سریال The Old Man

بازیگران عالی در یک سریال قابل قبول، اما نه بی‌نقص. آنچه در این سریال بسیار دوست‌داشتنی است، تا حدی همان نکته‌ای است که به‌عنوان کوتاهی اصلی‌اش به چشم می‌آید. جف بریجز که نقش شخصیت اصلی—یک مأموری سابق سیا که تحت تعقیب است—را بازی می‌کند، حالت آرام و خوش‌برخوردی دارد که با خصایص کشندهٔ او تناقض دارد. وقتی مجبور می‌شود از یک چهره به چهرهٔ دیگر تغییر...

بازیگران عالی در یک سریال قابل قبول، اما نه بی‌نقص. آنچه در این سریال بسیار دوست‌داشتنی است، تا حدی همان نکته‌ای است که به‌عنوان کوتاهی اصلی‌اش به چشم می‌آید. جف بریجز که نقش شخصیت اصلی—یک مأموری سابق سیا که تحت تعقیب است—را بازی می‌کند، حالت آرام و خوش‌برخوردی دارد که با خصایص کشندهٔ او تناقض دارد. وقتی مجبور می‌شود از یک چهره به چهرهٔ دیگر تغییر حالت دهد، این گذار ناموزون و گاهی آزاردهنده است. احتمالاً نویسندگان همین را می‌خواستند و این ترفند هم در اغلب مواقع خوب عمل می‌کند: تغییر ناگهانی از خوش‌قلب و بی‌خطر به بی‌رحم توجه‌تان را جلب می‌کند و نگه می‌دارد. هم‌زمان، همین نکته گاهی نتیجهٔ معکوس دارد. کلیشهٔ پیرمرد با انواع دردها، مصرف قرص و راه‌رفتن نامتناسب بیش از حد تکرار شده است؛ تا حدی که اقتدار هویت قاتل او را تضعیف می‌کند. این سؤال پیش می‌آید که مردی که این‌قدر ناتوان نشان داده می‌شود چطور می‌تواند با جوانان آموزش‌دیده مبارزه کند و پیروز شود؟ البته شاید در مبارزهٔ تن‌به‌تن نتواند، و این نکته هم اشاره می‌شود، اما سریال گاهی همچنان این فرض را پیش می‌برد. حضور دو سگ نگهبان قرار است این موضوع را توجیه کند، ولی در عمل گاهی باعث ایجاد شکاف‌های داستانی نامعقول می‌شود. این سریال بهتر می‌توانست عمل کند اگر جنبه‌های «پیرمرد» شخصیت کمی کم‌رنگ‌تر می‌شد و سال‌ها آموزش و تجربهٔ او برجسته‌تر نشان داده می‌شد. با این حال، نکات مثبت بسیار بیشتر از نکات منفی است. سریالی مفرح و سرگرم‌کننده است که نویسندگی قابل‌قبولی دارد و همان‌طور که گفتم بازیگران عالی‌اند. اکشن با ریتم مناسب ارائه شده و عناصر نامحتمل داستان مانع از پرشتاب و لذت‌بخش بودن آن نمی‌شوند. ترکیب دیالوگ‌های هوشمندانه، شخصیت‌های چندبعدی و مقدار زیادی صحنه‌های خشن کار را جذاب نگه می‌دارد. ۸/۱۰ صحنهٔ مضحکِ «ووک» در پایان قسمت چهارم و تمجیدهای افراطی در قسمت پنجم آن را خراب کرد. این اتفاق کاملاً غیرواقعی است و هیچ منطقی ندارد؛ در آن لحظه تمام احترامم به شخصیت اصلی را از دست دادم و دیگر نتوانستم ادامه بدهم. نتوانستم ببینم کارگردان کیست، اما حدس می‌زنم زن بوده و احتمالاً به‌خاطر سوگیری‌های فمنیستی این تغییر در داستان اعمال شده—این‌که یک شخصیت کم‌اهمیت زن ناگهان بر شخصیت اصلی غالب شود صرفاً به‌خاطر زن بودنش. تا آن نقطه کاملاً درگیر و از سریال لذت می‌بردم. قسمت اول این سریال تا حد زیادی نویدبخش بود. جذاب، متفاوت و باوجود چند عنصر نامحتمل، مؤثر بود. متأسفانه تا قسمت چهارم حس کردم هر آنچه «The Old Man» می‌توانست باشد، دارد تکراری و خسته‌کننده می‌شود. شیمی بین دو شخصیت اصلی شروع به کاهش کرد، خط داستانی به‌تدریج مضحک‌تر شد و حس شتاب و فوریت که در ابتدا به‌خوبی ساخته شده بود رو به افول گذاشت. پیغام ضدروسی هم دیگر تاریخ مصرف گذشته به نظر می‌رسید و به حس کهنگی کلی اثر افزود. خلاصه بگویم: حیف شد! یک طرح عالی، داستانی نسبتاً اوریجینال و بازی‌های باکیفیت برای نجات این سریال از تبدیل شدن به «فقط یک تریلر جاسوسی دیگر» کافی نبود. در کل فصل اول شاید سه صحنهٔ اکشن وجود داشت؛ بقیه همه حرف است. آدم‌ها پشت میز نشسته‌اند و صحبت می‌کنند. آدم‌ها در تاریکی ایستاده‌اند و صحبت می‌کنند. آدم‌ها در ماشین (بی‌حرکت) نشسته‌اند و صحبت می‌کنند. آدم‌ها در ماشین (در حرکت مستقیم) نشسته‌اند و صحبت می‌کنند. یک نفر پشت میز نشسته، دیگری به دیوار تکیه داده و صحبت می‌کند. حرف، حرف، حرف، حرف، حرف. سریال هیچ‌جا نرفت. نمی‌فهمم چطور این‌قدر تحسین شده در حالی که بسیار کسل‌کننده است. دو افسوس دارم: آن ساعت‌ها از عمرم را هدر دادم و احساس می‌کنم باید حداقل کمتر از نیم ستاره به آن می‌دادم.