فیلم Big Trouble in Little China 1986

فکر می‌کنم وقتی این فیلم اکران شد، به‌عنوان یک اثر ماجراجویی تبلیغ شد. می‌توانم تصور کنم بعضی‌ها ناامید شده‌اند اگر واقعاً انتظار یک فیلم ماجراجویانه‌ی واقعی را داشتند. یادم می‌آید خودم هم دفعه‌ی اول که فیلم را دیدم، جزء آن دسته بودم. با این حال، اگر با این نگاه به فیلم بنگرید که در واقع کمدی است — یا حداقل اکشن‌کمدی — فیلم واقعاً لذت‌بخش است....

فکر می‌کنم وقتی این فیلم اکران شد، به‌عنوان یک اثر ماجراجویی تبلیغ شد. می‌توانم تصور کنم بعضی‌ها ناامید شده‌اند اگر واقعاً انتظار یک فیلم ماجراجویانه‌ی واقعی را داشتند. یادم می‌آید خودم هم دفعه‌ی اول که فیلم را دیدم، جزء آن دسته بودم. با این حال، اگر با این نگاه به فیلم بنگرید که در واقع کمدی است — یا حداقل اکشن‌کمدی — فیلم واقعاً لذت‌بخش است. کل فیلم کاملاً مسخره است. خصوصاً تقلید از قهرمانان هنرهای رزمی آسیایی با جیغ و پوزیشن‌گیری‌های اغراق‌آمیز خیلی مضحک است. همه‌چیز در این فیلم می‌خنداند، مادامی که سعی نکنید فیلم را جدی بگیرید. صحنه‌های اکشن اغلب کاملاً خنده‌دارند، و در عین حال نسبتاً خوب کارگردانی و طراحی شده‌اند. جلوه‌های ویژه طبیعتاً تاریخ گذشته‌اند اما برای این فیلم کافی‌اند. داستانی هم هست ولی چندان مهم نیست؛ فقط برای پیوست دادن صحنه‌های خنده‌دار به‌ویژه صحنه‌های اکشن است. بازیگری؟ بگذارید این‌طور بگویم که با طبع کمدی فیلم هم‌خوانی دارد. در واقع من این فیلم را به‌عنوان تجربه‌ای آزمایشی برای استفاده از نتفلیکس (که هفته‌ی گذشته آمد) روی PS3 برای اولین بار انتخاب کردم و نمی‌خواستم سراغ چیزی بروم که در میانه قطع شود و کلافه‌ام کند. باید بگویم این بار از دیدن فیلم خیلی بیشتر لذت بردم تا اولین بار… و سرویس هم روی PS3 به‌خوبی کار کرد. «مشکل بزرگ در محله‌ی چینی‌ها» آن فیلمی نیست که تبلیغ شده، اما خوب است. ده دقیقه صبر کنید تا ابطالیت آغاز شود، بعد سوار این سفر مضحک تا تیتراژ پایانی خواهید شد. امتیاز نهایی: ★★★ — من دوست داشتم. شخصاً توصیه می‌کنم یک‌بار ببینید. جَک همیشه می‌گوید... چی به‌همون می‌خورد؟ از محصول 20th Century Fox، «مشکل بزرگ در محله‌ی چینی‌ها» را جان کارپنتر کارگردانی کرده و کُرت راسل، کیم کترا، دنیس دان، جِیمز هونگ و ویکتور وانگ در آن بازی دارند. فیلم داستان راننده‌ی کامیونی به‌نام جک برتون (راسِل) را دنبال می‌کند که قبول می‌کند دوستش وانگ چی (دان) را برای برداشتن نامزدش به فرودگاه ببرد، بی‌خبر از اینکه قرار است وارد نبردی ماورایی بین خوبی و بدی در زیر محله‌ی چینی‌های سان‌فرانسیسکو شود. فیلم هنگام اکران در گیشه شکست خورد و به‌عنوان لحظه‌ای شناخته می‌شود که کارپنتر از هالیوود دل‌زده شد، اما با گذشت سال‌ها «فرهنگ پاپ» را به‌دست آورد و امروز خوب مورد توجه قرار می‌گیرد. با ترکیب عرفان چینی و ماجراجویی‌های پرجنب‌وجوشِ به‌گونه‌ای کمیک، فیلم هم‌زمان ابلهانه و پرانرژی است — با قهرمانی جذاب اما دست‌وپاچلفتی. کارپنتر همیشه می‌خواست یک فیلم هنرهای رزمی بسازد و این‌جا فرصت داشت ضمن افزودن لایه‌ی کمدی، با جلوه‌های ویژه بازی کند؛ بیشتر فیلم در جهانی جادویی از هیولاها، جادوگران و زنان چشم‌سبز اغواگر جان می‌گیرد. الآن مشخص است که فیلم از زمان خودش جلوتر بود، نه از لحاظ فنی، بلکه از این نظر که تلاش می‌کرد سبک «چاپ‌ساکی» را آمریکایی کند. این مدتی قبل از آن است که اجرای سیمی و اساطیر چینی در هالیوود رایج شود؛ می‌توان تصور کرد تارانتینو در آن زمان با تأیید سری به آن اشاره می‌کرد. جالب است که هرچند این فیلم آمریکایی یک قهرمان آمریکاییِ خوش‌هیکل دارد، قهرمانان واقعی اثر آسیایی‌تبارها هستند، با نقشِ هم‌پایِ دان که برجسته می‌شود، در حالی که برتونِ راسل از صحنه‌ای به صحنه‌ی بعدی دست‌وپا می‌زند. ساختار روایت به این شکل حرکت جسورانه‌ای از طرف کارپنتر