سریال Mayfair Witches

انتظار چیزی نزدیک به نسخهٔ جدیدِ The Interview را داشته باشید؛ به‌طرزی عجیب بیش از حد «واک‌شده» است. همان‌طور که در The Interview داستان دو مرد همجنس‌گرا هنگام اقتباس برای مخاطب امروزی از ظرافت‌ها و روایت‌هایی که رمان‌ها را جذاب می‌کردند، خالی شد، در Mayfair هم همین اتفاق با موضوع فمینیسم افتاده است. ابتدا کمی شبیه رمان‌ها به نظر می‌رسد: همان خانواده، همان قدرت زنانه؛ اما...

انتظار چیزی نزدیک به نسخهٔ جدیدِ The Interview را داشته باشید؛ به‌طرزی عجیب بیش از حد «واک‌شده» است. همان‌طور که در The Interview داستان دو مرد همجنس‌گرا هنگام اقتباس برای مخاطب امروزی از ظرافت‌ها و روایت‌هایی که رمان‌ها را جذاب می‌کردند، خالی شد، در Mayfair هم همین اتفاق با موضوع فمینیسم افتاده است. ابتدا کمی شبیه رمان‌ها به نظر می‌رسد: همان خانواده، همان قدرت زنانه؛ اما خیلی زود همهٔ مؤلفه‌های زنانگی را از جادوگران می‌گیرد. سپس داستان واقعی را حذف می‌کند و در نهایت حتی خط اصلی روایت را نیز از بین می‌برد. مثل بسیاری از آثار «ووک»محور، همه‌چیز به یک پیام تقلیل می‌یابد و آن پیام را با بلندترین صدا فریاد می‌زند تا جایی که خودِ داستان گم می‌شود. انتظار نداشته باشید یک داستان گوتیک جنوبی ترسناک و عاشقانه دربارهٔ جادوگران و شیاطین ببینید؛ حتی انتظار یک برداشت زنانه از فمینیسم را نداشته باشید — این پیام‌ها عملاً سال‌هاست حرفِ تازه‌ای ندارند. در عوض فقط منتظر باشید «پیام» آن‌قدر بلند و طولانی فریاد زده شود که منتقدان سطحی به آن امتیاز بالا بدهند. من هر دو فصل اول و دوم را دیده‌ام و کتاب را نخوانده‌ام. از سریالی دربارهٔ جادوگران انتظار داشتم دست‌کم تاریک یا ترسناک باشد. سریال‌های زیادی در این ژانر دیده‌ام؛ مثلاً Salem از بهترین‌ها بود — یک کار درست و حسابی که تاریک و جذاب بود. این سریال اما نه تاریک است و نه جذاب. پس از دیدن دو فصل کامل هنوز نمی‌فهمم اساساً داستانِ این سریال چیست: عملاً تنها چیزی که می‌بینیم چند جادوگر و یک موجود «شبیه شیطان» است که آن‌ها آن را می‌پرستند، این موجود متولد می‌شود، به شکل انسانی درمی‌آید و همهٔ ماجرا همین است — و این قرار است در طول دو فصل رخ بدهد؛ یعنی سرعت پیش‌روی داستان خیلی کند است. شاید فکر کنید دست‌کم ترسناک یا تاریک باشد، اما حتی این ویژگی‌ها را هم ندارد. آن موجود شبیه شیطان اصلاً ترسناک نیست؛ بیشتر شبیه یک آدم گیج است و در پایان معلوم می‌شود حتی شبیه شیطان هم نیست، بلکه بیشتر شبیه یک قدیس است. بازی بازیگران خوب است، اما وقتی داستانی وجود ندارد، هیچ چیز به داد سریال نمی‌رسد. خلاصه اینکه نسبتاً خسته‌کننده است. دیدنی است اما هر روز که اپیزودی را می‌دیدم دلم می‌خواست سریع تمام شود تا فراموشش کنم. حتی سریال‌های نوجوانانه دربارهٔ جادوگران (مثل The Circle یا Shadowhunters) از این سریال جذاب‌تر بودند — آن‌ها دست‌کم اتفاقی داشتند؛ اینجا نه خیلی. و سریال‌های خیلی بهتر دیگری هم بوده‌اند که کنسل شده‌اند (مثلاً Damien یا The OA).