سریال Agent Carter

وقتی افتضاح محض از پی خیلی خوب می‌آید فصل اول Agent Carter واقعاً خیلی خوب است. سریال به جزئیات توجه دارد، بازیگرانی قوی در نقش‌های اصلی دارد و فیلمنامه نسبتاً خوبی دارد. دکور، فیلمبرداری و بسیاری عناصر دیگر دست‌به‌دست هم می‌دهند تا بازنمایی‌ای زیبا و قابل‌باور از ایالات متحده پس از جنگ جهانی دوم ارائه شود. بازیگر نقش اول به نوعی ابرقهرمان است: زیبا، قوی و...

وقتی افتضاح محض از پی خیلی خوب می‌آید فصل اول Agent Carter واقعاً خیلی خوب است. سریال به جزئیات توجه دارد، بازیگرانی قوی در نقش‌های اصلی دارد و فیلمنامه نسبتاً خوبی دارد. دکور، فیلمبرداری و بسیاری عناصر دیگر دست‌به‌دست هم می‌دهند تا بازنمایی‌ای زیبا و قابل‌باور از ایالات متحده پس از جنگ جهانی دوم ارائه شود. بازیگر نقش اول به نوعی ابرقهرمان است: زیبا، قوی و از نظر هوش هم کم‌وکسری ندارد. درست است که گاهی سریال در نمایش این امر زیاده‌روی می‌کند و گاهی حال و هوایی مانیکه‌آنی پیدا می‌کند، اما این نکته در مقایسه با نقاط قوت کلی جزئی است. اجرای هایلی اتول بی‌تردید به شخصیت پگی کارتر عمق و کشش می‌بخشد؛ او باورپذیر و دوست‌داشتنی است. سریال گاهی ظرافت نشان می‌دهد و حتی در مواردی کاملاً خنده‌دار هم می‌شود. هیچ لحظهٔ کسل‌کننده‌ای در فصل اول نیست و هر قسمت چیزی به مجموعه اضافه می‌کند: از دید من بین ۸ تا ۹ از ۱۰. شاید ۹ کمی بالا به‌نظر برسد، اما برای من فصل اول آن‌قدر خوب بود. مشکل از فصل دوم شروع می‌شود و Agent Carter ناگهان غیرقابل‌شناسایی می‌شود. تمام ظرافت موقعیت‌ها و شخصیت‌ها از بین می‌رود و بعضی شخصیت‌ها به شکلی تأسف‌بار مضحک می‌شوند. ممکن است از کسی در فصل اول خوشتان بیاید و در فصل دوم دلتان بخواهد او را سرزنش کنید؛ اوضاع آن‌قدر بد است. نمونه‌ای معمول از فصل دوم این‌گونه است: وقتی شخصیت‌ها به جک تامپسون نزدیک می‌شوند، یکی می‌پرسد «چه اتفاقی برایت افتاد، جک؟» او می‌گوید «نمی‌دانم...» و دیگری می‌گوید «اینجا، دو متر آن‌طرف‌تر نگاه کن: پاک‌کن حافظه!» و این نوع دیالوگ‌ها برای این فصل مشخصه‌اند. خلاصه اینکه پس از فصلی که از نظر محتوا و فرم عالی بود، Agent Carter در فصل دوم به ورطهٔ میانگین‌بودن و سادگی و حتی ابسورد سقوط می‌کند. یا بعد از فصل اول تماشا را متوقف کنید، یا اگر تاب فصل دوم را دارید ادامه دهید؛ هشدار داده شد.