فیلم That They May Face the Rising Sun 2023

فیلمی تأثیرگذار! من تقریباً بدون هیچ پیش‌زمینه‌ای به سینما رفتم تا «تا آن‌ها رو به طلوع خورشید بایستند» را تماشا کنم—همان‌طور که خودم دوست دارم. تنها چیزی که می‌دانستم این بود که فیلم ایرلندی است و از روی رمانی اقتباس شده؛ رمانی که من قبلاً نشنیده بودم. خوشحالم بگویم با یک فیلم بسیار چشم‌گیر روبه‌رو شدم. داستان ساده و بی‌تکلف است، و این را هرگز به‌عنوان نکته‌ای...

فیلمی تأثیرگذار! من تقریباً بدون هیچ پیش‌زمینه‌ای به سینما رفتم تا «تا آن‌ها رو به طلوع خورشید بایستند» را تماشا کنم—همان‌طور که خودم دوست دارم. تنها چیزی که می‌دانستم این بود که فیلم ایرلندی است و از روی رمانی اقتباس شده؛ رمانی که من قبلاً نشنیده بودم. خوشحالم بگویم با یک فیلم بسیار چشم‌گیر روبه‌رو شدم. داستان ساده و بی‌تکلف است، و این را هرگز به‌عنوان نکته‌ای منفی نمی‌گویم؛ برعکس، سادگی از بزرگ‌ترین نقاط قوت فیلم است. همه چیز بسیار زمینی و واقعی است که فرصت می‌دهد بازیگران بدرخشند. فیلم‌برداری هم زیبا و استادانه است. ریتم‌بندی فیلم دقیق و متناسب است؛ تا جایی که وقتی تیتراژ در آمد، واقعاً غافل‌گیر شدم! بری وارد و آنا بدرکه نقش‌های اصلی، جو و کیت، را به‌خوبی ایفا می‌کنند؛ اما برای من بازیگران جانبی بیشتر می‌درخشند. لالور ردی در نقش پاتریک فوق‌العاده است—احساسات و حتی طنزی ظریف را به‌خوبی منتقل می‌کند. برندان کانروی با ابزارهای کم، کار زیادی انجام می‌دهد؛ فیلپ دولان و شان مک‌گینلی هم به‌ویژه در پایان حضور تأثیرگذارتری دارند. همه‌چیز بسیار دل‌انگیز و تأثیرگذار است؛ می‌توان با اطمینان گفت این فیلم را قویاً توصیه می‌کنم. در فرهنگ سلتیک نوعی خوی آرام و کم‌اظهارنظری وجود دارد که تأثیرش بسیار زیاد است: چند کلمه گزیده، کمی طعنه یا اشاره به طبیعت و گاهی دین، همراه با یک حالت چهره یا شانه‌بالا انداختن به‌جا—همه این‌ها می‌تواند هم خنده‌دار و هم نشان‌دهندهٔ شیوهٔ زندگی و برخورد مردم با مرگ باشد. «جو» (بری وارد) و همسرش «کیت» (آنا بدرکه) در خانهٔ روستایی‌شان زندگی می‌کنند؛ او در حال نگارش کتابی است و او بین ادارهٔ گالری در لندن و زندگی در ایرلندی خشک و بی‌رمق، وقتش را تقسیم می‌کند. فیلم ما را برای چند روز در خانه‌شان مستقر می‌کند و شاهد آمد و شد آدم‌های محلی برای چای، ویسکی و گپ‌وگفت هستیم. نکتهٔ چشم‌گیر این جامعه فقدان جوانان است؛ همه بیش‌تر در آستانهٔ پایان‌اند تا آغاز. پاتریک نوسانی، جانی بازگشته از بریتانیا، برادرش جیمزی و خسیس و عبوسِ جمع یعنی بیل (برندان کانروی)—این شش‌گانهٔ شخصیت‌های ثابت، تصویری از یک روز معمولیِ زندگی در این محیط را پیش چشم ما می‌گذارند. شخصیت پاتریک شاید جذاب‌ترین و پیچیده‌ترین باشد: پرنقص اما شریف، خشمگین اما مهربان؛ باقی شخصیت‌ها هم در این پازل همدلانه و فیلم‌گونه به‌خوبی جای می‌گیرند. انتظار اتفاقات پرشور نداشته باشید، اما انتظار لبخندهای فراوان و اندکی تأمل را داشته باشید. فیلم بلند اول پَت کالینز تا حدود زیادی و خوش‌بختانه از روایت‌های متداول سینمایی فاصله گرفته است. اقتباس از آخرین رمان جان مک‌گاهرن، مهارت چشمگیر کارگردان در زبان تصویر و صدا، بازیگری خوب و حتی یک اشارهٔ آشکار و غافلگیرکننده به اُزو را نشان می‌دهد. کالینز با دقت و مهر، جامعۀ مقدسی از روستاییان ایرلندی نیم‌قرن پیش را قاب می‌کند؛ جامعه‌ای که دین و سنت‌هایش نظم و امید می‌بخشیده‌اند اما در عین حال تا حد زیادی تهی و پوک شده‌اند. با وجود شور و حسی که در لحن فیلم هست، فضای کلی‌اش بی‌تردید سوگ‌آمیز است. مردم این فیلم—و امثال آن‌ها—در خاک سنگی و خاکستری خود دفن شده‌اند، همان استخوان‌هایی که امروزِ ایرلند بر پایهٔ آن‌ها بنا شده است.