فیلم Walking Tall 2004

این فیلم واقعاً چیز خاصی ندارد؛ از اول تا آخر متوسط است. با این‌حال یک فیلم اکشن سرراست و نه‌چندان بد است که هدفش را انجام می‌دهد: فراهم‌کردن یک و نیم ساعت سرگرمی نسبتاً قابل قبول. قهرمان داستان بعد از مدت‌ها بازمی‌گردد و می‌بیند اهریمن‌ها کنترل را در دست گرفته‌اند؛ کلیشه‌ای و آشنا، قصه‌ای که از دوران ابتدایی فیلم‌سازی (و حتی پیش از آن) بارها تکرار...

این فیلم واقعاً چیز خاصی ندارد؛ از اول تا آخر متوسط است. با این‌حال یک فیلم اکشن سرراست و نه‌چندان بد است که هدفش را انجام می‌دهد: فراهم‌کردن یک و نیم ساعت سرگرمی نسبتاً قابل قبول. قهرمان داستان بعد از مدت‌ها بازمی‌گردد و می‌بیند اهریمن‌ها کنترل را در دست گرفته‌اند؛ کلیشه‌ای و آشنا، قصه‌ای که از دوران ابتدایی فیلم‌سازی (و حتی پیش از آن) بارها تکرار شده است. از نظر ساخت داستان، می‌توان آن را یک وسترن مدرن دانست: سالن شراب‌فروشی سنتی جای خود را به کازینو داده و دود و دامداری به قمار و قاچاق مدرن تبدیل شده‌اند. دوین جانسون نقش قهرمان را قابل قبول بازی می‌کند. سکانس‌های اکشن—که اساساً دلیل تماشای فیلم‌اند—نسبتاً خوب ساخته شده‌اند؛ البته کیفیتشان بیشتر به فیلم‌های تلویزیونی شبیه است تا یک بلاک‌باستر بزرگ، اما در چارچوب این فیلم کافی به‌نظر می‌رسد. فیلم تقریباً همان‌طور که انتظار دارید پیش می‌رود: قهرمان بازمی‌گردد، متوجه تسلط بدمن‌ها می‌شود، درگیر زد و خورد می‌شود، دشمن تلاش می‌کند با تهدید خانواده و دوستان او را از پا درآورد که ناکام می‌ماند، قهرمان دنبال بدمن اصلی می‌افتد در یک تعقیب/مبارزه طولانی، پایان خوش و سپس تیتراژ. همان ساختار وسترن قدیمی با عناصر مدرن است. هشدار: لو رفتن بخشی از داستان — بخش آزمون/محاکمه در نیمه اول فیلم برایم احمقانه و بد بود: قهرمان کازینو را خراب می‌کند، محاکمه می‌شود، در مقابل هیئت منصفه زخم‌ها و جراحت‌هایش را نشان می‌دهد و از آن‌ها می‌خواهد او را بی‌گناه بدانند، و هیئت منصفه هم بدون تردید این کار را انجام می‌دهد. واقعاً؟! جمع‌بندی اینکه فیلم وظیفه‌اش را انجام می‌دهد: یک ساعت و نیم از عمرم را گرفت و جلوی خستگی جلوی تلویزیون را گرفت، اما فراتر از متوسط و پیش‌بینی‌پذیر نیست.