سریال House of Cards

در ژانر درام‌های سیاسی، بهتر از این نمی‌توان یافت — و ایان ریچاردسون استادانه در نقش مظهرِ یک توطئه‌گر بلندپرواز ظاهر می‌شود، توطئه‌گری که حتی ماکیاولی هم به او می‌بالید. او «ارکارت» است، مسئول اجرای انضباط حزبی در دولتی با رهبری تازه. کالینگ‌وود (دیوید لیون) مقام عالی را برعهده می‌گیرد، اما وقتی تصمیم می‌گیرد این نگه‌دار سرّ محلی را ترفیع ندهد، مرتکب اشتباه بزرگی می‌شود....

در ژانر درام‌های سیاسی، بهتر از این نمی‌توان یافت — و ایان ریچاردسون استادانه در نقش مظهرِ یک توطئه‌گر بلندپرواز ظاهر می‌شود، توطئه‌گری که حتی ماکیاولی هم به او می‌بالید. او «ارکارت» است، مسئول اجرای انضباط حزبی در دولتی با رهبری تازه. کالینگ‌وود (دیوید لیون) مقام عالی را برعهده می‌گیرد، اما وقتی تصمیم می‌گیرد این نگه‌دار سرّ محلی را ترفیع ندهد، مرتکب اشتباه بزرگی می‌شود. با ترغیب همسر احتمالاً بلندپروازترش الیزابت (دایان فلچر) و با سوء‌استفاده از روزنامه‌نگار جوان ساده‌لوح و قابل‌تأثیرِ متی (سوزانا هارکر)، او راهی شگفت‌آوراً شرورانه، درون‌گروهی و دل‌فریب — جادهٔ آجرِ زرد (یا شاید سیاه) خودش — را به سوی خانهٔ شمارهٔ ۱۰ آغاز می‌کند. متن با بینشی نافذ از سازوکارهای پشت‌پردهٔ کسب قدرت نوشته شده؛ ارکارت با مونولوگ‌های اغلب طنازانه یا سرزنش‌آمیز رو به دوربین سعی می‌کند اعمال و قضاوت‌هایش دربارهٔ همکاران را توجیه کند و به‌طرزی طنزآمیز از خواسته‌های دیگران برای صعود به نردبان قدرت بهره‌برداری می‌کند که بسیار سرگرم‌کننده است. بازیگران گروه بهترین جمع‌بندی را در صحنه‌ای موجز از کنفرانس حزبی ارائه می‌دهند، جایی که او با صراحت و تندی تمام دیدگاه‌های تحقیرآمیزش را دربارهٔ هر یک از همکاران بیان می‌کند. مایلز اندرسون در نقش افسر مطبوعاتی معتاد به کوکائین «اونیل» و کالین جیونز در نقش معاون تقریباً مارمانند او «استامپر» نیز اجراهای درخشانی دارند، در حالی که نخ‌ها کشیده می‌شوند و مشاغل در هم می‌شکنند. این اثر ضربه‌ای باشکوه، مؤثر و طنزآمیز به طبقهٔ سیاسی خودمحور و ناکارآمد است و بی‌رحمی مردی با ذهنی تیز را در درامی نشان می‌دهد که می‌توانم بارها تماشا کنم.