سریال Nautilus

«ناوتیلوس» چشم‌انداز علمی‌تخیلی ژول ورن را وارونه می‌کند و بازخوانی اصلاح‌طلبانه‌ای — که البته کاملاً غیرقابل‌تماشا نیست — از داستان کلاسیک ماجراجویی زیر دریا ارائه می‌دهد. کاپیتان نِموی آشنای ما با نسخه‌ای سرخورده اما زیرک جایگزین شده که به‌نظر می‌رسد زندانی شرکتی به سبک شرکت هند شرقی قرن نوزدهم باشد؛ سازمانی که نیروی نظامی و بردگانی برای اجرای اراده‌اش دارد. موضوع عدالت اجتماعی و سرکوب اقوام و...

«ناوتیلوس» چشم‌انداز علمی‌تخیلی ژول ورن را وارونه می‌کند و بازخوانی اصلاح‌طلبانه‌ای — که البته کاملاً غیرقابل‌تماشا نیست — از داستان کلاسیک ماجراجویی زیر دریا ارائه می‌دهد. کاپیتان نِموی آشنای ما با نسخه‌ای سرخورده اما زیرک جایگزین شده که به‌نظر می‌رسد زندانی شرکتی به سبک شرکت هند شرقی قرن نوزدهم باشد؛ سازمانی که نیروی نظامی و بردگانی برای اجرای اراده‌اش دارد. موضوع عدالت اجتماعی و سرکوب اقوام و اقلیت‌ها در این اثر حضور دارد. این موضوع به‌صورت اغراق‌شده نمایش داده نمی‌شود، اما باز هم باید پرسید که چرا چنین رویکردی لازم بوده است؟ علاوه بر این، سناریوهایی سطحی برای «توانمندسازی» شخصیت‌های زن به‌کار رفته است. برای مثال، با وجود دانش و توانایی نِمو در کمک به ساخت ناوتیلوس، هنگام نخستین مشکل مهندسی ناگهان نِمو ناتوان جلوه می‌کند و مجبور می‌شود روی یک خانم اشرافی حساب کند تا مشکل را حل کند. این تصمیمات بسیار شفاف‌اند و نتیجه‌شان مضحکه‌وار است. اگر از این موارد بتوان گذشت، داستان کلی سرگرم‌کننده است. بازی بازیگران از سراسر جهان — از بریتانیا و استرالیا تا نیوزیلند — خوب است و به روایت تنوع و جذابیت می‌بخشد. طراحی صحنه و جلوه‌های بصری اگرچه شگفت‌انگیز نیستند، اما قابل قبول‌اند و فضای ویکتوریایی را با جزئیات ظریف به‌خوبی منتقل می‌کنند؛ از جمله در طراحی خود زیردریایی ناوتیلوس. خلاصه اینکه «ناوتیلوس» مجموعه‌ای دوپهلوست، همان‌طور که امروزه زیاد می‌بینیم. تکیه بر شعارهای بی‌مورد مربوط به تنوع و برابری و شمول مسیر روایت را دچار خدشه می‌کند، اما خوشبختانه سریال تا حد زیادی از این موارد عبور کرده و به‌اندازه‌ای سرگرم‌کننده است که بیننده را همراه نگه می‌دارد.