فیلم Is This Thing On? 2025

«Is This Thing On?» جواهری غافلگیرکننده از جشنواره است که تسلط استادانه بردلی کوپر بر فرم و وجدان داستان را نشان می‌دهد. فیلمی که با اصالتش غافلگیر می‌کند و با توازن بین طنز خام و درد صادقانه، به‌واسطهٔ بازی‌های درخشان ویل آرنت و لورا درن، تاثیرگذار می‌شود. تصویربرداری نزدیک و صمیمی متیو لیباتیک، تجربهٔ بصری فیلم را غنی کرده و نشان می‌دهد هنر می‌تواند رِنج...

«Is This Thing On?» جواهری غافلگیرکننده از جشنواره است که تسلط استادانه بردلی کوپر بر فرم و وجدان داستان را نشان می‌دهد. فیلمی که با اصالتش غافلگیر می‌کند و با توازن بین طنز خام و درد صادقانه، به‌واسطهٔ بازی‌های درخشان ویل آرنت و لورا درن، تاثیرگذار می‌شود. تصویربرداری نزدیک و صمیمی متیو لیباتیک، تجربهٔ بصری فیلم را غنی کرده و نشان می‌دهد هنر می‌تواند رِنج و فریاد صادقانهٔ انسان باشد. یادآوری‌ای گرم و ضروری که هیچ‌گاه برای برداشتن میکروفن و آغاز روایت زندگی‌ خودمان دیر نیست و بحران را می‌توان به پاک‌سازی روحی و درمان بدل کرد. گاهی به نظر می‌رسد در عهدهای ازدواج وعده‌ای برای زندگی همیشه شاد و بدون خلل گنجانده شده، اما واقعیت چیز دیگری است. فیلم جدیدِ نویسنده-بازیگر-کارگردان بردلی کوپر نشان می‌دهد مشکل لزوماً مربوط به ناسازگاری زوج نیست؛ و اگر علت در آن نباشد، خوشبختی ادامه‌دار ممکن است بازیابی شود و لزومی به جدا شدن نباشد. الکس نوواک (ویل آرنت) و همسرش تُس (لورا درن) که بیست سال زندگی مشترک داشته‌اند، در بحبوحه‌ای راکد قرار گرفته‌اند اما نسبت به هم خصومت آشکاری ندارند؛ با این حال تصمیم به جدایی می‌گیرند و بررسی طلاق را آغاز می‌کنند. اگر نه خشم و نه فقدان جذابیت بینشان هست، پس مشکل از کجاست؟ احتمالاً مشکل بیشتر به کمبود رضایت شخصی در زندگی هر کدام بازمی‌گردد تا به ذات رابطه. کمی فاصله ممکن است فرصتی باشد برای بازیابی آن رضایت فردی گمشده که بر کیفیت زندگی زناشویی‌شان تاثیر گذاشته است. برای تُس، این به معنای بررسی امکان مربیگری والیبال زنان است؛ ورزشی که خود زمانی در آن موفق بود. برای الکس اما به معنای تجربه‌ای آنی در شب‌های open mic نیویورک و آزمون استندآپ کمدی است—شبیه شوخی‌ای که ناگهان تبدیل به کشف استعدادی می‌شود که او خود از وجودش خبر نداشت؛ استعدادی که به او لذت، شناخته‌شدن و شکلی غیررسمی اما موثر از درمان می‌دهد تا زندگی‌اش را سامان دهد. تلاش‌های جداگانهٔ آن‌ها دیدگاه‌شان نسبت به خود و رابطه‌شان را دگرگون می‌کند. اما چون علناً اعلام کرده‌اند جدا می‌شوند، حالا که می‌فهمند شاید مشکل از ازدواج نبوده چه می‌کنند؟ به تظاهر ادامه می‌دهند یا اعتراف می‌کنند که آغاز روند طلاق اشتباه بوده؟ در این معنا عنوان فیلم به کنایه‌ای دوپهلو تبدیل می‌شود؛ هم نوسانِ بارتابِ رابطهٔ آن‌ها و هم اشارهٔ طنزآمیز کمدین‌ها به «آیا این دستگاه روشن است؟» وقتی به‌نظر می‌رسد میکروفن‌شان خراب شده. فیلم علاوه بر ارائهٔ نگاهی جذاب به دنیای استندآپ، نشان می‌دهد چگونه یک تجربهٔ بی‌پروا می‌تواند در زمانی که کمتر انتظارش می‌رود، زندگی ناراضی‌کننده‌ای را به تجربه‌ای پربار بدل کند. ماهیت درمانی این تغییر، چیزهایی را آشکار می‌کند که سال‌ها پنهان مانده بودند و بار دیگری نفس تازه‌ای در رابطه می‌دمد. همهٔ این‌ها با رک‌گویی و صداقتی که در فیلم‌های عاشقانه و رابطه‌ای به ندرت می‌بینیم به دست آمده است؛ و این تا حد زیادی مرهون بازی‌های فوق‌العادهٔ آرنت—که جنبه‌هایی از توان بازیگری‌اش را نشان می‌دهد که بسیاری از ما نمی‌دانستیم—و درن است، که بار دیگر نقش‌پردازی متمایز و دامنهٔ وسیع توانایی‌هایش را به نمایش می‌گذارد. الکس (ویل آرنت) شاهد از هم گسیختن زندگی‌اش است. در میانسالی، ازدواجش با تُس (لورا درن) به سوی دادگاه طلاق می‌رود و او احساس ناکامی و پوچی می‌کند. وقتی به بار می‌رود از هزینهٔ ۱۵ دلاری ورودی که برای هزینهٔ اجرای استندآپ است شکایت می‌کند؛ اما اگر خودش ده دقیقه اجرا کند، این ورودی بخشیده می‌شود. او بالاخره روی صحنه می‌رود و با دست‌پاچگی به سرگرم کردن جمع می‌پردازد—جمعیتی که بسیاری از آن‌ها از منظم‌های محافل کمدی یا کمدین‌های نوپا هستند. خودش فکر نمی‌کند بامزه باشد و دیگران هم چنین نظری ندارند، اما اجرای او به تدریج بدل به محملی برای تخلیهٔ احساساتش می‌شود. وقتی همسر دورافتاده‌اش یک شب در قرار با فردی دیگر، به همان کلوپ می‌آید که الکس در آن مشغول اجرای صریح و خشن دربارهٔ ازدواج رو به افولش است، طبیعی است که تُس از آنکه سوژهٔ طنز او شده باشد راضی نباشد. سؤال این است که آیا همان اجراها می‌توانند آن‌ها را وادار کنند تا یکدیگر را با چشمی نو، صادقانه و نقادانه ببینند؟ خلاصهٔ ماجرا سفرِ پرتنشی است به سوی خودآگاهی برای هر دو، اما من را چندان تحت‌تأثیر قرار نداد. امید داشتم طنز فیلم آن را با طعنهٔ بیشتری از کلیشه‌های ملودرامی بیرون بکشد، اما از شوخی‌هایی که بر محور «قربانی‌بودن» می‌چرخند هرگز خوشم نیامده است—چه از منظر کمدین و چه از منظر سوژه—و شنیدن خنده‌های تماشاگران روی جملات نه‌چندان بامزه‌ای که برای بهره‌برداری از درزهای زندگی زناشویی نوشته شده‌اند، مرا ناراحت کرد. آرنت و درن هر دو عملکرد قابل‌قبولی دارند، اما اگر به زیر سطح نگاه کنید، این همان اختلافات زناشوییِ تکراری است که تنها این بار در زیرزمین یک پاب نمایش داده شده است.