سریال The White Princess

در پی برداشت فیلیپا گرگوری از پایان جنگ‌هایِ رزِ انگلیسی در «ملکه سفید» (۲۰۱۳)، میشل فرلی در نقش لیدی مارگارت بوئفورت حضوری قوی دارد؛ کانالِ ناخوشایندِ گذار میان کهنه و نو، در حالی که ملکه پیشین، الیزابت (اسسی دیویس)، برای وفق‌پذیری با وضع تازه‌اش دست‌وپنجه نرم می‌کند. چیزی که ممکن است او را از تحقیر کامل نجات دهد، یک سازش سیاسی است که دو خاندان...

در پی برداشت فیلیپا گرگوری از پایان جنگ‌هایِ رزِ انگلیسی در «ملکه سفید» (۲۰۱۳)، میشل فرلی در نقش لیدی مارگارت بوئفورت حضوری قوی دارد؛ کانالِ ناخوشایندِ گذار میان کهنه و نو، در حالی که ملکه پیشین، الیزابت (اسسی دیویس)، برای وفق‌پذیری با وضع تازه‌اش دست‌وپنجه نرم می‌کند. چیزی که ممکن است او را از تحقیر کامل نجات دهد، یک سازش سیاسی است که دو خاندان تودور و یورک را به هم پیوند می‌دهد. دختر او «الیزابت» (جودی کمر)، دختر ادوارد چهارم، قرار است با هنری هفتم (جیکوب کالینز-لووی) ازدواج کند. او اصلاً به این وصلت سیاسی علاقه‌ای ندارد، اما مادرش و دوشس سسیلی (کارولین گودال)، که همیشه حضور دارد، به او می‌فهمانند که باید بازی را بیاموزد؛ بنابراین الیزابت تلاش می‌کند خود را برای پادشاه غیرقابل‌گذشت کند و او را از تأثیر شومِ مادرش بر خود پاک سازد. فقط به این دلیل که جنگ‌ها از نظر فنی به پایان رسیده‌اند، معنی‌اش این نیست که نقشه‌ها و توطئه‌ها تمام شده‌اند؛ پادشاه دائماً برای حفظ تاج و تخت می‌جنگد و رابطه عاشقانه‌ای که یادآور داستان والدینِ آن‌هاست، الیزابت و هنری را درگیر می‌کند؛ رابطه‌ای که آن‌ها را نه‌فقط با بورگاندیان (جوانی والِی) بلکه با مجموعه‌ای از دشمنان فرصت‌طلب داخلی روبه‌رو می‌سازد. این درام نقش کلیسا در امورِ حکومتی را برجسته‌تر می‌کند و کِنت کراونم کمی مرا به یاد بازیشِ بَسیل دیگنام می‌اندازد، وقتی بی‌رحمانه زادگاه اسقفی‌اش را به تن می‌کند. طبیعتاً داستان به شایعات حدسی دربارهٔ شاهزاده‌ها در برج و رمزآلودگیِ افراد مدعی تاج‌وتخت مثل لامبرت سیمنل و پرکین وِربک (پاتریک گیبسون) هم می‌پردازد، در حالی که پادشاه مصمم است قلمروی امنی برای به ارث بردن توسط پسرش آرتور فراهم کند. اگرچه در اینجا توطئه‌چینی‌ها و زدوبندهای سیاسی فراوان است، اما شخصیت‌ها چندان با این دراماتیزه‌سازیِ پرپیرایه هم‌خوانی ندارند و در برخی مواقع اثر کمی کش‌دار و کم‌رمق به نظر می‌رسد. جودی کمر با کمکِ قابل‌توجه کارولین گودال و ربکا بنسون در نقش مارگارت پلانتاجنت برجسته است، اما جیکوب کالینز-لووی نه به‌عنوان بازیگر و نه به‌عنوان پادشاه چندان تأثیرگذار نیست. این مجموعه تولیدی با کیفیت و از نظر بصری جذاب است؛ فقط آن تیزی و گزندگی‌ای را که انتظار داشتم، ندارد.