فیلم The Incomer 2026

در ساحل شمال شرقی اسکاتلند جزیره‌ی کوچکی هست که خواهر و برادر «Isla» (Gayle Rankin) و «Sandy» (Grant O'Rourke) سه دهه زمستان‌ها را روی آن گذرانده‌اند. آنها کاملاً خودکفا هستند و زندگی‌شان را بر اساس آیین کاکاییان تنظیم کرده‌اند و عملاً فقط یک قانون دارند: مطمئن شوید هر مزاحمی را از صخره پرت کنند توی دریا! در خشکی، «Roz» (Michelle Gomez) که در مقام بلندپرواز...

در ساحل شمال شرقی اسکاتلند جزیره‌ی کوچکی هست که خواهر و برادر «Isla» (Gayle Rankin) و «Sandy» (Grant O'Rourke) سه دهه زمستان‌ها را روی آن گذرانده‌اند. آنها کاملاً خودکفا هستند و زندگی‌شان را بر اساس آیین کاکاییان تنظیم کرده‌اند و عملاً فقط یک قانون دارند: مطمئن شوید هر مزاحمی را از صخره پرت کنند توی دریا! در خشکی، «Roz» (Michelle Gomez) که در مقام بلندپرواز می‌خواهد از وجودشان باخبر شود، پسر ادارهٔ بدبخت «Daniel» (Domhnall Gleeson) را می‌فرستد تا ابلاغ تخلیه را به آنها تحویل دهد. درست وقتی به نظر می‌رسد قرار است او هم مثل قبلیا به همان سرنوشت دچار شود، با پخش موسیقی از موبایل و نمایش‌های نمایشی موفق می‌شود آنها را قانع کند که جادوگری است. او برایشان داستان‌هایی شبیه تلاقی خدمات ملکی و قصه‌های JRR Tolkien می‌گوید و کم‌کم آنها دست از شک و تردید برمی‌دارند و از دست او غذا می‌خورند. «Isla» خیلی بدبین‌تر است، اما هر دو کم‌کم شیفتهٔ مهمانشان می‌شوند و باید پرسید آیا او ممکن است بومی شود و بماند، یا «Roz» جاه‌طلب مجبور می‌شود نیرویش «Callum» (Emun Elliott) را به‌عنوان ارتش یک‌نفره‌اش بفرستد تا هم تخلیه کند و هم محافظت؟ از جهاتی این فیلم شبیه فیلم‌های Mark Jenkin است با تصویربرداری هوایی زیبایی از جزیره‌ای بادی که انگار قبلاً صنایع کوچک خانگی داشته اما حالا به جز دو سکنه عجیب‌مان متروکه مانده. اما بعد داستان لایه‌دارتر می‌شود و ترکیبی از طنز واقعاً اسکاتسی (باید خیلی مواظب باشی که جملاتی مثل «سم فرودو را از پانزده پله بالا می‌برد» را چگونه نقطه‌گذاری می‌کنی — ممکن است معانی جنسی هم از آن برداشت شود!) همراه با نوعی عرفان، بی‌تفاوتی بوروکراسی محلی در پرکردن فرم‌ها و تأثیرات انزوا بر هر سه‌شان را ارائه می‌دهد. او رابطهٔ جالبی با «Fin Man» (John Hannah که تقلید از یک شیر دریایی را با سبیلش تمام و کمال انجام می‌دهد) دارد که مسائلش را نه‌تنها با وضعیت فعلی بلکه با خاطرات والدین غایبِ طولانی‌مدتش منعکس می‌کند؛ گذشته‌ای که به‌طور ملایم اما نه کامل در طول فیلم ارائه می‌شود. راستش را بخواهید، پایان‌بندی را خیلی دوست نداشتم اما در طول راه کلی لحظۀ بامزه هست و اگر «guid Scots tongue in your heid» داشته باشی، از طنز دیالوگ‌های محاوره‌ای لذت می‌بری. شاید مدتی دلت نخواهد مرغ نگه داری — و کلی پر هم هست! دنیا می‌تواند جای ترسناکی باشد با خطرات دلهره‌آور و وسوسه‌های فریبنده، چه واقعی و چه خیالی. این موضوع مخصوصاً برای کسانی مصداق دارد که مدت‌ها منزوی بوده‌اند و کم یا هیچ تماس با بیرون نداشته‌اند و اغلب