فیلم Scandal in Sorrento 1955

با یونیفرمی مناسب برای تقریباً هر موقعیت، «کارتِنوتو» (ویتوریو ده سیكا) به زادگاهش سِرِنتو بازمی‌گردد تا ریاست نیروی پلیس محلی—که به‌ندرت شلوغ می‌شود—را برعهده بگیرد. این شغل چندان مناسب مردی با آن همه مدال و نشان نیست و اوضاع وقتی بهتر نمی‌شود که درمی‌یابد خانه‌اش را «صوفیا» ماهی‌فروش محلی (سوفیا لورن) اشغال کرده است. او از صوفیا خوشش می‌آید و چنان شیفته‌اش می‌شود که فوراً...

با یونیفرمی مناسب برای تقریباً هر موقعیت، «کارتِنوتو» (ویتوریو ده سیكا) به زادگاهش سِرِنتو بازمی‌گردد تا ریاست نیروی پلیس محلی—که به‌ندرت شلوغ می‌شود—را برعهده بگیرد. این شغل چندان مناسب مردی با آن همه مدال و نشان نیست و اوضاع وقتی بهتر نمی‌شود که درمی‌یابد خانه‌اش را «صوفیا» ماهی‌فروش محلی (سوفیا لورن) اشغال کرده است. او از صوفیا خوشش می‌آید و چنان شیفته‌اش می‌شود که فوراً او را بیرون نمی‌کند؛ در عوض پیش «ویولانته» سنتی‌تر (لئا پادوانی) ساکن می‌شود و ویولانته خیلی زود از این مهمان خوش‌پوش خوشش می‌آید. در این میان، صوفیا رابطه‌ای پرشور با «نیکولینو» (آنتونیو چیفاریلو) دارد، اما کمی شیطنت‌آمیز رفتار می‌کند و می‌خواهد او بیش از یک افسر راهنمایی و رانندگی آرزو کند؛ بنابراین با بازیگوشی با کارتِنوتو ور می‌رود و حتی با پیشنهاد او موافقت می‌کند. نتیجهٔ همهٔ این ماجراها چه خواهد بود؟ ده سیكا و لورن در این کمدی سبک و دلپذیر ترکیبی تقریباً بی‌نقص هستند. فیلم احتمالاً تنها ممکن است چند راهبه یا روحانیِ بیش از حد سخت‌گیر را متعجب کند، اما برای باقی تماشاگران بهانه‌ای است تا شاهد شیطنت‌های بازیگران باشند، گاه‌به‌گاه از قطعات زیبای پیانوی کلاسیک لذت ببرند و در مجموع از یک نمایش عاشقانهٔ ساحلی و کمی پخته‌تر لذت ببرند. فیلم کمی طولانی است، اما هرگاه در اوج خود قرار می‌گیرد، نگاهی سبک‌بال و سرگرم‌کننده به عشق در سنین بالاتر ارائه می‌دهد و لورن—حتی وقتی مشغول حمل ماهی است—با بی‌دغدغه از پس همه‌چیز برمی‌آید.