سریال Dexter: Resurrection

«Dexter Resurrection» تلاشی دیگر است برای احیای جسدی از یک سریال که زمانی عالی بود — با پیامدهایی قابل پیش‌بینی. ابتدا اینکه این سریال به‌نظر نمی‌آید اصلاً درباره دکستر باشد. از همان ابتدا تمرکز روی پسرِ کاملاً نامطلوبِ اوست که در نیویورک به‌عنوان پیشخدمت هتل کار می‌کند؛ تصمیم شغلی‌ای که با توجه به شخصیت منزوی، غیراجتماعی و سرد او که در اسپین‌آف اول کاملاً تثبیت شده...

«Dexter Resurrection» تلاشی دیگر است برای احیای جسدی از یک سریال که زمانی عالی بود — با پیامدهایی قابل پیش‌بینی. ابتدا اینکه این سریال به‌نظر نمی‌آید اصلاً درباره دکستر باشد. از همان ابتدا تمرکز روی پسرِ کاملاً نامطلوبِ اوست که در نیویورک به‌عنوان پیشخدمت هتل کار می‌کند؛ تصمیم شغلی‌ای که با توجه به شخصیت منزوی، غیراجتماعی و سرد او که در اسپین‌آف اول کاملاً تثبیت شده بود، چندان منطقی نیست. عجیب‌تر اینکه پلیسی که سخت تلاش کرد تا او را دنبال و دستگیر کند، ناگهان از او می‌گذرد. به‌جای محاکمه، برایش یک کارت‌پستال می‌فرستد و توضیح می‌دهد که به‌نوعی «حسابشان یکسان شده» و او عملاً آزاد است تا به کارِ قاتل زنجیره‌ای بودن ادامه دهد — چیزی که بعید است یک پلیس واقعی به این شکل رفتار کند. خلاصه اینکه این فیلمنامه نیز ناامیدکننده و غیرمحتمل است و در نقشِ پوسته‌ای از سریال اصلی بسیار برتر ظاهر شده است. علاوه بر این، دارای رویکردی به‌ظاهر «woke» است که بر بوی تندِ پوسیدگی‌ای که از این تلاشِ جدید برای ادامهٔ دکستر برمی‌خیزد، می‌افزاید. در پایان، بعضی چیزها بهتر است همان‌گونه که هستند باقی بمانند تا موفقیت‌های گذشته را مسخره نکنند. اگر پیش از این دکستر را ندیده‌اید، توصیه‌ام این است که به‌جای این نسخهٔ تازه، سریالِ اصلیِ فوق‌العاده را تماشا کنید.