فیلم Amsterdamned 1988

انتقام از جامعه. آدم‌های بی‌گناه باید ذبح می‌شدند. Amsterdamned را دیک ماس نوشته و کارگردانی کرده و خودش موسیقی فیلم را هم ساخته است. بازیگرانی چون هووب استاپل، مونیك ون د ون، سرژ-هنری والکه، هیده ماس، ویم زومِر و تانکه هارتزویکر در آن حضور دارند. فیلم‌برداری اثر بر عهده مارک فلپرلان بوده است. کارآگاه بی‌رحم اما صادق اریک ویسر (استاپل) در پی دستگیری یک قاتل زنجیره‌ای هولناک...

انتقام از جامعه. آدم‌های بی‌گناه باید ذبح می‌شدند. Amsterdamned را دیک ماس نوشته و کارگردانی کرده و خودش موسیقی فیلم را هم ساخته است. بازیگرانی چون هووب استاپل، مونیك ون د ون، سرژ-هنری والکه، هیده ماس، ویم زومِر و تانکه هارتزویکر در آن حضور دارند. فیلم‌برداری اثر بر عهده مارک فلپرلان بوده است. کارآگاه بی‌رحم اما صادق اریک ویسر (استاپل) در پی دستگیری یک قاتل زنجیره‌ای هولناک است که ظاهراً از دل آب‌های کانال‌های آمستردام وحشت پخش می‌کند... اگر بخواهید ژانرهایی را که این فیلم از آن‌ها الهام گرفته فهرست کنید، زمان زیادی می‌برد؛ تلاش برای قرار دادن فیلم در یک ژانر مشخص بی‌ثمر است. نقطه قوت فیلم ماس در ترکیب موفق چند رگهٔ سینمایی است که حتی در میان تعلیق و شقاوت‌های قاتل، دیالوگ‌هایی خوش‌طعمی از طنز هم عرضه می‌کند. ایدهٔ منحصربه‌فردِ قاتلی که از زیر آب‌های شبکهٔ کانال‌های آمستردام عمل می‌کند به فیلم هویتی ویژه می‌بخشد. طبیعی است که برخی سکانس‌ها پیش از این در آثار دیگر دیده شده‌اند — از جمله ادای احترامی عالی به A Nightmare On Elm Street — اما ماس آن‌ها را با چابکی هیجان‌انگیزی کنار هم می‌گذارد که با لنزهای رنگی و فضاسازی نافذ فلپرلان تقویت شده است. شخصیت‌ها به‌صورت موجز ولی دقیق ترسیم شده‌اند که به آن‌ها واقع‌گرایی زمینی و آسیب‌پذیری می‌بخشد؛ این تازگی‌بخش است. بعضی صحنه‌ها به‌خاطر تکیه بر دلالت و اقتضا به‌جای نمایش آشکار خون و خشونت، مهیج‌تر و ترسناک‌ترند. تصمیم ماس برای نرفتن به سمت یک اسلشر شعاری و آشکار و حفظ جنبهٔ معمایی فیلم، انتخابی جسورانه و در عین حال موفق است. چند سکانس واقعاً سرگرم‌کنند و توجه را جلب می‌کنند: جسدِ خونین قربانی که عملاً روی قایق گردشگری به نمایش گذاشته می‌شود، تعقیب طولانی با قایق موتوری که شایستهٔ یک فیلم جیمز باند است، و کاوش ویسر در تونل‌های زیرزمینی آب‌گرفتهٔ آمستردام که نمونه‌ای برجسته از صحنه‌پردازی وحشت است. این‌ها ثابت می‌کند کارگردان با کلیشه‌های ژانر آشناست. بازیگری متنوع است، اما نمی‌توان از استاپل به‌عنوان شخصیت اصلی ایرادی گرفت. او کارآگاه ویسر را با استحکام و حیثیت یک فیلم نوآر جلوه‌گر می‌کند که بسیار جذاب است و حتی ظاهراً شباهتی به وینسنت کسل در آینده دارد. مونیك ون د ون به‌عنوان عنصر زنانهٔ اصلی، دل‌فریب است بدون اغراق و همراهی هوشمندانه‌ای با زبریِ استاپل ارائه می‌دهد. متأسفانه پایان‌بندی تا حدودی ناامیدکننده است؛ نه آن‌قدر به‌خاطر لو رفتن دسیسه، بلکه به‌خاطر سرعت و شتابِ تصمیم‌گیری‌ها که شتاب‌زده و بداندیش به‌نظر می‌رسد، خصوصاً با توجه به اینکه مدت فیلم نزدیک به دو ساعت است. همچنین موسیقی پر‌از سینت‌سایزر که اگرچه ویژهٔ بسیاری از تولیدات دههٔ ۸۰ است، حتی تا سال ۱۹۸۸ هم حالتی کهنه داشت. شخصاً مدام یاد موسیقی هارولد فالترمایر برای The Running Man می‌افتادم، با این تفاوت که اینجا نسخه‌ای یک‌نتی از آن حسِ همیشگی به گوش می‌رسید. شکایات اندک‌اند؛ این واقعاً یک تریلر هلندی هوشمندانه و حساب‌شده است. ۷٫۵ از ۱۰.