فیلم The Swarm 1978

قبل از اینکه بحث «زنبورهای قاتل» مطرح شود، فیلم «The Swarm» بود! در دههٔ ۷۰ این فیلم یکی از ابزارهای رسانه‌ها برای ترساندن مردم بود. با اینکه ممکن است باورش سخت باشد، هنگام اکران این فیلم در آمریکا همان وحشتی را به‌پا کرد که فیلم آرواره‌ها (Jaws) در سینماها به وجود آورد. هجوم زنبورهای قاتل در آمریکای جنوبی—که در نتیجهٔ آمیزش زنبورهای آفریقایی و اروپایی به‌وجود...

قبل از اینکه بحث «زنبورهای قاتل» مطرح شود، فیلم «The Swarm» بود! در دههٔ ۷۰ این فیلم یکی از ابزارهای رسانه‌ها برای ترساندن مردم بود. با اینکه ممکن است باورش سخت باشد، هنگام اکران این فیلم در آمریکا همان وحشتی را به‌پا کرد که فیلم آرواره‌ها (Jaws) در سینماها به وجود آورد. هجوم زنبورهای قاتل در آمریکای جنوبی—که در نتیجهٔ آمیزش زنبورهای آفریقایی و اروپایی به‌وجود آمده‌اند—باید با تهدیدهای بزرگ آن زمان همراهی می‌کرد: یخبندان جهانی قریب‌الوقوع و فاجعهٔ نیروگاه‌های هسته‌ای که هر دو در این فیلم حضور کوتاهی دارند. در سال ۱۹۷۸، ترس از زنبورها مد بود و هالیوود مطمئن شد پیامش را می‌رساند: انسان بد است و طبیعت قرار است او را مجازات کند. با این حال، امروز فیلم بیشتر خنده‌دار به نظر می‌رسد و از فیلم‌های ترس از گرمایش جهانی که شبکه‌های علمی-تخیلی امروزی می‌سازند، چندان بهتر نیست. باورپذیری فیلم وقتی از حد می‌گذرد که واگن‌های قطار در حال حرکت از تپه منفجر می‌شوند، نیروگاه هسته‌ای مثل یک بمب اتمی منفجر می‌شود و ۳۶ هزار نفر کشته می‌شوند، یا وقتی ارتش تصمیم می‌گیرد هیوستون را مثل شرمن آتلانتا بسوزاند، در حالی که توده‌های زنبور داخل ساختمان‌ها یا خودروها نیستند. اغراق فیلم تا آنجا پیش می‌رود که حتی دو نیش از این زنبورها کشنده نشان داده می‌شود، در حالی که علم آن زمان نشان می‌داد میزان سم در این نژاد تازه زنبورها از زنبور عسل معمولی کشنده‌تر نیست؛ مسئلهٔ مهم‌تر رفتار حمله‌ور و تعقیب تهدیدها توسط این زنبورها بود، نه سمِ بسیار قوی‌تر. فیلم بازیگران درجهٔ یکی دارد و اغلب اجراها قابل قبول هستند، اگرچه بازی تند و انفجاری مایکل کین در بعضی سکانس‌ها اغراق‌آمیز و نامناسب به نظر می‌رسد. صحنه‌های بی‌منطق دیگری هم هست، مثل اینکه شخصیت هنری فوندا خودش را به‌عنوان موش آزمایشگاهی به کار می‌گیرد در حالی که تنها نفر است که می‌تواند روی یک سرم کار کند، یا اینکه مایکل کین تکه‌ای شیشه را می‌شکند تا وارد ساختمانی قفل‌شده شود در حالی که افراد داخل ساختمان می‌توانستند در را باز کنند—و با شکستن شیشه زنبورها به‌راحتی به داخل دسترسی پیدا می‌کنند. برخلاف دیگر فیلم‌های فاجعه‌ای آن دهه، «The Swarm» تهدید جدی‌ای منتقل نمی‌کند و بیش از همه چیزی شبیه وزوز مزاحمی در گوش تماشاگر است. در دههٔ ۷۰ فیلم‌های فاجعه‌ای زیادی ساخته شد و این فیلم هم در سطح بهترین‌های آن‌ها قرار می‌گیرد. بازیگران فوق‌العاده‌ای دارد و ایدهٔ عجیب و خیال‌پردازانه‌اش تا حدی به دنیای واقعی نزدیک است که واقعاً هولناک می‌شود. راه‌حل‌ها یکی‌یکی آزمایش می‌شوند و هر کدام منجر به مرگ‌های زیادی می‌شود—بیشترشان بازیگران معتبر و شناخته‌شده‌ای هستند، نه صرفاً بازیگرهای پس‌زمینهٔ دیجیتالی؛ شخصیت‌هایی نام‌دار که در طول فیلم با آن‌ها آشنا شده‌ایم و سپس توسط توده‌ای از زنبورها (که با جلوه‌های ویژه روی شیشه شبیه‌سازی شده‌اند) از میان برداشته می‌شوند. لازم به گفتن نیست که این فیلم واقعاً لذت‌بخش است و از وجودش خوشحالم. آن را به طرفداران فیلم‌های فاجعه‌ای و هر کسی که می‌خواهد مجموعه‌اش را با فیلم‌های بازیگران محبوبش کامل کند، به‌شدت توصیه می‌کنم—همهٔ بازیگران در این فیلم عملکردی درخشان دارند.