فیلم Will Penny 1967

چارلتون هستون در نقش ویِل پنی بازی می‌کند؛ کابویی سالخورده و گوشه‌گیر که زمستان را با پذیرفتن شغلی نگهبانی در یک مزرعه‌ی بزرگ می‌گذراند. او در مسیرش با خانواده‌ای خشن و روانی درگیر می‌شود و برای نخستین بار در آستانه‌ی پنجاه‌سالگی، عشق و حسِ داشتنِ خانواده را تجربه می‌کند. «ویل پنی» (۱۹۶۷) تصویری واقع‌گرایانه از زندگی کابوی‌های غرب در اواخر قرن نوزدهم ارائه می‌دهد؛ زندگی‌ای که...

چارلتون هستون در نقش ویِل پنی بازی می‌کند؛ کابویی سالخورده و گوشه‌گیر که زمستان را با پذیرفتن شغلی نگهبانی در یک مزرعه‌ی بزرگ می‌گذراند. او در مسیرش با خانواده‌ای خشن و روانی درگیر می‌شود و برای نخستین بار در آستانه‌ی پنجاه‌سالگی، عشق و حسِ داشتنِ خانواده را تجربه می‌کند. «ویل پنی» (۱۹۶۷) تصویری واقع‌گرایانه از زندگی کابوی‌های غرب در اواخر قرن نوزدهم ارائه می‌دهد؛ زندگی‌ای که قطعاً دور از هرگونه جلوه و زرق‌وبرق است. بیشتر اجزای فیلم به‌خوبی عمل می‌کنند: لوکیشن‌ها، بازی بازیگران، داستان و فیلمنامه همگی در خدمت اثر هستند. با این حال سه نکته منفی وجود دارد: موسیقی متن تا حدی خسته‌کننده و کاملاً مربوط به دوران گذشته است. دهه‌ی شصت نمونه‌های برجسته‌ای از موسیقی متن وسترن داشت که پا برجا ماندند، اما موسیقی «ویل پنی» اکنون کهنه جلوه می‌کند—گرچه با تم فیلم همخوانی دارد. هم‌چنین، شخصیت‌های منفی تا حدی مصنوعی‌اند. دونالد پلیزنس در نقش پدرسالار روانی خانواده‌بسیار تأثیرگذار است و بروس درن همیشه در نقش شرور قابل‌اطمینان ظاهر می‌شود، اما به‌نظر می‌رسد این خط فرعی صرفاً برای افزودن صحنه‌های اکشن و تهدید به قصه‌ای چسبانده شده که شاید بدون آن بهتر عمل می‌کرد. قلب تماشایی فیلم، کشف عشق و مفهومِ خانواده برای پنی است. در روایت فیلم اشاره می‌شود که او در کودکی یتیم بوده و برای زنده ماندن وارد زندگی مجردی و کابویی شده؛ او هرگز عشق واقعی یا حسِ خانواده را نشناخته است. پیش از آشنایی با شخصیتِ جوآن هکت، تجربه‌های او با زنان محدود به روابط سطحی با روسپیان بوده است. پنی درمی‌یابد که در پدری شایستگی دارد و از آن لذت می‌برد. پسرکِ همراه او آشکارا به او ارادت دارد و دوستش دارد. گویی خداوند شخصیت نجیب پنی را پشت آن ظاهر زمخت می‌بیند و به شکل عشق کاترین و پسرش، به او شانس جدیدی می‌دهد. آیا او از این فرصت برای رسیدن به خوشبختی و رضایت استفاده می‌کند؟ آیا حتی آن را به‌عنوان فرصت می‌بیند؟ متأسفانه پایان‌بندی طعمی تلخ بر جای می‌گذارد. بنابراین من به‌خاطر موسیقی بی‌رمق، خط فرعی شرورانه و پایان‌بندی نمره کم می‌کنم. با این حال، به‌غیر از این موارد، «ویل پنی» یک وسترن قابل‌توجه و ارزشمند است، شبیه به «مونته والش» با لی مروین و جک پالانس که چند سال بعد عرضه شد. مدت زمان فیلم ۱ ساعت و ۵۰ دقیقه است و در بی‌شاپ و شهرستان اینیو، کالیفرنیا فیلم‌برداری شده است. امتیاز: B