فیلم Good Night, and Good Luck. 2005

در آغازِ «Sink the Bismarck» (۱۹۶۰) کلیپ کوتاهی هست که تأثیرِ سبک موجز و قدرتمند گزارشگریِ ادوارد آر. مورو را نشان می‌دهد؛ سبکی که سرانجام در ابتدای این فیلم باعث شد از سوی همکارانش مورد تقدیر قرار گیرد. سخنرانی پذیرشِ جایزه‌اش لحنِ یک نگاهِ پژوهشی را می‌سازد که بر تلاش‌های او برای دفاع از آزادی‌های مدنی بسیاری از آمریکایی‌ها در دوره تحقیقاتِ سناتور جوزف مک‌کارتی...

در آغازِ «Sink the Bismarck» (۱۹۶۰) کلیپ کوتاهی هست که تأثیرِ سبک موجز و قدرتمند گزارشگریِ ادوارد آر. مورو را نشان می‌دهد؛ سبکی که سرانجام در ابتدای این فیلم باعث شد از سوی همکارانش مورد تقدیر قرار گیرد. سخنرانی پذیرشِ جایزه‌اش لحنِ یک نگاهِ پژوهشی را می‌سازد که بر تلاش‌های او برای دفاع از آزادی‌های مدنی بسیاری از آمریکایی‌ها در دوره تحقیقاتِ سناتور جوزف مک‌کارتی از مینه‌سوتا دربارهٔ نفوذِ ادعایی کمونیست‌ها و متحدانشان در جنبه‌هایِ مختلف جامعه تمرکز دارد. دیوید استراتِرن یکی از بهترین اجراهای خود را در نقشی ارائه می‌دهد که موضعش از سوی برخی تحسین و از سوی دیگران به اتهامِ مماشات — یا حتی بدتر — مواجه می‌شود. او مصمم است، اما برای مقابله با سیاستمدار و به خطر انداختنِ حرفه‌اش ناگزیر به حسنِ نیتِ مدیر شبکه (فرانک لنگلا) و تهیه‌کنندهٔ وفادارش فرد فرندلی (جرج کلونی) وابسته می‌شود. در بسیاری جهات این مردان شباهت‌هایی در شخصیت داشتند. استفاده از تصاویر آرشیویِ مک‌کارتی و صحبت‌های مستقیمِ استراتِرن دو سبک، دو نگرش و دو نظامِ باور متضاد را پیشِ چشمِ ما می‌گذارد و هرچند صراحتاً موضعِ روایت به نفع مورو است، اما باز هم ما را با هیاهویی که در آن زمان و اوجِ جنگ سرد بر جامعه حاکم بود روبه‌رو و قادر به ارزیابیِ آن می‌سازد. کلونی با به‌کارگیری شیوه‌ای مستندگونه و تصویربرداریِ سیاه‌وسفیدِ شدید، به‌طرزی یخ‌زا ما را در معرضِ خطراتِ گزارشگریِ آزاد قرار می‌دهد؛ زمانی که خلاف جریان شنا کردن در برابر موجی که برای کوبیدنِ مخالفان از هیچ کاری دریغ نداشت، ریسکِ بزرگی بود. فیلم در نود دقیقه نکاتِ فراوانی برای تأمل دارد و نشان می‌دهد چگونه دگماتیسم همراه با پرستشِ شخصیت می‌تواند برای مردمی ناآگاه پیامدهای بسیار خطرناکی به‌بار آورد.