سریال City on a Hill

وای — واقعا ناامیدکننده. از این سریال برای دو چیز مشتاق بودم: «معجزه بوستون» دههٔ ۱۹۹۰ و کوین بیکن. اما هیچ چیزی در این مجموعه به پژوهش‌های دانشگاه هاروارد و پروژهٔ پلیسی مبتنی بر حل مسئله (معروف به Operation Ceasefire یا Boston Gun Project) که در دههٔ ۱۹۹۰ موجب کاهش تا حدود ۴۰٪ در قتل‌های مسلحانهٔ گروهی نوجوانان در شهرهای بزرگ آمریکا و مقابله با...

وای — واقعا ناامیدکننده. از این سریال برای دو چیز مشتاق بودم: «معجزه بوستون» دههٔ ۱۹۹۰ و کوین بیکن. اما هیچ چیزی در این مجموعه به پژوهش‌های دانشگاه هاروارد و پروژهٔ پلیسی مبتنی بر حل مسئله (معروف به Operation Ceasefire یا Boston Gun Project) که در دههٔ ۱۹۹۰ موجب کاهش تا حدود ۴۰٪ در قتل‌های مسلحانهٔ گروهی نوجوانان در شهرهای بزرگ آمریکا و مقابله با فساد شد، مربوط نیست. هرچند که نمی‌توانم کاملاً کوین بیکن را نپسندم، اما در City on a Hill شوخ‌طبعی و توانایی‌هایش هدر رفته‌اند — گرچه سریال کاملاً غیرقابل‌تماشا نیست. نقش جکی روهر باعث شده بیکن سوارِ موج ضدقهرمان‌هایی شود که از «عصر طلایی تلویزیون» و بعد از شخصیت والتر وایتِ Breaking Bad رواج یافت؛ با این‌حال اکثر شخصیت‌ها در City نسخه‌های بی‌خرد و بازتولیدشده‌ای از کلیشه‌های تلویزیون گذشته‌اند، و روهرِ «به‌طرز جذابی بی‌زرق‌وبرق» عملاً به یک اسکچ کارتونی به سبک SNL تبدیل شده است. ضمناً این چاک مک‌لین، خالق سریال، کیست؟ حتی صفحهٔ ویکی‌پدیا ندارد؟ City on a Hill همهٔ مشخصه‌های بدترین آثار بن افلک (به‌عنوان نویسنده/تهیه‌کننده) را دارد — که حیف است، چون از هر ده پروژهٔ افلک یکی واقعاً به‌خاطر دلایل درست زیبا از آب در می‌آید و باقی انگار بین دورۀ عیاشی و پاکی ساخته شده‌اند. در پایان، City on a Hill صرفاً یک سریال جنایی درجه‌میانگین است که با بازی‌هایی کم‌عمق و کم‌اثر همراه شده.