انیمیشن Harvie Krumpet 2003

آیا می‌دانستید که یک آدم معمولی در طول عمرش به‌طور متوسط ۱۹ مایل نخ دندان مصرف می‌کند؟ این یکی از «حقایق»ی است که هاروی می‌داند — ولی من زود می‌روم جلو... ما از لهستان در سال ۱۹۲۲ شروع می‌کنیم، جایی که او وارونه و سر و ته به دنیا می‌آید، در خانواده‌ای محبت‌آمیز اما فقیر. خانواده‌اش عاشقش بودند، حتی وقتی برایش سندرم تورت تشخیص گذاشتند....

آیا می‌دانستید که یک آدم معمولی در طول عمرش به‌طور متوسط ۱۹ مایل نخ دندان مصرف می‌کند؟ این یکی از «حقایق»ی است که هاروی می‌داند — ولی من زود می‌روم جلو... ما از لهستان در سال ۱۹۲۲ شروع می‌کنیم، جایی که او وارونه و سر و ته به دنیا می‌آید، در خانواده‌ای محبت‌آمیز اما فقیر. خانواده‌اش عاشقش بودند، حتی وقتی برایش سندرم تورت تشخیص گذاشتند. اما فاجعه‌ای در انتظارش است: وقتی بازمی‌گردد خانه را خاکستر شده می‌یابد و والدینش را که به‌طرزی عجیب به دوچرخه‌شان چسبیده و مانند یخ منجمد شده‌اند. با آمدن نازی‌ها او راهی استرالیا می‌شود و زندگیش که همیشه بدبیاری به بار می‌آورد ادامه پیدا می‌کند. در نهایت یک صفحهٔ فولادی (مغناطیسی) در سرش قرار می‌گیرد، با صاعقه برخورد می‌کند، به سرطان بیضه مبتلا می‌شود و روزی ۲۸ نخ سیگار می‌کشد — وای، من که همان‌جا تسلیم می‌شدم. سپس با یک پرستار به نام وال آشنا می‌شود و شاید خوشبختی در افق پدیدار شود. آنها ازدواج می‌کنند، دختری را به فرزندی می‌گیرند که بزرگ می‌شود و به آمریکا می‌رود. باز هم بدشانسی سراغش می‌آید و هاروی در نهایت در آسایشگاه سالمندان منتظر حکم پایان زندگی می‌شود... آیا وقتی برای یک دوران آخر پرشور باقی مانده است؟ انیمیشن کاملاً به سبک آردمن است و تماشای آن جذاب است — حتی اگر پیرِ بیچاره هاروی مثل مغناطیسی برای بلاها باشد. اما در واقع روایت خشک و بی‌تکلف جفری راش است که به این کار نیروی بیشتری می‌بخشد. شرح‌های او از موقعیت‌ها ساده و سرراست است — تقریباً بدون تغییر لحن یا تأکید، صرفاً یک همراهی ساده و مؤثر با زندگی و روزگار هارویک میلوش کرومپتسکی.