فیلم Hannibal Brooks 1969

این فیلم را از کودکی به یاد دارم و همیشه مرا به لبخند وا می‌داشت. الیور رید نقش اسیر جنگیِ هم‌نام فیلم را بازی می‌کند؛ مردی که در باغ‌وحشی در مونیخ کار می‌کند و از «لوسی» مراقبت می‌کند. نه، لوسی یک بلوند جذاب نیست — او یک فیل است و بسیار کله‌شق. با نزدیک شدن متفقین تصمیم می‌گیرند «لوسی» را به اتریش منتقل کنند، اما...

این فیلم را از کودکی به یاد دارم و همیشه مرا به لبخند وا می‌داشت. الیور رید نقش اسیر جنگیِ هم‌نام فیلم را بازی می‌کند؛ مردی که در باغ‌وحشی در مونیخ کار می‌کند و از «لوسی» مراقبت می‌کند. نه، لوسی یک بلوند جذاب نیست — او یک فیل است و بسیار کله‌شق. با نزدیک شدن متفقین تصمیم می‌گیرند «لوسی» را به اتریش منتقل کنند، اما وقتی یک افسر قطارشان را تصاحب می‌کند، آنها تصمیم می‌گیرند پیاده راه بیفتند — آن دو، همراه با دو سرباز به‌عنوان اسکورت و یک آشپز. ماجراهایشان عمدتاً خوش‌روحیه و سرگرم‌کننده است و رید در نقش مردی سرسخت که مصمم است خودش و «عزیزش» را به سوی امنیت سوئیس برساند، در بهترین فرم قرار دارد. ولفگانگ پریس در نقش نازی تعقیب‌کننده‌اش، فون هالر، بسیار مؤثر است و کمی تهدید در خود دارد، و مایکل جی. پولارد نیز در نقش آمریکایی فراری «پکی» حرکاتِ نسبتاً کمیک و بعضاً خرابکاری‌آمیزی از خود نشان می‌دهد. جدا از طنز دوست‌داشتنی، موسیقی نسبتاً ارکسترالِ فرانسِی لا را هم به یاد دارم — تم کوتاهی به‌یادماندنی که وقتی آنها از مناظری زیبا در آلمان عبور می‌کنند، فضای فیلم را به‌خوبی همراهی می‌کند. این فیلمی سرگرم‌کننده است؛ یک فیلم جنگیِ خوش‌حال‌کن و جذاب که دقیقاً همان کاری را انجام می‌دهد که قرار بوده انجام دهد.