سریال Jessica Jones

۳ تا ۳٫۵ ستاره اخیراً تماشای این سریال را شروع کردم و در چند قسمت اول خیلی علاقه‌مند شده بودم. کیلگریو، ابرشرورِ سریال که دیوید تِنِنت نقش او را فوق‌العاده بازی می‌کند، جذاب است و جسیکا (جونز) در ابتدا همدردی‌برانگیز و جالب به نظر می‌رسد و شخصیت‌های فرعی هم نویدبخش بودند. متأسفانه از حدود قسمت هفتم علاقه‌ام خیلی کم شد. جسیکا که دائماً مست، به‌هم‌ریخته، عبوس و...

۳ تا ۳٫۵ ستاره اخیراً تماشای این سریال را شروع کردم و در چند قسمت اول خیلی علاقه‌مند شده بودم. کیلگریو، ابرشرورِ سریال که دیوید تِنِنت نقش او را فوق‌العاده بازی می‌کند، جذاب است و جسیکا (جونز) در ابتدا همدردی‌برانگیز و جالب به نظر می‌رسد و شخصیت‌های فرعی هم نویدبخش بودند. متأسفانه از حدود قسمت هفتم علاقه‌ام خیلی کم شد. جسیکا که دائماً مست، به‌هم‌ریخته، عبوس و عصبانی نشان داده می‌شود، بعد از مدتی خسته‌کننده می‌شود؛ او به‌شدت تک‌بعدی است. هرچند آنچه بر او گذشته فاجعه‌بار است و دیگران هم از دست کیلگریو آسیب دیده‌اند، اما هیچ‌کس تا این حد در نقش قربانی اصرار ندارد یا تا این اندازه مردم را از خود دور نمی‌کند. او نمی‌تواند با قضیه کنار بیاید و با هر کسی که می‌خواهد به او کمک کند، تند و تلخ برخورد می‌کند. می‌گوید نمی‌خواهد به خاطر او کسی آسیب ببیند، اما چنان از نظر عاطفی معلول و در اثر گذشته‌اش مضطرب و در هم پیچیده است که سخت می‌توان به قضاوت و دیدگاهش اعتماد کرد، گاهی حتی معلوم نیست سالم به نظر می‌رسد یا نه. او نمی‌بیند که هر لحظه‌ای که زندگی‌اش را شکسته ادامه می‌دهد، پیروزی‌ای برای کیلگریو است. قسمت هفتم نمونه‌ای از این قضیه است. بعد از اینکه کیلگریو برایش «هدیه» وحشتناکی می‌گذارد، او نقشه‌ای عجیب و غیرقابل‌باور می‌چیند که در نهایت دوستانش را تا حدودی راضی می‌کند همراهش شوند، آن هم برخلاف قضاوت بهترشان. (صرفاً ایده اینکه یک «کارآگاه» فکر کند می‌توانی بلافاصله در سوپر‌مَکس حبس شوی، مضحک است.) معلوم هم نیست که او واقعاً این نقشه را حساب‌شده بررسی کرده باشد، اما با فریاد و اصرار خشن که همه باید گوش دهند، بالاخره دیگران را قانع می‌کند. بعد از مدتی این حس را پیدا می‌کنی که هر قیمتی برایش قابل قبول است، تنها به شرط اینکه کیلگریو را شکست دهد. کیلگریو هیولایی بی‌رحم است، اما مطمئن نیستم جسیکا حاضر نباشد دنیا را به قهقرا ببرد اگر فقط بتواند او را بگیرد. او بیش از حد تک‌بعدی است. احتمال عمق و تأملاتش در مهی از الکل، خودسرزنش و ترحم‌طلبی گم می‌شود. بعد از مدتی دیگر هم‌دلی برنمی‌انگیزد و بیشتر باعث چشم‌غره زدن می‌شود. ارتباطش با لوک را هم واقعا احساس نکردم؛ شاید از نظر جسمی بله، اما چیز دیگری که حسِ باهم‌بودن‌شان را منتقل کند نمی‌بینیم، جز یک صحنه کنار وانت غذا و کش‌دادن روابط در اتاق خواب. رُبن شخصیتی تلف‌شده است؛ فکر می‌کردم داستان و شیفتگی او بیشتر پرداخته شود، اما نه. مالکوم و سیمپسون واضحاً نقش دارند و هنوز کمی کنجکاوم بدانم چه پیش می‌آید، اما اشتیاقم خیلی کمتر شده. برای دیدن قسمت بعد هیجان‌زده بودم اما بعد از به‌هم‌ریختگی قسمت هفتم نیاز دارم کمی به خودم بیایم. نکته منفی دیگر اینکه ساخت فصل دوم را به سال آینده موکول کرده‌اند؛ فاصله طولانی‌ای است. --- این سریال مارول بعدی نتفلیکس است که فضای نسبتاً تاریک و متمرکزی دارد و بر آسیب‌های ناشی از سوءاستفاده—فیزیکی، جنسی و روانی—تمرکز می‌کند. کریستِن ریتر در نقش اصلی خوب ظاهر شد و دیوید تِنِنت هم نقش کیلگریو را خوب بازی کرد. هرچند از پایان خلاصه‌مان ناراضی بودم، اما در عین حال خوشحالم که پایان به شکلی قابل قبول انجام شد. --- از بین پنج سریال مارولِ نتفلیکس، این یکی قطعاً ضعیف‌ترین است. «جسیکا جونز» تلاش می‌کند یک سریال کارآگاهی خصوصی باشد ولی بیش از حد در کلیشه‌ها غرق می‌شود. کیلگریو آنتاگونیست جذابی است، اما نمی‌تواند ضعف شخصیت اصلی—جسیکا جونز—را جبران کند. هر کدام از سریال‌های مارولِ نتفلیکس را به این یکی ترجیح می‌دهم؛ حتی فصل اول «آیرن فیست» سرگرم‌کننده‌تر از این بود.