انیمیشن GOAT 2026

تورنز در لیگ «روربال» اوضاع چندان خوبی ندارد، حتی با حضور پلنگ افسانه‌ای جت. وقتی مالک تیم، فلو، ویدیویی از بز جوان و پرتلاش ویل می‌بیند که یکی از ستاره‌های ورزش، مان، را به چالش می‌کشد، تصمیم می‌گیرد او را جذب کند. روربال ترکیبی از فوتبال آمریکایی و بسکتبال است؛ پرسرعت و گهگاه خشن، و طبیعی است که کاپیتان جت از جذب این بازیکن کوچک‌تر...

تورنز در لیگ «روربال» اوضاع چندان خوبی ندارد، حتی با حضور پلنگ افسانه‌ای جت. وقتی مالک تیم، فلو، ویدیویی از بز جوان و پرتلاش ویل می‌بیند که یکی از ستاره‌های ورزش، مان، را به چالش می‌کشد، تصمیم می‌گیرد او را جذب کند. روربال ترکیبی از فوتبال آمریکایی و بسکتبال است؛ پرسرعت و گهگاه خشن، و طبیعی است که کاپیتان جت از جذب این بازیکن کوچک‌تر و پررو راضی نباشد. در ابتدا همه تیم نسبت به عضو جدید بی‌علاقه‌اند و او را روی نیمکت می‌گذارند، اما با تداوم مشکلات تیم شاید وقتش رسیده که به او فرصت بدهند تا ارزشش را نشان دهد. همه‌چیز نسبتا رویه‌ای پیش می‌رود و انیمیشن هم چندان مرا راضی نکرد — حرکات کمی پرپرزدن داشت و گاهی پرسپکتیو نامنظم به‌نظر می‌رسید. داستان پیش‌بینی‌شدنی است و به کلیشه‌هایی مثل پرستش قهرمان‌ها، آرزوها، بازی تیمی، اعتماد و حتی حرص و طمع می‌پردازد و در حدود صد دقیقه به‌نظرم نسبتاً طولانی می‌آید. به جز بز و پلنگ، شخصیت‌های دیگر تیم چندان پرداخته نشده‌اند و فیلم می‌توانست با نشان‌دادن بی‌رحمی و منفعت‌طلبی دنیای ورزش جهانی عمق بیشتری پیدا کند. با این حال تماشایی است و شخصیت سرزنده ویل گیراتر از حد انتظار است، اگرچه در مجموع چیز خارق‌العاده‌ای نیست. امتیاز: B- فیلم «بز» چرخ را دوباره اختراع نمی‌کند، اما با اجرای فنی زنده و شیمی عاطفی محسوس میان بازیگران اصلی، اوج می‌گیرد. فیلم زمانی می‌درخشد که روی رشد شخصی ویل و رستگاری لازم جت تمرکز می‌کند، هرچند گاهی دیالوگ‌های توضیحی و پیش‌بینی‌پذیری که ضربه‌های داستانی را کم‌اثر می‌کند، به چشم می‌دهد. این فیلم ادای احترامی الهام‌بخش به همه کسانی است که در اندازه‌های کوچک رؤیاپردازی می‌کنند و یادآوری می‌کند بزرگی واقعی به قدِ کسی بستگی ندارد، بلکه به شجاعت تسلیم‌نشدن در برابر محدودیت‌هایی است که دیگران بر او تحمیل کرده‌اند. نظرم نسبتاً دو نیمه است: از یک سو طراحی بصری و شخصیت‌پردازی‌ها دوست‌داشتنی‌اند. مثل چند فیلم اخیر سونی پیکچرز انیمیشن، در نگاه اول فیلم از نظر بصری جذاب است و وقتی به سبک انیمیشن «پرپرزدن» عادت می‌کنید، حرکت‌ها هم قابل قبول‌اند (شبیه سبک‌هایی که در برخی آثار دیگر دیده‌ایم). قصه کلی هم داستان پایه‌ای «عقب‌افتاده‌ای که همه دست‌کمش می‌گیرند تا ثابت کند قابلیت دارد» است؛ کلیشه‌ای اما لزوماً بد نیست. مشکل برای من بیشتر نیمهٔ اول فیلم است: در این نوع فیلم‌ها معمولاً یک شخصیت بدبین یا رقیب هست که به قهرمان می‌گوید هرگز موفق نخواهد شد؛ در اینجا ظاهراً آن نقش به «جت» سپرده شده، اما در واقع در نیمهٔ اول همه—به جز چند دوست نزدیک—رفتاری سرد و تحقیرآمیز دارند. داشت بیش از حد طول می‌کشید تا کسی شخصیت ویل را جدی بگیرد؛ خوشبختانه با شروع نیمهٔ دوم و وقتی قهرمان مهارت‌هایش را نشان می‌دهد و شخصیت‌ها رنگ و بو می‌گیرند، فیلم خیلی بهتر می‌شود. متأسفانه این تحول دیر رخ می‌دهد و برخی صحنه‌های احساسی مهم هم به یک مونتاژ کوتاه تقلیل یافته که حیف است. در دوبلهٔ آلمانی فیلم از اصطلاحات معاصر جوانان استفادهٔ زیادی شده که برای من کمی «شرم‌آور» به‌نظر آمد، اما شاید مخاطب هدف با آن ارتباط برقرار کند. نکتهٔ ناراحت‌کننده دیگر تعداد زیاد محصولات قرارگرفته در قاب (پِلِس‌مِنْت) است که بعضی نماها آشکارا برای نشان‌دادن لوگوها طراحی شده‌اند. با این حال وقتی شخصیت‌ها سرانجام شخصیت پیدا می‌کنند و وارد احساسات می‌شوند، فیلم واقعاً قوت می‌گیرد. شخصیت‌های فرعی مثل مادربزرگ گوسفندِ رستوران دوست‌داشتنی‌اند، مودو در همهٔ معناهای ممکن عالی‌ست و هانا، دختر آردوولف، جذاب‌ترین و دوست‌داشتنی‌ترین شخصیت است و دلم برایش بیشتر می‌خواهد. سونی پیکچرز انیمیشن هنوز در ساخت انیمیشن‌های استیلایز شده سرآمد است؛ این فیلم فوق‌العاده سرگرم‌کننده است. در ظاهر ممکن است مثل یک فیلم کلاسیك «عقب‌افتاده» به‌نظر برسد، اما وقتی ویل به تیم تورنز می‌پیوندد دیگر قصه فقط دربارهٔ اثبات خود او به دیگران نیست و تبدیل به داستانی دربارهٔ بازی تیمی می‌شود؛ این همان نکته‌ای است که «بز» را از دیگر فیلم‌های ورزشی متفاوت می‌کند و از ابتدا تا انتها جذاب نگه می‌دارد. انیمیشن عالی، پرطنز، پُر از احساس و با یک گروه صداپیشگان قوی است. موسیقی متن هم پرانرژی است. «بز» قطعاً یکی از فیلم‌های مورد علاقه‌ام امسال خواهد شد.