به خرافات گمراه‌کننده و خطرات اغراق‌شده می‌گرایند. این وضعیت برای دو خواهر و برادر تقریباً وحشی، Isla (Gayle Rankin) و Sandy (Grant O’Rourke)، که تنها ساکنان انسانی جزیرۀ بادخیز و دورافتادۀ Ork در سواحل اسکاتلند هستند، صدق می‌کند. این ناجیه‌زنندگان عملاً تا سی سال آنجا زندگی کرده‌اند، پس از آنکه بقیهٔ ساکنان جزیره به‌خاطر جاذبه‌های خشکی مهاجرت کردند. والدین‌شان اما ماندند و به Isla و Sandy گفتند جزیره تا وقتی مالِ آنهاست که از آن در برابر ورود «incomers» از خشکی محافظت کنند. کمی بعد والدینشان فوت کردند و آنها ماندند و خودشان برای بقایشان دست و پا کردند. آنها به‌نوعی نحوهٔ بقا را یاد گرفتند اما نگرش‌ها و آیین‌های خاصی هم پرورش دادند، مثل اعتقادات مبتنی بر افسانه‌های دریایی و خلق آیینی طبیعت‌محور حول تنها ساکنان دیگر جزیره: انبوهی از مرغ دریایی تهاجمی. زندگی‌شان ناگهان تغییر می‌کند وقتی نمایندهٔ یک نهاد دولتی برای تخلیه‌شان می‌آید: Daniel (Domhnall Gleeson)، کارمند میانی خجالتی که خودش را کمی جادوگر مخفی می‌داند. اینجا برخورد دو فرهنگ مختلف شروع می‌شود که هرکدام سعی می‌کنند دیگری را به شیوهٔ خودشان تغییر دهند. در این مسیر ماموریت Daniel منحرف می‌شود چون او جذب زندگی سادهٔ آنها می‌شود و Isla و Sandy هم کنجکاوی‌شان نسبت به زندگی بیرون جزیره بیشتر می‌شود. این وضعیت چگونه پیش خواهد رفت، به‌خصوص وقتی همکاران Daniel، Callum (Emun Elliott) و Roz (Michelle Gomez)، می‌آیند تا ببینند برنامهٔ تخلیه چه شد؟ این‌ها جذابیتی است که از اولین فیلم بلند نویسنده-کارگردان Louis Paxton می‌سازد: اثری دل‌نشین و جمع‌پسند پر از طنزهای عجیب و غریب، تعداد غافلگیرکننده‌ای از لحظات لطیف (بدون شیرینی‌سازی)، تصویربرداری چشم‌نواز و موسیقی متن انتزاعی و ترکیبی جالب. بازی سه بازیگر اصلی هم حرف دارد؛ Rankin و O’Rourke نقش‌های عجیب و غریب را به‌خوبی مقابل مرد مستقیمِ خشک Gleeson ایفا می‌کنند. فیلم از انیمیشن تک‌رنگ هم در اندازهٔ درست و در زمان‌های درست برای نمایش قصه‌های مردمی و افسانه‌ای که شخصیت این مکان دورافتاده و اسطوره‌ای را تعریف می‌کنند استفادهٔ مؤثری می‌کند؛ لمسی خوب که اگر کارگردان با میانه‌روی از آن استفاده نکرده بود، می‌توانست خسته‌کننده شود. گرچه بعضی از دِنگ‌دِنگ‌های کمدی آن‌طور که باید عمل نمی‌کنند، بیشترشان در این داستان چندلایه جواب می‌دهد که مثل تلاقی غیرمعمولی «Local Hero» (1983) و «The Birds» (1963) می‌ماند (بله، درست خواندید). «The Incomer» آغاز امیدوارکننده‌ای برای یک استعداد سینمایی نوپا است و خوشبختانه برای ما — برخلاف Daniel — لازم نیست خیلی دور بروید تا آن را ببینید. این فیلم عمیقاً عجیب، سالم، خنده‌دار و دلخراش بود. دیدن این فیلم برایم بسیار لذت‌بخش بود و مطمئنم شما هم لذت خواهید برد. بازی‌ها فوق‌العاده‌اند و داستان خیال‌پردازانه درونی‌اش منسجم است، در حالی که پیوندی بسیار سورئال و متزلزل با بقیۀ واقعیت حفظ می‌کند. فیلم خوب شکل گرفته و از نظر بصری کاملاً خیره‌کننده است.