می‌مانند: «مَسْتِرْمَن» (جان میلز) و «جوزف» (سر رالف ریچاردسون). اولی پیرِ مکار و طماع به پول است — احساسی که نوهٔ توطئه‌گرش «مایکل» (مایکل کین) نیز دارد. دومی اما به پول اهمیتی نمی‌دهد؛ پیر ساده‌دل و دلنشینی است که داستان‌های فراوانی برای گفتن دارد و برادرزاده‌های مکارش پیتر کوک (موریس) و دادلی مور (جان) و خواهرزادهٔ دلنشینش نانِت نیومن (جولیا) تا آنجا که می‌توانند او را زنده نگه می‌دارند. صحنه برای مجموعه‌ای از ماجراهای کمابیش بامزه چیده می‌شود، با چند حضور کوتاه از تونی هَنکاک (در نقش پلیس)، پیتر سلرز (در نقش پزشک) و اجرای بسیار قوی ویل‌فرد لاوسون در نقش پیشخدمت «پیکاک»، که به یک پایان نسبتاً هزل‌آمیز در قبرستان می‌انجامد. فیلم بدون تردید از نظر بصری خوش‌ساخت است؛ جان بری یکی از موسیقی‌های کم‌تر برجسته‌اش را ساخته و ریتم فیلم نسبتاً تند است. با این حال، فیلم خنده‌دار نیست: شوخی‌ها آن‌قدر پیش‌بینی‌شدنی‌اند که از دور هم قابل تشخیص‌اند، و به جز لاوسون و اجرای تقریباً بی‌نقص سر رالف در نقش «جوزف» پیر دلباخته، شخصیت‌ها بیشتر نقشِ گردهمایی پرستاره را دارند تا این‌که به انسجام داستان — که البته تار و تند و تا حدی سرگرم‌کننده است — کمک کنند. این اثر از بهترین آثار استیونسن نیست؛ تلاشی است برای مسخره کردن «فضیلت‌های» بریتانیای قرن نوزدهم، اما تولید فاقد ظرافت و زیرکی لازم برای رسیدن به آن هدف است. خصوصیات عجیب و غریب شخصیت‌ها اغراق‌آمیز شده‌اند، به‌ویژه در بازی‌های کوک و مور. در دههٔ ۱۹۶۰ سبک خاصی از کمدی و کمدین در بریتانیا رواج داشت که طرفداران آن سبک شاید از این فیلم بیشتر لذت ببرند، اما شخصاً من با این فیلم مشکل داشتم.