فیلم Sisters 1972

«Sisters» — خواهران برای خود عمل می‌کنند... فیلم Sisters را برایان دی پالما کارگردانی کرده و فیلمنامه را همراه با لوئیزا رز نوشته است. در این فیلم مارگوت کیدر، جنیفر سالت، چارلز دارنینگ، لایل ویلسون و ویلیام فینلی بازی می‌کنند. موسیقی اثر از برنارد هرمن و فیلم‌برداری از گرگوری ساندور است. ماجرا از وقتی آغاز می‌شود که خبرنگار روزنامه، گریس کالیر (جنیفر سالت)، در آپارتمانی روبروی خانه‌اش...

«Sisters» — خواهران برای خود عمل می‌کنند... فیلم Sisters را برایان دی پالما کارگردانی کرده و فیلمنامه را همراه با لوئیزا رز نوشته است. در این فیلم مارگوت کیدر، جنیفر سالت، چارلز دارنینگ، لایل ویلسون و ویلیام فینلی بازی می‌کنند. موسیقی اثر از برنارد هرمن و فیلم‌برداری از گرگوری ساندور است. ماجرا از وقتی آغاز می‌شود که خبرنگار روزنامه، گریس کالیر (جنیفر سالت)، در آپارتمانی روبروی خانه‌اش شاهد چیزی می‌بیند که گمان می‌کند قتل است؛ رویدادی که نقطهٔ آغاز سفری به دل روانی تیره و آسیب‌دیدهٔ داستان می‌شود. صادقانه بگویم، از حوالی میانهٔ دههٔ هشتاد تکرار گلایه‌ها دربارهٔ «کپی‌برداریِ دی پالما از هیچکاک» خسته‌کننده شد. چون هیچکاک کارگردان محبوب من است، هرگز اذیت نشدم که دی پالما از موتیف‌های او وام بگیرد یا ادای دین کند؛ وقتی در اوج باشد، وجود کارگردانی مثل دی پالما به ادامهٔ ژانر تریلر تعلیقی کمک می‌کند. نهایتاً او تنها کسی نیست که از کارگردانان پیشین تأثیر پذیرفته است. Sisters یک تریلر تعلیقی شگفت‌انگیز و روان‌گسیخته است که دی پالما از موتیف‌های برجستهٔ هیچکاک بهره می‌گیرد تا داستانی تیز و بالینی بر مبنای مقاله‌ای دربارهٔ دوقلوهای به‌هم‌چسبیدهٔ ماشا و داشا کریووشلیاپووا را روایت کند. با تزریق جلوه‌های فنی مثل نماهای تقسیم‌شده، تصویربرداری از منظر دید شخصیت (POV) و قاب‌بندی‌های نزدیک، کارگردان روح و تکنیکش را در رگ‌های اثر جاری می‌کند. تعلیق به‌ندرت از دست می‌رود؛ چه شخصیت‌ها در خطر باشند، چه احتمال کشف یک جسد مطرح باشد، فیلم هیچ‌گاه درگیر پرکردن بیهوده نیست. پیچش‌ها و فاش‌شدن‌ها مغز را درگیر می‌کنند نه اینکه مخاطب را تحقیر نمایند—ویژگی‌ای که بسیاری از سازندگان امروز می‌توانند از آن درس بگیرند—و بخشِ کابوس‌مانند فیلم که از ضمیرِ ناخودآگاه بیرون می‌آید، از بهترین‌های کار است. هرمن از آستانهٔ بازنشستگی به‌دوران بازگردانده شد تا موسیقی متن را بسازد؛ ژانر و تم‌های داستان زمینه‌ای آماده برای ترکیب‌بندی‌های ماهرانهٔ او فراهم می‌کرد. نُت‌ها در اصل از آثار برجستهٔ هرمن برای هیچکاک تأثیر گرفته‌اند و بخش‌هایی نیز از فیلم‌هایی چون Jason and the Argonauts و Mysterious Island گرفته شده و بازسازی شده‌اند تا حال‌وهوای نامتوازن و مناسبِ فیلم را بسازند. مارگوت کیدر و جنیفر سالت در نقش‌های دشوار خوب ظاهر می‌شوند و ویلیام فینلی به‌خوبی تند و تیز بازی می‌کند. چارلز دارنینگ کمی تلف‌شده به‌نظر می‌رسد، هرچند این انتقاد بزرگ و تعیین‌کننده‌ای نیست. فیلم چند نخِ گم‌شدنی در داستان دارد و یک چرخش روایی هست که چندان منطقی جلوه نمی‌کند، اما در مجموع این یک تریلر ممتاز از دی پالما و نقطهٔ شروع مناسبی برای هرکس است که می‌خواهد با آثار او آشنا شود. و بله—اگر برایتان مهم نباشد که فیلم ادای دین به یک استاد پیشین می‌کند، ارزش دیدن دارد. امتیاز: 8/10.