سریال The Inbetweeners

چهار پسر نوجوان در دو سال آخر دبیرستان و ما ماجراهایشان را هم در کلاس و هم بیرون از آن دنبال می‌کنیم. احتمالاً دفعهٔ اول که این مجموعه در 2008 پخش شد، آن را از دست داده‌ام، اما بعد از این که تقریباً در یک ماه هر سه فصل را پشت‌سر هم دیدم، باید بگویم قطعاً یک سیتکام بسیار بامزه است! با اینکه خودم دخترم و تجربه‌های...

چهار پسر نوجوان در دو سال آخر دبیرستان و ما ماجراهایشان را هم در کلاس و هم بیرون از آن دنبال می‌کنیم. احتمالاً دفعهٔ اول که این مجموعه در 2008 پخش شد، آن را از دست داده‌ام، اما بعد از این که تقریباً در یک ماه هر سه فصل را پشت‌سر هم دیدم، باید بگویم قطعاً یک سیتکام بسیار بامزه است! با اینکه خودم دخترم و تجربه‌های دبیرستانی‌ام چندان با آن‌ها فاصله نداشت (هرچند مدرسه‌ام تک‌جنسیتی بود)، این سریال هم روند تبدیل شدن پسرها به مردان جوان را با تأکید بر همان مسائل نوجوانی که همهٔ ما از آن‌ها خاطره داریم نشان می‌دهد: نوشیدن الکل زیر سن قانونی در پاب‌ها، رابطهٔ جنسی، فشار هم‌سن‌ها، جر و بحث با والدین، اولین ماشین، سرکشی در برابر سیستم، تنفر از معلمان، مواد مخدر و کلی شوخی‌های جنسی. چهار پسر، ترکیبی بسیار متنوع و دقیق را تشکیل می‌دهند: پسری خوش‌قلب اما کم‌هوش (نیل)، پسر اشرافیِ مدرسهٔ خصوصی که حالا در یک مدرسهٔ دولتی درس می‌خواند (ویل)، خیال‌بافی خودپسند و همیشه در رویا (جِی)، و پسری که بیشتر دنبال رابطهٔ جنسی است (سایمون). بخش اعظم سریال از دید ویل روایت می‌شود و وضعیت خجالت‌آور و ناهماهنگ او در تلاش برای جا افتادن در مدرسهٔ دولتی پس از طلاق والدینش و ناتوانی مادر در پرداخت شهریهٔ مدرسهٔ خصوصی‌اش را نشان می‌دهد. سایمون بهترین دوست اوست. سایمون نسبت به والدینش کینه دارد، اما اغلب فقط وقتی به‌کارش می‌آید این احساس را نشان می‌دهد. او بسیار مشتاق یافتن دوست‌دختر است، نه آن‌قدر برای عشق ورزیدن که بیشتر برای اینکه بتواند جلوی دوستانش به‌دروغ یا اغراق بگوید که بالاخره رابطهٔ جنسی داشته است. فشار هم‌سن‌ها را جِی هدایت می‌کند. او در دنیای خیال زندگی می‌کند و دائم از تعداد زنانی که به‌اصطلاح با آن‌ها بوده و از عظمت جنسی‌اش بزرگ‌نمایی می‌کند؛ در حالی که واقعیت کاملاً متفاوت است. و در آخر نیل — کمی کندذهن است و ایده‌های اصلی چندانی ندارد جز مست شدن، قرار گذاشتن با دخترها (و در این کار شکست خوردن) و رؤیای «خلبان شدن». دیالوگ‌ها سرشار از بدزبانی و ارجاعات جنسی‌اند. اما از طرف دیگر برهنگی آشکار وجود ندارد و صحنه‌های جنسی نسبتاً ملایم و بذله‌گو کار شده‌اند. خنده‌های فراوانی در سریال هست، هرچند در فصل سوم تا حدی حس تکرار و فرسودگی نوآوری پیدا می‌شود. پایان سریال همان‌جا مناسب بود (اگرچه بعداً دو فیلم هم ساخته شد). شاید برنامهٔ مناسبی برای تماشای خانوادگی با والدینتان نباشد، اما به‌طرز گسترده‌ای خنده‌دار است، حتی اگر در نوعی شوخ‌طبعی بچگانه و مبتذل.