سریال ترکی Pembe Ruj

به نظر من ضعیف‌ترینِ سه‌گانه است، اما «Austin Powers in Goldmember» هنوز هم لحظات به‌یادماندنی‌ای دارد. از صحنهٔ افتتاحیهٔ ستاره‌محور و پرِ حضوری‌های کوتاه خوشم آمد؛ خوب اجرا شده. مایک مایرز در نقش‌هایش، به‌ویژه دکتر ایول، دوباره عالی است و حضور بیانسه نکتهٔ مثبت فیلم است. بخش‌های مربوط به دکتر ایول به‌خوبی فیلم ۱۹۹۹ نیست، اما باز هم چند بار مرا خنداند؛ او یکی از...

به نظر من ضعیف‌ترینِ سه‌گانه است، اما «Austin Powers in Goldmember» هنوز هم لحظات به‌یادماندنی‌ای دارد. از صحنهٔ افتتاحیهٔ ستاره‌محور و پرِ حضوری‌های کوتاه خوشم آمد؛ خوب اجرا شده. مایک مایرز در نقش‌هایش، به‌ویژه دکتر ایول، دوباره عالی است و حضور بیانسه نکتهٔ مثبت فیلم است. بخش‌های مربوط به دکتر ایول به‌خوبی فیلم ۱۹۹۹ نیست، اما باز هم چند بار مرا خنداند؛ او یکی از بهترین لحظات مجموعه را با بازخوانی ترانهٔ جی-زی دارد. با این حال چند مشکل در ریتم فیلم احساس شد. در کل ارزش دیدن را دارد؛ بازی‌های کوتاه (کِیمئوها) هم قابل قبول‌اند — و باید گفت بازیگر مناسبی برای نقش دکتر ایول انتخاب شده است. پایان نامیمون آستین پاورز... تا کنون. نمی‌توانم انکار کنم که آستین پاورز برای کمدی سینمای اواخر دههٔ نود نقطهٔ عطفی بود، اما حقیقت این است که این فیلم، مثل فیلم قبلی‌اش، اصلاً خنده‌دار نیست. داستان حول توطئهٔ جدید دکتر ایول می‌چرخد، این‌بار در همکاری با مردی هلندی که به طلا وسواس دارد و می‌خواهد همهٔ طلایی را که می‌تواند جمع کند. برای این‌که جاسوس انگلیسی مزاحمش نشود، او پدر پاورز را می‌رباید و به قتل می‌رساند. فیلمنامه بسیار ضعیف است، ایده‌ها کهنه‌اند و در عمل بیشتر شبیه پارودی‌ای از فیلم سوم مجموعهٔ جیمز باند است. اگر آن الگو در ابتدا موفق بوده، این‌جا کافی نیست تا فیلم را نجات دهد. علاوه بر این، طراحی اکثر شخصیت‌ها ناموفق و کم‌عمق است، نگارش ضعیف و دیالوگ‌ها ناامیدکننده‌اند و همه‌چیز بهانه‌ای برای سیلِ شوخی‌ها به نظر می‌آید. شخصیت‌هایی هم حضور دارند که واقعاً ضروری نیستند، مثل Fat Bastard. مایک مایرز همچنان چندین شخصیت را بازی می‌کند و در این تمرین بازیگری بسیار کوشا و قابل‌تحسین است؛ او همه تلاشش را می‌کند تا فیلم کار کند و استعدادش را چشمگیر به‌کار می‌گیرد. اما اگر فرمول دیگر پاسخگو نیست، تلاش بازیگر هدر رفته است. بازیگران دیگری هم حضور مثبت دارند، مثل ورن ترویر، مایکل کین و بیانسه، اما بقیه کم‌اهمیت‌اند و تعداد زیادِ کِیمئوهای بی‌دلیل از خواننده‌ها و مدل‌ها تنها حس خودخواهی به فیلم می‌دهد. از نظر فنی جلوه‌های بصری، صحنه‌هایی که مایرز روبه‌روی خودش بازی می‌کند، و دکور و لباس‌ها خوب‌اند، اما فیلم ریتم بسیار تندی دارد و تدوین چندان موفق نیست؛ چیزی که این فیلم به آن نیاز دارد شوخی‌های واقعاً مؤثر است، چون اگر فرمول کهنه شده، طنزِ پشتِ سرِ همِ شوخی‌ها عملاً وجود ندارد. فیلمی کاملاً بی‌ارزش و صرفاً اتلاف وقت. تنها دلیلی که به آن نمرهٔ ۴ دادم این بود که چند بخش خنده‌دار داشت. در کل فیلم بدی است.