فیلم Crash of Silence 1952

وقتی متوجه می‌شوند که دخترشان «مندی» (با بازی مندی میلر) به صداها پاسخ‌گو نیست، او را نزد پزشکی می‌برند که می‌گوید او به‌طور عمیق ناشنواست و احتمالاً هرگز قادر به یادگیری صحبت کردن نخواهد بود. والدین، «کریستین» (فیلِیس کالورت) و «هری» (ترنس مورگان)، مصمم‌اند او را در کنار خانواده نگه دارند، بنابراین به خانهٔ پدر و مادر هری در منطقه‌ای از لندن که هنوز تاحد...

وقتی متوجه می‌شوند که دخترشان «مندی» (با بازی مندی میلر) به صداها پاسخ‌گو نیست، او را نزد پزشکی می‌برند که می‌گوید او به‌طور عمیق ناشنواست و احتمالاً هرگز قادر به یادگیری صحبت کردن نخواهد بود. والدین، «کریستین» (فیلِیس کالورت) و «هری» (ترنس مورگان)، مصمم‌اند او را در کنار خانواده نگه دارند، بنابراین به خانهٔ پدر و مادر هری در منطقه‌ای از لندن که هنوز تاحد زیادی بمباران شده، نقل‌مکان می‌کنند. سال‌های اولیهٔ زندگی مندئ برای خانوادهٔ دلسوزش مشکل چندانی ایجاد نمی‌کند، اما با گذر زمان و وقتی که او بزرگ‌تر می‌شود و از ناتوانی‌اش در واکنش به دنیای بیرون و هم‌سالان بازیگوشش خسته و ناامید می‌گردد، تصمیم می‌گیرند شاید آموزش رسمی‌تری لازم باشد. آن‌ها از روش‌های آموزش مبتنی بر صدا که کمی نوآورانه و متعلق به «سرل» (جک هاوکینز) است چیزهای خوبی شنیده‌اند و او را برای آموزش می‌فرستند. اما مندئ که هرگز از والدین جدا نشده، در سازگاری دچار مشکل می‌شود و این موضوع فشار زیادی بر ازدواجی وارد می‌کند که دربارهٔ بهترین شیوهٔ رفتار تقسیم نظر دارد. فیلم با همان سادگی و بی‌سؤال‌انگاری، نشان می‌دهد چگونه یک خانوادهٔ معمولی در مواجهه با استرسی که نگهداری از کودکی با نیازهای متفاوت ایجاد می‌کند، دست و پنجه نرم می‌کند؛ جامعه‌ای که از ناتوانی او بی‌اطلاع است گاهی او را در معرض خطر بیشتر قرار می‌دهد یا از اطرافیانش صبر بیشتری می‌طلبد. کالورت و مورگان این فشار و نیاز پیوسته به شکیبایی را بسیار خوب به تصویر می‌کشند. در یک خط فرعی، رابطه‌ای میان هاوکینز و متولیانش (ادوارد چپمن) نشان داده می‌شود که مقاومت رسمی در برابر به چالش کشیدن افکار مرسوم و آزمودن روش‌های نو را بازتاب می‌دهد. فیلم همچنین دشواری حفظ روابط بزرگسالان وقتی دائماً خسته و عصبی‌اند و زیان‌آور بودن شایعات در چنین شرایطی را موشکافانه بررسی می‌کند. شایستهٔ تحسین است که بازیگر جوان، مندی میلر، نقش را با طبیعی‌گری اجرا می‌کند؛ او همدلانه است و در عین حال شجاعت شخصیتش را به‌خوبی نشان می‌دهد، شخصیتی که تلاش می‌کند جور دیگری زندگی کند بدون آنکه بداند دقیقاً چه چیزی را «از دست می‌دهد». فیلمی متفکرانه و گاه برانگیزاننده که حتی پس از هفتاد سال همچنان مرتبط و تأثیرگذار است.