سریال Tom Clancy’s Jack Ryan

تام کلنسی: جک رایان شبیه سریال‌های 24 یا NCIS نیست — دست‌کم از قسمت نخست — اما باقی فصل پتانسیل رشد به چیزی بیشتر را دارد. سریال با یک حمله هوایی در لبنان آغاز می‌شود؛ جایی که بذر نفرت در دل دو بازمانده جوان کاشته می‌شود. سپس داستان به زمان حال در واشنگتن دی.سی منتقل می‌شود و قهرمان‌مان را در حال قایق‌سواری در رودخانه پوتوماک می‌بینیم. جک...

تام کلنسی: جک رایان شبیه سریال‌های 24 یا NCIS نیست — دست‌کم از قسمت نخست — اما باقی فصل پتانسیل رشد به چیزی بیشتر را دارد. سریال با یک حمله هوایی در لبنان آغاز می‌شود؛ جایی که بذر نفرت در دل دو بازمانده جوان کاشته می‌شود. سپس داستان به زمان حال در واشنگتن دی.سی منتقل می‌شود و قهرمان‌مان را در حال قایق‌سواری در رودخانه پوتوماک می‌بینیم. جک رایان (با بازی جان کرازینسکی) فارغ‌التحصیل کالج بوستون، کهنه‌سرباز نیروی دریایی آمریکا و در زمان حال تحلیلگر سازمان سیا است. او پایگاه‌های داده را برای یافتن نشانه‌های فعالیت تروریستی در یمن جست‌وجو می‌کند و الگوی تراکنش‌های مالی‌ای را کشف می‌کند که می‌تواند به «بن لادن بعدی» منتهی شود، اما صدای او توسط رییس بخشی که اخیراً تنزل درجه گرفته ـ جیمز گرِر ـ خفه می‌شود. رایان برای دور زدن مافوق خود دست به اقدام می‌زند و این بلافاصله موجب تنش در بخش سیا می‌شود، جایی که او حس می‌کند به چیزی بزرگ دست یافته است. اما خیلی زود گرر متوجه می‌شود که حس ششم رایان درست بوده و این دو به یمن پرواز می‌کنند تا مردی را که مظنون به انتقال ۹۰ میلیون دلار برای تأمین مالی یک طرح تروریستی است، پیدا کنند. با وجود اینکه سریال برای فصل دوم تایید شده و احتمالاً بازخوردها و هیجان قابل قبولی کسب کرده، تا الان این مجموعه کمی کند و کم‌جان به‌نظر می‌رسد؛ اگر کرازینسکی و پشتوانه رمان‌ها و فیلم‌های اقتباسی تام کلنسی نبود، احتمالاً سریال با شکست مواجه می‌شد. یک سورپرایز خوشایند! این اولین سریالی است که پس از عضویت در سرویس پخش تماشا کردم و خوشحالم که دیدمش؛ چون صحنه‌های اکشن هیجان‌انگیزند، شخصیت‌ها باورپذیرند — هرچند در برخی موارد از روی اصلِ آثار کلنسی فاصله گرفته‌اند — و جابجایی گاه‌به‌گاه روایت میان دیدگاه تروریست‌ها و دیگران جذاب است. کرازینسکی در نقش جک رایان جوان عملکرد خوبی دارد: نه بیش از حد فروتن و ریزبین و نه قهرمانی اغراق‌شده. تصویربرداری سریال هم در کیفیت بالا و چشم‌گیر است، و من واقعاً منتظر فصل دوم هستم. بازیگران و وفاداری به منبع وندل پیرس کمی جوان‌تر از آن است که پس از جیمز ارل جونز و مورگان فریمن انتظار می‌رود؛ او نقش را خوب بازی می‌کند اما ظاهراً از نظر ظاهری باید کمی مسن‌تر به نظر بیاید. از سوی دیگر، جان کرازینسکی شمایلِ کسی را ندارد که نام خانوادگی‌اش «رایان» باشد، اما او هم خوب بازی کرده است. جان هوگناکر به نقش خود می‌خورد و برای خوانندگان رمان‌ها او بیشتر شبیهِ کلارکِ کتاب‌ها به نظر می‌رسد. علی سلیمان هم بازی بسیار خوبی دارد که مخاطب را جذب می‌کند، حتی اگر طرفداران دوآتشه رمان‌ها گلایه‌هایی داشته باشند. این سریال کاملاً درباره رمان‌ها نیست؛ تا حدی با آن‌ها هم‌خوانی دارد و می‌توان آن را در جهان «رایان‌ورس» قرار داد، اما در پرداخت و حال‌وهوا بیشتر از سرخط خبرهای دوران ریاست‌جمهوری بوش و اوباما الهام گرفته و در عصر ترامپ تولید شده — گاهی احساس می‌شود اثری از گذشته است. به هر حال، پس از گذشتن از این تفاوت‌ها، سریال سرگرم‌کننده است و فصل‌های نسبتاً کوتاهی دارد که برای یک محصول استریمینگ عالی است؛ برخلاف برخی سریال‌های دیگر که اپیزودهای زیاد اما محتوای خالی دارند. «جک رایان» دقیقاً به‌اندازه‌ای از پرکننده‌ها دوری می‌کند که هر قسمت صرف پیش‌برد داستان می‌شود. و سپس فصل دوم... با آغاز فصل دوم انگار نویسنده‌ها فراموش کرده‌اند چگونه یک روایت جاسوسی پرتعلیق بنویسند؛ در واقع در بخش‌های زیادی دیگر شبیه عوامل مخفی رفتار نمی‌کنند. گویی بعد از جذب مخاطب، نویسندگان تنبل شده‌اند و همه کششی که فصل اول را جذاب کرده بود، در یک لحظه از دست رفته است.