سریال Electric Dreams

در مجموع بازیگران توانمندی حضور دارند، هرچند استثناهایی هم هست؛ بازیگر سریال «بازی تاج و تخت» نمونه‌ای از فقدان کاریزماست، اما تیموتی اسپال، بندیکت وونگ، برایان کرانستون و دیگران حضور دارند — در واقع همه دلایل لازم برای تبدیل شدن اثر به چیزی خوب وجود دارد: منبع عالی و گروه بازیگری برجسته. شاید از آنجا که این محصول مشترک کانال ۴ (بریتانیا) و آمازون بوده (آمازون...

در مجموع بازیگران توانمندی حضور دارند، هرچند استثناهایی هم هست؛ بازیگر سریال «بازی تاج و تخت» نمونه‌ای از فقدان کاریزماست، اما تیموتی اسپال، بندیکت وونگ، برایان کرانستون و دیگران حضور دارند — در واقع همه دلایل لازم برای تبدیل شدن اثر به چیزی خوب وجود دارد: منبع عالی و گروه بازیگری برجسته. شاید از آنجا که این محصول مشترک کانال ۴ (بریتانیا) و آمازون بوده (آمازون تأمین مالی کرده)، به میدان آزمونی برای کارگردان‌ها تبدیل شده تا هرکدام یک قسمت بسازند. مشکل این است که هیچ‌کدام از آن قسمت‌ها واقعاً خوب نیستند. قابل قبول بله، اما نه خوب و قطعاً نه عالی. بیش از این درباره قسمت اول نمی‌نویسم چون می‌خواهم سطح تلاشم مطابق با آنچه در این قسمت گذاشته شده باشد. بازیگری که از موقعیت خانوادگی‌اش بهره‌مند است در نقش کارآگاهی آینده‌نگر ظاهر می‌شود؛ می‌فهمید او کارآگاه است چون کلاه نوآری به سر دارد. داستان تا حدی وفادارانه دنبال می‌شود، اما این‌گونه نیست که کسی یک بمب آتش‌زا را به سمت پلیس پرتاب کند — معمولاً چندین بمب پرتاب می‌شود و منبع سوختی هم برای شعله‌ورتر کردن بین پای آن‌ها ریخته می‌شود — ولی وقتی قرار است حالت «ملالت‌زا» و کلاه نوآر، انرژی هر صحنه را بگیرد، به چه دلیل باید به واقع‌گرایی اهمیت داد؟ در این نقطه تقریباً کل کار را کنار گذاشتم. باز هم داستان نسبتاً دنبال می‌شود، اما اثر بسیار بی‌هدف و بی‌روح است؛ حداکثر شبیه تبلیغ لوکسی برای یک وسیلهٔ آشپزخانه است (نه برای یک خودرو — که دست‌کم جاه‌طلبی بیشتری می‌طلبید) و به همان اندازه هم کشش احساسی دارد: کم. پس از شروعی دست‌پاچه و بدون جذابیت، ۹ قسمت بعدی کمی بهتر می‌شوند، اما این پیشرفت بیشتر مرهون بازیگران است و کارگردان‌ها بارها آن را از دست می‌دهند. اگر روز بارانی‌ای دارید و هیچ چیز دیگری برای تماشا ندارید، می‌توانید از قسمت اول بگذرید؛ در حد قابل‌قبول است.