فیلم A Shot Through the Wall 2021

«A Shot Through the Wall» گزینه سومی درباره موضوعی ارائه می‌دهد که معمولاً به‌صورت سیاه و سفید دیده می‌شود. انتخاب بازیگری با تبار چینی برای نقش اصلی برای آیمِی لانگ، نویسنده-کارگردان، کاملاً طبیعی است، اما این انتخاب تنها به تمایز قومی مرتبط نیست؛ بنابراین مأمور پلیس مایک تان (کنی لو) به میراث فرهنگی‌اش محدود نمی‌شود: همکار و احتمالاً تنها یا بهترین دوستش، رایان دوهِنی (درک...

«A Shot Through the Wall» گزینه سومی درباره موضوعی ارائه می‌دهد که معمولاً به‌صورت سیاه و سفید دیده می‌شود. انتخاب بازیگری با تبار چینی برای نقش اصلی برای آیمِی لانگ، نویسنده-کارگردان، کاملاً طبیعی است، اما این انتخاب تنها به تمایز قومی مرتبط نیست؛ بنابراین مأمور پلیس مایک تان (کنی لو) به میراث فرهنگی‌اش محدود نمی‌شود: همکار و احتمالاً تنها یا بهترین دوستش، رایان دوهِنی (درک گو)، سفیدپوست است؛ نامزدش کندیس واکر (سی‌آرا رنه) دورگه است؛ و مافوق و پدرشوهر آینده‌اش دی.سی. واکر (کلیف‌تون دیویس) سیاه‌پوست آمریکایی است. این ریزجهانِ دقیق‌چیده ناگهان فرو می‌پاشد وقتی مایک در تعقیب یک مظنون در راهروهای یک ساختمان آپارتمانی به‌طور تصادفی از پشت دیوار شلیک می‌کند و گلوله سرگردان به یکی از ساکنان اصابت مرگبار می‌یابد؛ بخش‌هایی از حادثه، از جمله چهره‌های مایک و رایان، توسط تلفن همراه یکی از همسایگان ضبط می‌شود. از نظر نظری، مایک جز پیامدهای عاطفی و روانی محکوم به مجازات دیگری نخواهد شد؛ بالاخره اثبات نیت [جنایی] هنگام شلیک از پشت دیوار دشوار است. اما همین‌جا است که قومیت مایک در سطوح مختلف وارد بازی می‌شود؛ از منظر داستانی اداره پلیس به یک پیش‌قهرمان برای فدا کردن نیاز داشت، کسی را پیدا کردند که به‌نظرشان قابل‌فدا باشد، و از منظر روایت لانگ به قهرمانی نیاز داشت که بتواند همدردی ایجاد کند — کاری که اگر قهرمان سفیدپوست بود تقریباً غیرممکن می‌نمود. قهرمانی سفیدپوست حواس‌پرت‌کن می‌بود و فیلم را متهم به عذرخواهی‌جویی می‌کرد؛ اما روشن می‌شود که لانگ قصد طرفداری ندارد. این فیلم درباره سیاه یا سفید یا — به‌رغم خطر نامناسب‌پنداری سیاسی — زرد نیست؛ موضوع آن رنگ‌هایی که ما را از هم جدا می‌کنند نیست، بلکه دو چیز است که ما را انسانی می‌سازد: خطاپذیری و مسئولیت‌پذیری. هرچند مایک، جدا از احتمال بی‌احتیاطی در کشیدن اسلحه، شاید سزاوار این وضعیت باشد یا نباشد، وقتی وارد آن وضعیت می‌شود مجبور به اتخاذ تصمیمات دشواری است (برای مثال از سیاه‌پوستی نامزدش به نفع خود استفاده کند) که می‌تواند تفاوت بین زندان و آزادی را رقم بزند؛ سؤال این است که آیا مایک حتی در آزادی می‌تواند با پیامدهای اعمال عمدی‌اش زندگی کند، یا این‌که آسان‌تر است پیامدهای یک عمل تصادفی را بپذیرد تا وجدانش آسوده بماند؟ اوج فیلم تا حدودی راه فرار را به‌نمایش می‌گذارد، اما همین امر امکان خلق یک نماى پایانی قدرتمند را فراهم می‌کند که مادر مایک و مادر قربانی تصادفی در آن نقش دارند.