انیمه Demon Slayer: Kimetsu no Yaiba Infinity Castle 2025

امتیاز: 10/10 — یک شاهکار بصری که سینمای انیمه را بازتعریف می‌کند Demon Slayer: Kimetsu no Yaiba – Infinity Castle فراتر از یک انیمه است؛ اثری هنری در حرکت. استودیوی یوفوتِیبل بار دیگر فراتر از انتظار ظاهر شده و جلوه‌هایی خلق کرده که شاید از بهترین لحظات تاریخ انیمه باشند. هر فریمِ این فیلم چون یک نقاشی است و هر نبرد، سمفونی‌ای از نور، رنگ، حرکت...

امتیاز: 10/10 — یک شاهکار بصری که سینمای انیمه را بازتعریف می‌کند Demon Slayer: Kimetsu no Yaiba – Infinity Castle فراتر از یک انیمه است؛ اثری هنری در حرکت. استودیوی یوفوتِیبل بار دیگر فراتر از انتظار ظاهر شده و جلوه‌هایی خلق کرده که شاید از بهترین لحظات تاریخ انیمه باشند. هر فریمِ این فیلم چون یک نقاشی است و هر نبرد، سمفونی‌ای از نور، رنگ، حرکت و احساس. مقیاس بخش «قلعه بی‌نهایت» خیره‌کننده است. جاذبه‌های متغیر، معماری کِهْلدِسکوپی و ریتم بی‌وقفه شما را به دنیایی بی‌انتها و هولناک می‌کشانند. با این حال در دل آن هرج‌ومرج، انیماتورها وضوح بصری و دقت در روایت را حفظ می‌کنند. مبارزات فقط نمایشی نیستند؛ صمیمی، خشن و عمیقاً احساسی‌اند؛ شما نفس‌ها، ضربه‌ها و فداکاری‌ها را حس می‌کنید. تانجیرو، زنیتسو، اینوسوکه و هاشیرا با احساس سنگینی و فوریتِ نفس‌گیر مقابل شانس‌های ناممکن می‌ایستند. لحظاتِ مربوط به شخصیت‌ها ضربه‌ای قوی‌تر از همیشه دارند. ماه‌های بالا (Upper Moons) هم از نظر حضور و هم قدرت ترسناک‌اند و موزان تجسمِ وحشتی محض است. آنچه قلهٔ این فیلم را شکل می‌دهد صرفاً جلوه‌های بصری نیست، بلکه نحوه‌ای است که انیمیشن در خدمت قلب داستان قرار می‌گیرد: وفاداری، اندوه، خشم و عشق در هر برش، هر فریاد و هر درخشش تیغ روی پرده نقش می‌بندند. در عین حال تجربه‌ای مختلط هم وجود دارد. فیلم شایستهٔ تجربه‌ای مثل IMAX است، اما احساس کردم تلاش شده است داستان‌های فرعی زیادی در یک فیلم جا شود. در دو سوم اولِ فیلم مرتب بین صحنه‌های نبرد و داستان‌های فرعی جابه‌جا می‌شویم که به ریتم لطمه می‌زند؛ بهتر بود هر داستان فرعی کامل شود و سپس به ادامهٔ نبرد بازگردیم. بسیاری از این داستان‌ها نیز با شتاب به پایان می‌رسند و بار احساسی چندانی اضافه نمی‌کنند. از طرف دیگر سکانس‌های اکشن و جلوه‌های صوتی درخشان‌اند. به نظر می‌رسد دو فیلم دیگر برای رسیدن به پایان در راه است و امیدوارم آن‌ها روایت را به شکل معنادارتری به پایان برسانند. فیلم ما را به درون ساختاری می‌برد که گویی از آثار اِشر الهام گرفته: با جزئیات بی‌نقص، سیال و چاه‌مانند؛ جایی که زمین و بالا جابه‌جا می‌شوند و جاذبه قانون خود را از دست می‌دهد. در میانهٔ مسیر ما با آکازا روبه‌رو می‌شویم و نه‌تنها مهارت‌ها و تکنیک‌هایش را می‌بینیم، بلکه تراژدیِ پیش از تبدیل شدنش به شیطان نیز شرح داده می‌شود—زمانی که قادر به عشق بود ولی خیانتی وحشتناک او را به سمتی کشاند که روحش مستعدِ وسوسهٔ انتقام شد. این پرداختِ عمیق‌تر به شخصیت کمک می‌کند تا مرز میان خوب و بد متعادل‌تر شود و به‌طوری که ریتم تندِ اکشن از تبدیل شدنِ پس‌زمینهٔ داستان به فضای بیش‌ازحد غمناک جلوگیری می‌کند. فیلم صحنه‌های خشونت‌آمیز و خونینی دارد و برخی نماها برای حساس‌ها مناسب نیست، اما از نظر فیلم‌های Demon Slayer بهترینِ ساخته‌هاست و به‌طور مستقل هم کیفیتِ قابل‌توجهی دارد. این آغاز نفس‌گیر برای فصل پایانی Demon Slayer است و تماشاگر را بی‌درنگ در آشوب فرو می‌برد. انیمیشن خیره‌کننده است و یوفوتِیبل هنر خود را به اوج می‌رساند؛ نبردهای سیال، تصاویر روح‌انگیز و مقیاسی که هر فریم را باشکوه می‌کند. ریتم فیلم بی‌وقفه است اما پوچ نیست؛ توازنِ چشم‌انداز و احساسِ خام به‌خوبی برقرار شده است. فیلم پایانِ کامل نمی‌دهد بلکه با ایجاد انتظار، شما را مشتاق قسمت‌های بعدی رها می‌کند—ترکیبی نزدیک به کامل از دل و جلوه.