فیلم Hamlet 1990

در آغاز از کوتاه‌تر بودن مدت این روایت از شاهزادهٔ دانمارک دلگرم شدم، اما هر چه جلوتر رفت، فهمیدم عملاً نزدیک به چهار ساعت طول می‌کشد؛ چون جزئیات زیادی از داستان اهمیت دارند و این نسخه به‌شدت بسیاری از شخصیت‌پردازی‌های ظریف را فشرده کرده است. به انصاف مل گیبسون، او در مرکز این داستان دغل‌بازی و قتل بازی نسبتاً قابل‌قبولی ارائه می‌دهد. هملتِ او مطمئن...

در آغاز از کوتاه‌تر بودن مدت این روایت از شاهزادهٔ دانمارک دلگرم شدم، اما هر چه جلوتر رفت، فهمیدم عملاً نزدیک به چهار ساعت طول می‌کشد؛ چون جزئیات زیادی از داستان اهمیت دارند و این نسخه به‌شدت بسیاری از شخصیت‌پردازی‌های ظریف را فشرده کرده است. به انصاف مل گیبسون، او در مرکز این داستان دغل‌بازی و قتل بازی نسبتاً قابل‌قبولی ارائه می‌دهد. هملتِ او مطمئن است که عموش کلاودیوس (آلن بیتس) پدرش، پادشاه، را از میان برده و سپس با مادرش گرترود (گلن کلوز) ازدواج کرده تا ادعای خود به تاج و تخت را مشروع جلوه دهد. با تحریک از طرف روح پدر مرحومش (پال شوفیلد) او وسواس انتقام می‌گیرد و هرچه این «هیولای چشم‌سرخ» بر شخصیتش چیره‌تر می‌شود، نه تنها دوستانش را از دست می‌دهد بلکه بخش‌هایی از سلامت روانش هم از دست می‌رود. این مشکل تنها مختص هملت نیست؛ اوفلیا (هلنا بونهام کارتر) نیز وقتی پدرش پولونیوس (یان هلم) او را تشویق می‌کند که از شاهزاده فاصله بگیرد، آرام‌آرام راه عقلانی‌اش را گم می‌کند. فرانکو زفیرلی بازیگران کمکی قابل‌توجهی گرد آورده، اما هرچه هم تلاش کنند، شخصیت‌های لائرتس (ناتانیل پارکر) و گیلدنسترن (شون ماری) و روزنکرانتس (مایکل مالونی) — که می‌توانستند تا حدی از شدت داستان بکاهند — همه کمی ناتمام و کم‌عمق‌اند. در مورد گلن کلوز — من او را در این نقش نپسندیدم. تفسیر بیش‌ازحد تئاتری او به سمت ملودرام می‌گراید، در حالی که میزان همدستی او در جنایات شوهر جدیدش باید رازآمیزتر باقی می‌ماند تا آنچه او در اینجا نشان می‌دهد. فکر نمی‌کنم کسی با خلاصه‌سازی گرایش شکسپیر به واژه‌پروری مخالفتی داشته باشد؛ در این زمینه کوتاه‌سازی دیالوگ‌ها عمدتاً خوب عمل می‌کند و هرچه به پایان تراژیک نزدیک‌تر می‌شویم، احساس می‌کنم این فیلم بیشتر نقش مقدمه‌ای بر این درام را ایفا می‌کند و شاید بهترین خدمتش این باشد که ما را ترغیب کند سراغ نسخهٔ استاد اولیویه (۱۹۴۸) یا اقتباس کنت برانا (۱۹۹۶) برویم که گوشت بیشتری به استخوان‌ها بازمی‌گردانند تا آنچه اینجا دیده می‌شود. طراحی صحنه تا حدی مرا به «شیر در زمستان» (۱۹۶۸) یادآوری کرد و مانند آن فیلم، بسیاری از بار روایت را بر دوش می‌کشد که در اجراهای صحنه‌ای به تلاش بیشتری نیاز دارد. آیا این چیز خوبی است؟ نمی‌دانم؛ طنین اجرای بازیگران روی پس‌زمینه‌های تخت و صحنه‌های نقاشی‌شده حس عمیق‌تری ایجاد می‌کند. به هر حال، گیبسون خود را خوب نشان می‌دهد، همان‌طور که بیتس، هلم، شوفیلد و تراور پیکاک — که نقش قبرکن را به‌صورت جزیی اما محوری بازی می‌کند — نیز موفق‌اند، و اگر از مواضع خالص‌گرایانه بگذرید، دیدنش ارزش دارد.