بود، چیزی که مدیران فاکس را عصبانی کرد و تماشاگران عادی را سر در گم نگه داشت. به‌راحتی می‌توان فهمید چرا فیلم در گیشه شکست خورد؛ آن را با فیلم هم‌موضوعِ ادی مورفی، «کودک طلایی»، در همان سال مقایسه کنید که موفق تجاری بود — آن جا مخاطب همان قهرمان معمول آمریکایی را گرفت که فیلم آن‌ها عرضه می‌کرد. کارپنتر جرئت متفاوت بودن داشت و از مسیر لذت برد، و به نظر می‌رسد بازیگران هم همین‌طور. شاید یک دهه طول کشید تا نسخه‌های خانگی ثابت کنند او درست می‌گفت، اما او حق داشت؛ «مشکل بزرگ در محله‌ی چینی‌ها» یک فیلم پاپ‌کُرن واقعاً خوب است. راسل نقش را به‌صورت کله‌شقانه بازی می‌کند، با ژست و لحن طعنه‌آمیز، اندامی مناسب برای دل‌پسندیدن و کاری می‌کند که پوشیدن جلیقه قبل از «جان سخت» ویلیس هم باکلاس شود. کترا جذاب است؛ لب‌های قرمز و چشمان سبز در دنیایی رنگی می‌درخشند؛ و مراقب صحنه‌های احساسی او باشید، واقعاً چشم‌گیر است! دان دوست‌داشتنی و چالاک است، و هونگ به‌عنوان لو پَن دشمنی واقعا به‌یادماندنی به ژانر اکشن-ماجراجویی می‌بخشد. فیلم ریتم تندی دارد و در بخش صحنه‌های بزرگ نیز کم نمی‌گذارد. همه‌ی جلوه‌ها در سطح بهترین نیستند، اما در فیلمی با ریشه‌های کمیک‌بوکی پرانرژی، این چیزها اهمیت چندانی ندارد. بالاخره با عرضه‌ی مناسب خانگی، فیلم آن مخاطبانی را که سزاوارش بود پیدا کرده است. آمین. امتیاز: 8/10 فیلم ماجراجویی‌ای نسبتاً سرگرم‌کننده است با بازی دیگری از کُرت راسل که جذابیت خاص خودش را دارد. طرح داستان گاهی تکه‌پاره به‌نظر می‌رسد (و یک سکانس واقعاً پیشروی داستان را جلو نمی‌برد) اما باز هم خیلی خوش می‌گذرد. از آثار برتر کارپنتر یا نمونه‌ای شاخص در سینمای دهه‌ی ۱۹۸۰ نبود، اما من نسبتاً از آن خوشم آمد. امتیاز: 3.5/5 «مشکل بزرگ در محله‌ی چینی‌ها» مرا سرگرم نکرد. راستش هیچ چیز خاصی در آن نبود که واقعاً دوست داشته باشم. فیلم به‌هیچ وجه وحشتناک نیست، اما داستان دستم را نگرفت و شخصیت‌ها و بازیگران‌شان چندان تماشایی نبودند. چیدمان اولیه‌ی داستان برایم قانع‌کننده نبود و وقتی فیلم از کِش نرفت، بیش از حد عَجیب و مضحک شد که لذت‌بخش باشد. این یکی از ضعیف‌ترین اجراهای کُرت راسل است که دیده‌ام، و من معمولاً او را بازیگری قابل قبول می‌دانم. کیم کترا هم تا حدودی فراموش‌شدنی است، و جِیمز هونگ (به‌جز صدای منحصربه‌فردش) فرصت زیادی برای درخشش ندارد. گریم/جلوه‌های ویژه — به‌ویژه برای هونگ — هم برایم جالب نبود، و شوخی‌ها هم تا حدی ناموفق بودند. نگاهی سریع به ویکی‌پدیا می‌گوید این فیلم در رقابت با «کودک طلایی» قرار داشت. اگر مقایسه کنیم، آن فیلم بهتر عمل کرد، هرچند نه خیلی فاصله دارد چون من خیلی از آن فیلمِ ادی مورفی هم به‌خاطر ندارم؛ آخرین و تنها‌باری که آن را دیدم بیش از چهار سال پیش بود. این فیلم سرگرم‌کننده و تا حدودی کمپی است؛ زیاد سخت نگیرید. از آن‌ لذت ببرید به‌خاطر اینکه هست. فیلم حس و حالی شبیه افسانه دارد، انگار چیزی که ارائه می‌شود بیشتر یک قصه‌ی طعنه‌آمیز است (که خود فیلم هم از آن آگاه است) و بنابراین بعضی عناصر ممکن است اغراق‌شده باشند. اگر فیلم را از این منظر ببینید، احتمالاً از آن بسیار لذت خواهید برد. اما به محض اینکه بخواهید آن را جدی بگیرید، همه‌چیز فرو می‌پاشد. تماشای آن سرگرم‌کننده است. شخصیت‌ها بزرگ (و گاهی ابله/کمپی) هستند و داستان در بیشتر مواقع به مسیر درست می‌رود. این فیلم هنگام انتشار اولیه‌اش چندان مورد توجه قرار نگرفت (که منتشر شدنش 16 روز قبل از «بیگانگان» هم کمکی نکرد)، اما در بازار اجاره و ویدئوی خانگی جای خود را محکم کرد. اولین‌باری که این فیلم را دیدم — هیچ اطلاعاتی از آن نداشتم، فقط نشستم و تماشا کردم — و عاشقش شدم. خنده‌دار بود، هیجان‌انگیز بود، و در چند صحنه حتی نفس‌گیر هم بود. کامل نیست و بی‌عیب و نقص هم نیست، اما چقدر سرگرم‌کننده است!