سریال The OA

The OA برای همه نیست این بررسی فقط درباره فصل اول است؛ نتفلیکس فصل دوم را تایید کرده و دیدن دلیلش سخت نیست. کمتر سریالی بحث‌برانگیز شده و به نظر می‌رسد نتفلیکس سریالی را که بینندگان زیاد و بحثِ فراوان به همراه دارد، دوست دارد. بحث‌ها جالب اینجاست که فقط به نظریه‌های طرفداران و انگیزه‌های شخصیت‌ها یا حدس درباره اتفاقات آینده محدود نیست، بلکه شامل این سؤال...

The OA برای همه نیست این بررسی فقط درباره فصل اول است؛ نتفلیکس فصل دوم را تایید کرده و دیدن دلیلش سخت نیست. کمتر سریالی بحث‌برانگیز شده و به نظر می‌رسد نتفلیکس سریالی را که بینندگان زیاد و بحثِ فراوان به همراه دارد، دوست دارد. بحث‌ها جالب اینجاست که فقط به نظریه‌های طرفداران و انگیزه‌های شخصیت‌ها یا حدس درباره اتفاقات آینده محدود نیست، بلکه شامل این سؤال هم می‌شود که آیا اساساً سریال بد است یا نه — که به تیتر برمی‌گردد: The OA برای همه نیست. بریت مارلینگ نقش پریری جانسون، زنی نابینا را بازی می‌کند که پس از سرِ پیدا شدن، هفت سال بعد به شهرِ خود بازمی‌گردد؛ بینایی‌اش بازگشته و خودش را The OA می‌نامد. از آن نقطه یک معمای علمی‌تخیلی/فانتزی واقعاً جذاب از طریق فلش‌بک‌ها باز می‌شود و همزمان در زمان حال شاهد درام‌های معمولِ شهر کوچک/دبیرستانی هستیم که پریری مرموز در مرکز آن قرار دارد. به نظرم بهتر است The OA را مثل یک فیلم هشت ساعته در نظر بگیرید تا یک مجموعه هشت قسمتی. این‌که The OA را دوست داشته باشید یا نه، به چند قسمت اول بستگی ندارد؛ واقعاً به پنج دقیقه آخر قسمت آخر بستگی دارد — هشدار: تا حدودی اسپویلر — که در بهترین حالت کاملاً غیرقابل‌باور و در بدترین حالت (با در نظر گرفتن تاریخچه اخیر) برای بعضی‌ها توهین‌آمیز باشد. مثل بسیاری از آثار بریت مارلینگ، سریال بسیار جذاب است و ارزش دیدن دارد؛ این اثر مدتی در ذهنتان می‌ماند و بارها درباره‌اش فکر می‌کنید. این سریال مورد علاقه من بود. خیلی ناراحتم که لغو کردندش. درباره دنیاهای موازی است و بسیار جذاب و پرتنش است. بعد از دیدن هر قسمت، دلت می‌خواهد بلافاصله قسمت بعدی را هم ببینی. بازی‌ها عالی است. من طرفدار پروپاقرص بریت مارلینگ هستم و او قطعاً در این سریال اجرای درخشانی دارد. شخصاً فکر می‌کنم این سریال یک شاهکار بود. هنوز هم نمی‌توانم باور کنم که آن را کنسل کردند. من طرفدار فیلم‌های بریت مارلینگ و زال باتمانگلیج هستم. بعد از دیدن "Sound of My Voice" (که اتفاقاً عالی بود)، این سریال را هم امتحان کردم و وای، فوق‌العاده است. پر از رمز و راز و خیلی اعتیادآور است. راستش بعد از دیدن "Lords of Chaos" که از نظر من ضعیف بود و امتیاز کمی دادم، فکر می‌کردم بازیگران ضعیف‌اند و نمی‌توانند خوب بازی کنند، اما وقتی اجرای اموری کوهن را در این سریال دیدم (همان بازیگری که در "Lords of Chaos" نقش وارگ را داشت)، فهمیدم اشتباه کرده‌ام. او در این سریال بازیِ قدرتمندی ارائه می‌دهد. اگر به فیلم‌ها و سریال‌های مرموز درباره ابعاد موازی علاقه دارید، این سریال واجب‌الدید است و آن‌قدر خوب است که می‌خواهی بی‌وقفه تماشا کنی. قطعاً یکی از بهترین سریال‌های نتفلیکس است. فضایش بسیار خاص است. از تک‌تک قسمت‌ها لذت بردم و هنوز از کنسل شدنش شوکه‌ام؛ منتظر ادامه آن بودم... وای، من عاشق این سریال شدم؛ به‌ویژه فصل دوم. فصل اول هم خیلی خوب بود اما بسیار ناراحت‌کننده و تماشای آن برایم ناآرام‌کننده بود. کل مجموعه واقعاً هوشمندانه و خوب اجرا شده بود. سخت است جلوی بینگ‌واچ کردنش را گرفت؛ چون در پایان هر قسمت احساس می‌کنی یک قدم به درک معنای بودن نزدیک‌تر شده‌ای. می‌شد قسمت‌های بیشتری هم داشته باشد، یا شاید جایی داشته باشد.