سریال Death Comes to Pemberley

این دنباله غیر از آستین بر رمان «غرور و تعصب» واقعاً خوب بود. داستان و شخصیت‌های آشنا از نسخه اصلی به طور هوشمندانه‌ای بازآفرینی شده‌اند و از رمان پی‌دی جیمز انتظار کمتر از این نمی‌رفت. از آنجایی که من برنامه‌های زیادی از تلویزیون بریتانیا تماشا می‌کنم، صداهای بازیگران برایم آشنا بود و بازی گروهی آنها بسیار خوب و هماهنگ بود. باید برای آنها و کارگردان جالب بوده...

این دنباله غیر از آستین بر رمان «غرور و تعصب» واقعاً خوب بود. داستان و شخصیت‌های آشنا از نسخه اصلی به طور هوشمندانه‌ای بازآفرینی شده‌اند و از رمان پی‌دی جیمز انتظار کمتر از این نمی‌رفت. از آنجایی که من برنامه‌های زیادی از تلویزیون بریتانیا تماشا می‌کنم، صداهای بازیگران برایم آشنا بود و بازی گروهی آنها بسیار خوب و هماهنگ بود. باید برای آنها و کارگردان جالب بوده باشد، زیرا توانسته بودند صحنه‌های آشنای «غرور و تعصب» را به عنوان فلش‌بک‌های یادآوری دوباره به تصویر بکشند. در جاهایی نشانه‌هایی از رشد شخصیت‌ها وجود داشت، اما شخصیت‌هایی مانند لیدیا بی‌قرار، ویکهام فاسد و خانم بنت در تغییر چندانی نداشتند و به راحتی قابل شناسایی بودند. زیرمجموعه‌ها به اندازه کافی به داستان اضافه می‌کنند تا وزن خود را به دوش بکشند، به ویژه یکی از آنها که به معمای قتل مربوط می‌شود و درباره چند شخصیت جدیدی که برای این دنباله خلق شده‌اند نیز همین‌طور می‌توان گفت. جنبه‌های کوچکی از پیشرفت‌ها ممکن است قابل پیش‌بینی باشد، اما یک چرخش داستانی وجود دارد که هم منطقی و هم شگفت‌انگیز است. چه چیزی بیشتر از یک چرخش داستانی می‌خواهید؟