سریال The Ipcress File

دو بار و با فاصله چند هفته مجبور شدم قسمت اول را تماشا کنم تا بالاخره هری پالمر در ذهنم جا بیفتد — که سرانجام همین‌طور شد. من از طرفداران آثار جاسوسی نیستم؛ چون آن‌ها اغلب تم‌های مشابهی دارند: توطئه در تالارهای قدرت و قهرمانانی که هنگام تلاش برای نجات دنیا یا دست‌کم گوشه‌ای از آن، نمی‌دانند به چه‌کسی می‌توانند اعتماد کنند. اما زمانی که با...

دو بار و با فاصله چند هفته مجبور شدم قسمت اول را تماشا کنم تا بالاخره هری پالمر در ذهنم جا بیفتد — که سرانجام همین‌طور شد. من از طرفداران آثار جاسوسی نیستم؛ چون آن‌ها اغلب تم‌های مشابهی دارند: توطئه در تالارهای قدرت و قهرمانانی که هنگام تلاش برای نجات دنیا یا دست‌کم گوشه‌ای از آن، نمی‌دانند به چه‌کسی می‌توانند اعتماد کنند. اما زمانی که با آقای پالمر ارتباط برقرار کردم، مشکلی در ادامه دادن سریال نداشتم و در کل از آن لذت بردم. تام هولندر مثل چسبی بود که داستان را کنار هم نگه می‌داشت؛ خوش‌مشرب اما مصمم، و تا وقتی خودش با مشکلاتی روبه‌رو می‌شود دستِ راهنمای داستان به نظر می‌رسد. بازیگران گروهی هم وظیفه‌شان را برای پیش بردن داستان به‌خوبی انجام دادند. به‌ویژه رشد اهمیت شخصیت‌های آلیس و چیکو را می‌پسندم، چون آنها نقش کلیدی در پیاده‌سازی یکی از پیچش‌های ضروری داستان داشتند. با خط داستانی شستشوی مغزی کامل کنار نمی‌آیم، ولی وارد جزئیات نمی‌شوم چون ممکن است به لو دادن غیرقابل‌جبران بینجامد. از طرفی من فیلم‌ها و سریال‌های علمی‌-تخیلی مثل آثار سفر در زمان را هم می‌بینم، بنابراین برای لذت بردن از سریال مشکلی با «معلق گذاشتن بی‌باوری» ندارم. و با وجود خیانت‌ها و بی‌اعتمادی‌های تقریباً کلیشه‌ای آثار جاسوسی، این سریال را حتی به کسانی که مثل من طرفدار ژانر جاسوسی نیستند هم توصیه می‌کنم.