سریال Boots

یک ویدئوی ریل یا تیک‌تاک تصادفی من را ناگهان وسوسه کرد که این سریال را ببینم و خوشحالم که نهایتاً تمامش کردم. شاید از نظر انتظاراتم کاملاً برآورده‌ام نکرد، اما خوشحالم که در نهایت بهترین سریالی شد که اخیراً دیده‌ام. داستانش را خیلی دوست داشتم. از مسیر کام در طول کمپ آموزشی لذت بردم و کلی درس اخلاقی برای گرفتن داشت. باید به همبستگی سربازان...

یک ویدئوی ریل یا تیک‌تاک تصادفی من را ناگهان وسوسه کرد که این سریال را ببینم و خوشحالم که نهایتاً تمامش کردم. شاید از نظر انتظاراتم کاملاً برآورده‌ام نکرد، اما خوشحالم که در نهایت بهترین سریالی شد که اخیراً دیده‌ام. داستانش را خیلی دوست داشتم. از مسیر کام در طول کمپ آموزشی لذت بردم و کلی درس اخلاقی برای گرفتن داشت. باید به همبستگی سربازان تازه‌نفس احترام گذاشت؛ این موضوع مرا به یاد The Long Walk انداخت که آن را هم دوست دارم. تنوع شخصیت‌ها باعث شده بودند خیلی در ذهن بمانند؛ هرکدام شخصیت متفاوتی دارند و خوشحالم که مکمل هم هستند. مربیان آموزشی خیلی سختگیر و شدید بودند، اما خوشحالم که نگاهی هم به زندگی آن‌ها بیرون از یونیفورم‌شان داشتیم. حتی با وجود بعضی شخصیت‌های بد، از همهٔ شخصیت‌ها در این سریال خوشم آمد. ری زمینی‌ترین و بهترین آدم دنیاست؛ خیلی دلم می‌خواهدش—نیازی به توضیح ندارد. اوچوا هم از علاقه‌مندی‌هایم است؛ آدمی راست‌قلب، مهربان و دوست‌داشتنی که لایق شادی در این دنیاست. سالیوان هم یکی از شخصیت‌های ماندگار است؛ پیچیده‌ترین شخصیت بود اما حرف‌های پُرحکمت او همیشه بهترین‌ها خواهند بود. در کل، این سریال طوری دلم را تکان داد که خودم هم نمی‌فهمیدم چگونه. آن‌قدر دوستش دارم که دلیلی برای نفرت از آن پیدا نمی‌کنم. این سریال به مجموعهٔ فیلم‌ها و سریال‌های آرام‌بخش من پیوست؛ تماشای آن مثل در آغوش گرفتن یک خرس عروسکی است.