فیلم Modesty Blaise 1966

گابریل شرور و بلوند پلاسیده (Dirk Bogarde) در تعقیب محموله‌ای از الماس به ارزش پنجاه میلیون پوند است و سرویس مخفی بریتانیا که در مضیقه قرار دارد باید برنامه‌ای برای جلوگیری از رسیدن آن‌ها به مقاصدشان بیندیشد. از آنجا که مأموران قبلی یا ناکارآمد بودند یا زنده نمانده‌اند، چشم‌شان به جذابیت فریبنده شخصیتِ هم‌نام فیلم (Monica Vitti) و هم‌پیمان شیک‌پوش او گاروین (Terence Stamp) می‌افتد...

گابریل شرور و بلوند پلاسیده (Dirk Bogarde) در تعقیب محموله‌ای از الماس به ارزش پنجاه میلیون پوند است و سرویس مخفی بریتانیا که در مضیقه قرار دارد باید برنامه‌ای برای جلوگیری از رسیدن آن‌ها به مقاصدشان بیندیشد. از آنجا که مأموران قبلی یا ناکارآمد بودند یا زنده نمانده‌اند، چشم‌شان به جذابیت فریبنده شخصیتِ هم‌نام فیلم (Monica Vitti) و هم‌پیمان شیک‌پوش او گاروین (Terence Stamp) می‌افتد تا آن‌ها را برای این مأموریت خطرناک استخدام کنند. ماجرا در واقع حول امتیازات نفتی است و غنیمت قرار است توان مالی یک شیخ‌نشین عرب را تأمین کند، بنابراین در طول دو ساعت آینده خیانت و دغل‌بازی کم نیست و این زن وسوسه‌انگیز و هوشمند باید از دستگیر شدن، شکنجه (یا چیزی شبیه آن) و خیانت جان سالم به در ببرد. فیلم در کلیت چندان بد نیست، اما در بسیاری از بخش‌ها بیش از حد طولانی و کند است. عناصر جاسوسی می‌توانستند جذاب‌تر باشند — اثر یادآورِ فضای Thunderball (1965) است؛ ابرشرور با ابرکشتی‌اش در جزیره‌ای میان دریای آبی زیبا و مأموران سیاه‌پوشش. با این حال اجرای Bogarde نوعی خودپسندی آزاردهنده دارد، گویی می‌خواهد بگوید «هی، من برای این پول می‌گیرم!». در پایان هم پیچشی هست که معلوم می‌کند جاسوس ما و شیخ (Clive Revill) ممکن است نکته‌ای غیرمنتظره در مشترک داشته باشند. بازیگران در مجموع قابل‌قبول‌اند و فیلم تا حد زیادی با نیشخندی نیمه‌جدی روایت می‌شود که تماشایش را ممکن می‌سازد، هرچند اندکی قابل پیش‌بینی و خسته‌کننده است.