فیلم At Eternity’s Gate 2018

می‌فهمم که «تا دروازه ابدیت» از نظر بصری دنبال چه چیزی بوده، اما فیلمی نبود که از آن لذت ببرم. قاب‌بندی‌ها مرا تا حدی ناراحت می‌کرد — احتمالاً همین هم هدف بود، اما برای من خوشایند نبود. البته باید به ویلِم دافو حسابی تبریک گفت؛ نامزدی‌اش برای اسکار بهترین بازیگر کاملاً موجه است. اجرای مدس میکلسن هم قابل تقدیر است؛ صحنه‌های میان این دو برای...

می‌فهمم که «تا دروازه ابدیت» از نظر بصری دنبال چه چیزی بوده، اما فیلمی نبود که از آن لذت ببرم. قاب‌بندی‌ها مرا تا حدی ناراحت می‌کرد — احتمالاً همین هم هدف بود، اما برای من خوشایند نبود. البته باید به ویلِم دافو حسابی تبریک گفت؛ نامزدی‌اش برای اسکار بهترین بازیگر کاملاً موجه است. اجرای مدس میکلسن هم قابل تقدیر است؛ صحنه‌های میان این دو برای من جذاب‌ترین بخش فیلم بود. اما بخش زیادی از فیلم صرفاً نماهای طبیعت است که با پیانویی ناهمگون و تند همراه شده و نمی‌توانم خودم را طرفدار آن بنامم. امتیاز نهایی: ★★ — قسمت‌هایی داشت که برایم جذاب بود، اما محصول نهایی ضعیف است. صادقانه اعتراف می‌کنم که حدود بار سوم یا چهارمی که نماهای از بالا از ونگوگ در حال راه‌رفتن را دیدم چشم‌غره رفتم. بعضی نماها کمی طولانی می‌شدند، گرچه به نظرم قصد و منظوری پشت آن بود. من در مواجهه با چالش‌های سبک یا محتوای یک فیلم مشکلی ندارم، تا زمانی که به شعورم توهین نکند. فیلم آن‌قدر برایم جذاب بود که با آن همراه ماندم—هرچند در خانه نیم‌ساعت تماشا کردیم و سپس همان روز ادامه دادیم. آن لرزش دوربین را که دیگران اشاره کرده‌اند من متوجه نشدم، و با اینکه در رمان‌هایم به دیالوگ‌های واقع‌گرایانه افتخار می‌کنم، دیالوگ‌های این فیلم که دیگران را آزار داده بود برای من مشکل‌ساز نبود؛ مگر در قسمت‌هایی که دیالوگ تکراری برای نمایش وضعیت ناپایدار ذهنی ونگوگ استفاده می‌شود. این تکرارها به نظرم چندان مؤثر نبودند و شاید ظرافت بیشتر کمتر حواس تماشاگر را پرت می‌کرد. این فیلم بر اساس یک زندگی‌نامه جدید ساخته شده که تصویری جایگزین از سال‌های آخر نقاش ارائه می‌دهد. شاید هرگز نتوان به‌طور قطعی درست‌بودن این نظریه را ثابت کرد، اما دست‌کم باعث تأمل می‌شود—و تأمل چیز بدی نیست، مگر اینکه؟ این فیلم برای من نبود. با این حال باید بگویم ویلِم دافو بی‌نهایت درخشان است، بدون شک. اجرای او در «تا دروازه ابدیت» واقعاً تنها بخشی از این فیلم ۲۰۱۸ بود که مرا سر ذوق نگه داشت. بازیگران مکمل کار نادرستی نکرده‌اند، اما برای من فیلم را روشن‌تر نکردند. نیت فیلم خوب است، اما من از آن لذت نبردم. آنچه بیش از همه مرا آزار داد کار دوربین بود؛ لرزش بی‌مورد و پیوسته‌ای که نقشی در اتفاقات روی پرده ندارد و حتی حداقل برای من از رویداد اصلی حواس‌پرتی ایجاد می‌کند. جدا از این مسأله، از نظر بصری فیلم جذاب به نظر می‌رسد. صادقانه بگویم من طرفدار هنر نیستم (در مدرسه کم‌علاقه‌ترین درسم هم بود)، با این حال انتظار بیشتری از این فیلم داشتم. خوشحالم که اجرای دافو با استقبال مثبت روبه‌رو شده و شایسته تحسین است، اما شخصاً به‌زودی دوباره آن را تماشا نخواهم کرد. این یک فیلم بیوپیک خوب و جمع‌وجور است که به مراحل پایانی زندگی یک انسان بسیار خلاق اما معیوب می‌پردازد. ویلِم دافو نقش ونسنت ونگوگ را با قاطعیت و درستی اجرا می‌کند — او هم جنون خلاق و هم تندمزاجی این هنرمند نابغه را به‌خوبی به نمایش می‌گذارد و حتی شباهت ظاهری هم تا حدی مشاهده می‌شود. روپرت فرند نیز نقش برادر حامی و فشرده‌شده‌اش، تئو، را خوب بازی می‌کند و اسکار آیزاک در نقش پل گوگن عملکرد قابل‌توجهی دارد؛ رابطه ونگوگ و گوگن را تنها می‌توان پرتنش و رقابتی توصیف کرد. جولیان اشنابل در اینجا دستاوردی دارد که می‌تواند به آن افتخار کند: تصویرگری صمیمی و احساسی، دیالوگ‌های مقتصدانه و فیلم‌برداری در سطحی بسیار خوب.