فیلم The Sacrifice 2020

مبارزه‌ای حماسی برای به قدرت رساندن دودمانی از دیکتاتورهای بی‌رحم. در حالی که موضوع اصلی فیلم یک پل نظامی برای عبور نیروها از رودخانه است، بخش عمدهٔ فیلم دربارهٔ خدمه‌های توپ‌های ضدهوایی و خدمهٔ بمب‌افکن‌هاست. دراماتورژی کمی نامنظم است، ولی این مسئله در فیلم‌های جنگی آمریکایی هم پیش می‌آید. انتظار قوس دراماتیک یا نتیجه‌گیری مشخصی نداشته باشید. با این حال، حماسه‌پردازی در ربع پایانی تا حدودی مضحک...

مبارزه‌ای حماسی برای به قدرت رساندن دودمانی از دیکتاتورهای بی‌رحم. در حالی که موضوع اصلی فیلم یک پل نظامی برای عبور نیروها از رودخانه است، بخش عمدهٔ فیلم دربارهٔ خدمه‌های توپ‌های ضدهوایی و خدمهٔ بمب‌افکن‌هاست. دراماتورژی کمی نامنظم است، ولی این مسئله در فیلم‌های جنگی آمریکایی هم پیش می‌آید. انتظار قوس دراماتیک یا نتیجه‌گیری مشخصی نداشته باشید. با این حال، حماسه‌پردازی در ربع پایانی تا حدودی مضحک می‌شود. بله، این مسئله‌ای از منظر دید است؛ و فیلم منظر چینی را نشان می‌دهد: فدا کردن جان‌های بسیارِ چینی برای نمایش قدرت نظامی (که شاید از دیدی قابل‌ توجیه باشد) و برای به قدرت رساندن خانوادهٔ دیکتاتور در کرهٔ شمالی. فدا کردن جان نه برای دفاع از میهن، بلکه برای یک دودمان منفور در کشور دیگر — دست‌کم در بازنگری، این موضوع قابل‌انتقاد است. این فیلم یک تولید بزرگ است، با همهٔ حماسه‌پردازی‌ها و ارزش‌های تولیدی‌ای که هالیوود در فیلم‌های وطن‌پرستانه‌اش می‌گذارد. از الگوهای متداول — که احتمالاً حالا بین‌المللی شده‌اند — پیروی می‌کند: فیلم‌برداری چشمگیر، هزاران بازیگر فرعی در یونیفورم‌های دوره‌ای، انفجارها، صحنه‌های خونین، حماسه، مقداری CGI، تعلیق و درام؛ قلاب‌هایی برای برقراری ارتباط عاطفی با تماشاگر — همهٔ این‌ها هست و نسبتاً خوب اجرا شده است. (قطع‌های سریع به‌دلیل مدرن بودن گاهی کمی آزاردهنده‌اند.) و خب، در نهایت یک فیلم جنگی چینی است. تغییر دیدگاه‌ها بین فصل‌ها حرکت خوبی است، ولی بدیع نیست. (این روش همچنین در هزینه و زمان پخش صرفه‌جویی می‌کند، چون اغلب صحنه‌ها تکرار می‌شوند.) اگر امروز فیلمی از منظر، مثلاً، ایتالیایی بسازید که بی‌چون‌وچرا از حکومت هیتلر حمایت کند، بویی مشابه خواهد داشت؛ با این تفاوت کوچک که آلمان نازی شکست خورد، اما «زندان روباز» کرهٔ شمالی هنوز امروز پابرجاست.