فیلم Night Has a Thousand Eyes 1948

نفرین شعبده‌باز ذهن Night Has a Thousand Eyes به کارگردانی جان فارو و با اقتباس فیلم‌نامه‌ای از بارِ لیندون و جاناتان لاتیمِر برگرفته از رمانی به همان نام نوشته کرنِل وولریچ ساخته شده است. در این فیلم ادوارد جی. رابینسون، گیل راسل، جان لوند، ویرجینیا بروس، ویلیام دمارست، ریچارد وب و جروم کوان به ایفای نقش می‌پردازند. موسیقی اثر توسط ویکتور یانگ و فیلم‌برداری توسط جان...

نفرین شعبده‌باز ذهن Night Has a Thousand Eyes به کارگردانی جان فارو و با اقتباس فیلم‌نامه‌ای از بارِ لیندون و جاناتان لاتیمِر برگرفته از رمانی به همان نام نوشته کرنِل وولریچ ساخته شده است. در این فیلم ادوارد جی. رابینسون، گیل راسل، جان لوند، ویرجینیا بروس، ویلیام دمارست، ریچارد وب و جروم کوان به ایفای نقش می‌پردازند. موسیقی اثر توسط ویکتور یانگ و فیلم‌برداری توسط جان اف. زایتس انجام شده است. جان تریتون (رابینسون) فال‌گیرِ یک باشگاه شبانه است که ناگهان درمی‌یابد واقعا توانایی روانی دارد. هرچه پیشگویی‌هایش تیره‌تر می‌شود، تریتون با چیزی که زمانی موهبت بود و اکنون به شدّت به نفرینی بدل شده، دست و پنجه نرم می‌کند. فیلم با آغاز بصری فخیم و تماشایی شروع می‌شود؛ دختر جوانی از خودکشی نجات پیدا می‌کند که شروعی جلب توجه‌کننده است و لحن آن‌چه در ادامه می‌آید را رقم می‌زند. فضا و جو سرکوب‌شده‌ای که از طریق سبک‌های تصویربرداری، بازیگری استادانه و موسیقی مو بر تن‌کنِ یانگ ایجاد می‌شود، کلیدهای موفقیت فیلم‌اند، و حس فراگیر سرنوشت محتوم باعث می‌شود روایت هرگز به احساسات اغراق‌شده و سطور سوزناک سقوط نکند. فیلم از نظر تمی شباهت‌هایی با فیلمِ کلود رینز سال 1934 با عنوان The Clairvoyant دارد، اما اینجا پای سفر نفرین‌شده تریتون به قلمرو نوآر باز می‌شود، در حالی که فیلم رینز نهایتا ما را به سوی حماقت خشونت‌آمیز عدالتِ خودسر جمعیت می‌برد. فیلم‌های فارو (The Big Clock / Where Danger Lives) در گروه کوچک سیاه‌وسفیدهای نیمه‌ماورایی قرار می‌گیرند که حول نمایش‌های سیرک‌گونه یا پیشگویی شکل گرفته‌اند. این موقعیتِ سینمایی متأسفانه کمتر توسط سازندگان فیلم نوآر کاوش شده است، و همین باعث می‌شود آثاری مانند Night Has a Thousand Eyes، Nightmare Alley و The Spiritualist به گنجینه‌های کوچکی بدل شوند که باید قدرشان دانسته شود. فارو تا حد توان از قصه تعلیق می‌گیرد و در این راه به‌شدت از بازی درخشان رابینسون بهره‌مند است. در زمانی که کمیته فعالیت‌های ضدآمریکایی (HUAC) نفس به‌نفس او بود، رابینسون تصویری قطعی از مردی گرفتار در تله و سرنوشت محتومش ارائه می‌دهد. چهره‌اش پریشان و فرسوده، کلامش اندوهناک و آرام است؛ رابینسون واقعا تحسین‌برانگیز است. دنیای پیشگویی با پوششی نوآر بازآفرینی می‌شود؛ مرگی زیر ستارگان، حقیقتا. امتیاز: 8 از 10.