فیلم The Dog Stars 2026

زندگی در دنیای پسابلایِ (پسا-آخرالزمانی) سوژهٔ آشنایی در سینماست و این فیلم جدید ریدلی اسکات هم از همان الگو پیروی می‌کند؛ داستان مردی مبتکر و خودکفا که در جهانی ویران‌شده توسط یک ویروس کشنده برای بقا می‌جنگد. فیلم بر پایهٔ رمان ۲۰۱۲ پیتر هلر است و روایتِ هِگ (با بازی جیکوب الوردی)، مکانیک و خلبان یک سسنا قدیمی را دنبال می‌کند که در طبیعت کلرادو...

زندگی در دنیای پسابلایِ (پسا-آخرالزمانی) سوژهٔ آشنایی در سینماست و این فیلم جدید ریدلی اسکات هم از همان الگو پیروی می‌کند؛ داستان مردی مبتکر و خودکفا که در جهانی ویران‌شده توسط یک ویروس کشنده برای بقا می‌جنگد. فیلم بر پایهٔ رمان ۲۰۱۲ پیتر هلر است و روایتِ هِگ (با بازی جیکوب الوردی)، مکانیک و خلبان یک سسنا قدیمی را دنبال می‌کند که در طبیعت کلرادو همراه با رفیق دقیق‌تیر و شوخ‌طبعش بنگلی (جاش برولین) زندگی نسبتاً آرامی دارد. آن‌ها و گروه‌های پراکندهٔ بازماندگان، به‌طور مداوم در معرض خطر غارتگران بی‌رحمی هستند که دنبال هر چیزی می‌گردند که بتوانند از آن بهره ببرند. هِگ اما هنوز دلتنگِ زندگی پیشین است و وقتی پیام‌های رادیویی مبهم از زنی مرموز دربارهٔ وجود پناهگاهی در یک شهر کلرادو می‌رسد، امیدی برای بازگشت به آن زندگی در دلش زنده می‌شود. او سفر پرماجرایی را آغاز می‌کند و در راه با بازماندگان دیگری مانند آرون (بِنِدیکت وانگ)، رهبر جماعتی مِنوریتی تا جذامِ سخت‌گیرانهٔ یک دامدار مسلح به نام جک («پاپس»، با بازی گای پیرس) و دخترش سیما (مارگارت کوالی) روبه‌رو می‌شود. فیلم از نظر بصری چشم‌نواز است: تصویربرداری هوایی زیبا و موسیقیِ احساس‌برانگیز در جاهایی یادآور آثار پیشین اسکات، به‌خصوص فضایِ رمانتیکِ غم‌زدهٔ Thelma & Louise، هستند. بازیگران ترکیبِ قابل‌قبولی دارند و تلاش آن‌ها برای انتقال رنج، تنهایی و آهستگیِ بازسازی امید قابل‌تحسین است؛ جاش برولین مخصوصاً بُعد زمخت و واقعیِ ماجرا را تا حدی به فیلم می‌آورد. با این همه، فیلم نواقعی جدی دارد که تجربهٔ کلی را تضعیف می‌کند. بعد از شروعی محکم اما گاهی کند، فیلم در میانه به صحنه‌هایی می‌رسد که تا حد زیادی باوری‌پذیری را از دست می‌دهند و جریان اثر را به هم می‌ریزند؛ یک سکانس اغراق‌شده و خارج از چارچوب که باعث می‌شود بیننده علاقه‌اش را از دست بدهد و تلاش فیلم برای بازگشت به ریتمِ قبلی به سختی جواب دهد. فیلمنامه همچنین در توضیح پیش‌زمینه‌ها کوتاهی کرده و جای سوال می‌گذارد که چگونه داستان به این وضع رسیده است؛ قصه‌پردازی اپیزودیک سریعاً به کلیشه‌های آشنا می‌افتد و به‌هم‌پیوستگی رخدادها گاهی ضعیف است—نمونه‌هایی مثل ناپیوستگی‌های تصویری در وضعیت هواپیما و جزئیاتِ حملات که بر باورپذیری ضربه می‌زنند. از نظر ریتم و تعادل، فیلم در نیمهٔ دوم کمتر از آنچه پتانسیل دارد، بهره می‌برد؛ میزان اکشن کم است و برخی عناصر شخصیتی آن‌قدر سنگینیِ گذشته را با خود دارند که حرکت داستان به کندی پیش می‌رود و گاهی شبیه شنا در غلیظیِ چیزی می‌شود که روح چندانی در آن نیست. در مجموع، این اثر فیلمی زیبا، آرام و متمرکز بر اندوه و امید است که در انتقال احساسات و نماهای بصری موفق است، اما به دلیل تکیهٔ زیاد بر موتیف‌های شناخته‌شده ژانر، اشکالات ساختاری و یک بخش میانی بی‌اعتبار، نتوانسته آن‌چنان که می‌توانست کامل و تاثیرگذار باشد. خلاصه: فیلمی دیدنی از نظر بصری و با اجرای خوب بازیگران که در بیان حس‌هایِ غم‌زدگی و بازسازیِ امید توفیق دارد، اما فیلمنامهٔ نامتوازن، بخش‌هایی که باوری‌پذیری را زیر سوال می‌برند و ضعف در پرداختِ پس‌زمینه باعث شده‌اند فیلم از پتانسیلِ کامل خود فاصله بگیرد.