فیلم Undertow 2004

گوتیک جنوبی وهم‌آلود و تا حدی پسا‌آخرالزمانی دو پسر که همراه پدرشان (Dermot Mulroney) در مناطق روستایی جورجیا نزدیک ساوانا زندگی می‌کنند (که فیلم آنجا فیلم‌برداری شده) سعی دارند با استفاده از زمین امرارمعاش کنند. کریس (Jamie Bell) حدود ۱۶ ساله و تیم تقریباً ۱۰ ساله است؛ هرکدام به شکل متفاوتی غم از دست دادن مادرشان و مشکلات انزوای شدیدشان را بروز می‌دهند: کریس با قانون...

گوتیک جنوبی وهم‌آلود و تا حدی پسا‌آخرالزمانی دو پسر که همراه پدرشان (Dermot Mulroney) در مناطق روستایی جورجیا نزدیک ساوانا زندگی می‌کنند (که فیلم آنجا فیلم‌برداری شده) سعی دارند با استفاده از زمین امرارمعاش کنند. کریس (Jamie Bell) حدود ۱۶ ساله و تیم تقریباً ۱۰ ساله است؛ هرکدام به شکل متفاوتی غم از دست دادن مادرشان و مشکلات انزوای شدیدشان را بروز می‌دهند: کریس با قانون درگیر می‌شود و تیم به‌طور عجیبی به خوردن اشیاء غیرخوراکی تمایل نشان می‌دهد. برادر پدرشان (Josh Lucas) برای دیدار می‌آید و ظاهراً خوش‌برخورد به‌نظر می‌رسد، اما نوری وحشی و شوم در چشمانش هست؛ جای تعجب نیست، چون درونش از خصومت و طمع جوشان است. «Undertow» (2004) ساخته دیوید گوردون گرین تا حدودی یادآور «Days of Heaven» (1978) اثر ترنس مالیک است؛ هر دو درام‌های واقع‌گرایانه‌ای هستند که بر زندگی جوانان در مناطق روستایی تمرکز دارند و تجربهٔ تماشاگری خواب‌آلود و رؤیایی ارائه می‌دهند. هر کدام تلاش می‌کنند با جادوی سینمایی خود مخاطب را مجذوب کنند. با این حال، برخلاف «Days of Heaven»، «Undertow» ریشه در گوتیک جنوبی دارد. بین این دو، من «Undertow» را ترجیح می‌دهم. بعد از دیدن فیلم فوق‌العادهٔ کارگردان «Snow Angels» (2007)، که به‌راحتی یکی از بزرگ‌ترین درام‌های ساخته‌شده است، تصمیم گرفتم این فیلم قبلی او را هم دوباره ببینم. خوشحالم که این کار را کردم، چون «Undertow» از آن نوع فیلم‌هایی است که در تماشای مجدد بهتر می‌شود. اما این نوع آثار هنری مناسب همه نیستند. کسانی که با بلاک‌باسترهای مدرن خو گرفته‌اند احتمالاً «Undertow» را کسل‌کننده، دراز و بی‌هدف خواهند یافت. خودم هم دفعهٔ اول چندان تحت تأثیر قرار نگرفتم؛ از آن متنفر نبودم، فقط آن را «نمی‌فهمیدم». خوشبختانه به آن شانس دوم (و حتی سوم) دادم، چون «Undertow» موفق شد مرا زیر طلسم خود بکشد. برای دیدن چنین فیلمی باید در حال و هوای مناسب باشید. کیفیت رؤیایی فیلم با موسیقی مسحورکنندهٔ Philip Glass که در آغاز و پایان پخش می‌شود تقویت شده است. ساده و تکرارشونده است، اما جادویی است. چند بار به سراغ تیتراژ رفتم فقط برای لذت بردن از این قطعهٔ درخشان. به‌عنوان یک درام/تریلر گوتیک جنوبی، «Undertow» جوّ جنوبی خنکی دارد و بر زیرپوست روستایی تمرکز می‌کند. فیلم‌های دیگری که در ایجاد چنین فضایی موفق بوده‌اند به ذهن می‌آیند: «The General’s Daughter»، «Ode to Billy Joe»، «I Walk the Line» (با Gregory Peck، 1970)، «Mississippi Burning»، «Squirm»، «The Man in the Moon» و «The Skeleton Key». اگر به این نوع فیلم‌ها علاقه‌مندید، از جمله «Days of Heaven» که پیش‌تر ذکر شد، احتمالاً «Undertow» را هم خواهید پسندید. تمایز «Undertow» این است که چنان به تنگدستی و فقر روستایی می‌پردازد که فضایی شاعرانه و تاحدی پسا‌آخرالزمانی پدید می‌آورد. مدت فیلم ۱ ساعت و ۴۸ دقیقه است. کریستن استوارت در پردهٔ اول نقش کوتاهی دارد. نمره: B/B-