فیلم Ten Little Indians 1965

تپه‌ها با صدای قتل جان می‌گیرند. مثل اقتباس‌های سینمایی از رمان درخشان آگاتا کریستی — اثری که قاتل را به داستان «قاتل سریالی» افزود — قافیه «ده بچه هندی کوچک» نسخه‌های متعددی دارد. منظورم این است که جوهر اصلی منبع، چه در قالب قافیه نوشته شده و چه در فیلم، همیشه برجسته باقی می‌ماند. فیلم‌ها از نظر کیفیت متفاوت‌اند و هر کدام ایده‌های خاص خود را...

تپه‌ها با صدای قتل جان می‌گیرند. مثل اقتباس‌های سینمایی از رمان درخشان آگاتا کریستی — اثری که قاتل را به داستان «قاتل سریالی» افزود — قافیه «ده بچه هندی کوچک» نسخه‌های متعددی دارد. منظورم این است که جوهر اصلی منبع، چه در قالب قافیه نوشته شده و چه در فیلم، همیشه برجسته باقی می‌ماند. فیلم‌ها از نظر کیفیت متفاوت‌اند و هر کدام ایده‌های خاص خود را به اقتباس می‌آورند؛ نسخهٔ جورج پولاک ۱۹۶۵ فیلمی دیدنی است، هرچند کامل نیست. داستان به کوهستانی برفی و دورافتاده منتقل شده است. ده نفر به آنجا گرد آمده‌اند، یا به عنوان خدمت‌کار یا به عنوان مهمان که توسط فرد مرموزی به نام آقای یو.ان. اوون دعوت شده‌اند. وقتی همه زیر یک سقف جمع می‌شوند، نوار ضبط‌شده‌ای فاش می‌کند که همهٔ مهمانان مرتکب جنایات زشت و شنیعی شده‌اند و باید پاسخ دهند. سپس فرمولِ آشنا آغاز می‌شود: هر یک از ده نفر یکی‌یکی کشته می‌شوند در حالی که شک و وحشت در میان جمع پدیدار می‌گردد. با هر مرگ، یک عروسک هندی از نمایش دایره‌ای روی میز سالن برداشته می‌شود. در نتیجه با یک معمای قاتل سریالی («چه کسی آن را انجام داده؟») روبه‌رو هستیم. مرگ‌ها خلاقانه‌اند و بعضی صحنه‌ها واقعاً هیجان و یخ‌زدگی در تن را به همراه دارند؛ اگرچه افشای نهایی از نظر منطقی چندان قابل‌باور نیست، اما عنصر غافلگیری لازم را دارد تا طرفداران ژانر را ناامید نکند. جذابیت اصلی در فهرست بازیگران است؛ برای علاقه‌مندان سینمای کلاسیک بریتانیا، فهرستی از بزرگان پیش چشم است: استنلی هالاوی، ویل‌فرید هاید-وایت، دنیس پرایس (واکنش‌های چهره‌ای او در این فیلم واقعاً دیدنی‌اند) و لیو جن نقش‌های مردانهٔ برجسته را دارند، و شِرلی ایتون با جذابیت و انرژی گوشهٔ زنان بریتانیایی را نمایندگی می‌کند. برای جلب تماشاگران خارجی هم فابیان (خوانندهٔ پاپ)، هوگ اوبرایان و دالیا لاوی حضور دارند که حضور دالیا لاوی به‌ویژه فضا را داغ‌تر می‌کند. جایی که فیلم واقعاً افت می‌کند — جدا از بازی نه‌چندان قوی فابیان — در زیبایی‌شناسی بصری پولاک و فیلم‌بردارش ارنست استوارد است. عمارت محل وقوع داستان پتانسیل زیادی برای بازی با سایه‌ها و راهروهای جیرجیرکنان دارد؛ داستان تا حدی ایجاب می‌کند که المان‌های خانهٔ قدیمی و ترسناک رعایت شوند. متأسفانه این بخش کمتر نمود پیدا کرده و فرصت ارزشمندی برای ارتقای فیلم به درجات بالاتر هدر رفته است. با این حال، همان‌طور که پیش‌تر گفتم، منبع اصلی ضد زمان است و برای طرفداران چنین آثاری، هم‌چنان تا رسیدن به پایان حس هیجان‌آور باقی می‌ماند. اگر وقفهٔ یک‌دقیقه‌ای که به تماشاگران برای بحث دربارهٔ اینکه «چه‌کسی مرتکب قتل شده» اختصاص دارد و فیلم را قبل از افشا قطع می‌کند، کمی یادِ شیوه‌های ویلِم کَسِل بیندازد، اشکالی ندارد؛ این کار هنوز سرگرم‌کننده است و نشان می‌دهد سازندگان خواسته‌اند مخاطب را کاملأ در این معرکهٔ مرگبار درگیر کنند. کنجکاوم آگاتا از دیدن این اثر چه رأیی داده باشد؟ همه با هم: «ده پسر کوچک هندی برای شام بیرون رفتند؛ یکی خودش را خفه کرد و بعد نُه نفر ماند...» امتیاز: 7.5/10 --- 75/100 ده غریبه برای شرکت در ضیافتی به میزبانی آقای یو.ان. اوون دعوت می‌شوند. سپس شروع به مردن می‌کنند. همسرم و من عاشق فیلم‌ها و سریال‌های آگاتا کریستی هستیم و این فیلم، مورد علاقهٔ شخصی من است. اولین‌بار آن را در نوجوانی دیدم و از اینکه چگونه مرا فریب داد شگفت‌زده شدم. حتی امروز که می‌دانم چه خواهد شد، تماشای فیلم لذتبخش است. فیلمنامه عالی‌ست، تنش پیوسته وجود دارد و وقفهٔ «چه‌کسی انجام داده؟» کلاسیک است. مراقب نسخه‌هایی باشید که این وقفه را حذف کرده‌اند؛ بعضی کپی‌ها این بخش را ندارند که می‌تواند تجربهٔ تماشای فیلم را تضعیف کند.