فیلم Department Q: A Conspiracy of Faith 2016

با یک سرنخ قدیمی، شکار جدیدی آغاز می‌شود این سومین فیلم از مجموعه «بخش کیو» است که از رمان‌های هم‌نام اقتباس شده. کارگردان فیلم عوض شده — کسی که پیش‌تر «In Order of Disappearance» را ساخته بود — و به نظرم تغییر خوبی بود، اما نتیجه، دست‌کم برای من، چندان رضایت‌بخش از آب درنیامد. هرچه دنباله‌ها جلو می‌روند، جذابیت مجموعه کمتر می‌شود. برای من هنوز فیلم...

با یک سرنخ قدیمی، شکار جدیدی آغاز می‌شود این سومین فیلم از مجموعه «بخش کیو» است که از رمان‌های هم‌نام اقتباس شده. کارگردان فیلم عوض شده — کسی که پیش‌تر «In Order of Disappearance» را ساخته بود — و به نظرم تغییر خوبی بود، اما نتیجه، دست‌کم برای من، چندان رضایت‌بخش از آب درنیامد. هرچه دنباله‌ها جلو می‌روند، جذابیت مجموعه کمتر می‌شود. برای من هنوز فیلم اول بهترین است؛ قسمت‌های بعدی بیشتر در حدِ متوسط بودند و بیش‌تر بر پایه‌ی بنیاد قوی فیلم اول تکیه دارند. داستان به خودی خود خوب است، هرچند کلیشه‌های ژانر پلیسی و تعقیب و آدم‌ربایی را در خود دارد. موضوع حساسی مثل ایمان محوریت دارد و همین باعث شده فیلم کمی محافظه‌کارانه رفتار کند؛ سازندگان نمی‌خواستند وارد بحثِ جدی شوند و تلاش کرده‌اند از منظرهای مختلف بی‌طرف بمانند. بنابراین فیلم سرگرم‌کننده است، اما اگر دنبال عمق فکری هستید — به‌ویژه از منظر یک بی‌خدا — احتمالاً چندان راضی‌کننده نخواهد بود. داستان برای اتفاقات رخ‌داده توضیح روشنی دارد، خصوصاً درباره‌ی انگیزه و شخصیت مجرم. این پرونده باورهای کارل مورک را به چالش می‌کشد؛ تا حالا کارل را به‌عنوان پلیسی سرسخت دیده‌ایم، اما این پرونده تجربه‌ای کاملاً جدید برای اوست. صحنه‌های درخشانی هست — مثلاً تعقیب روی قطار که نقطه‌عطف روایت محسوب می‌شود — اما باقی فیلم بیشتر به کلیشه‌های معمولِ تلاش پلیس برای حل پرونده وابسته است. خط اصلی جنایت بیشتر روی مرحله‌ی شروع ماجرا تمرکز دارد و ادامه‌ی روایت تحت‌تأثیر تلاش‌های پلیس برای بازگرداندن اوضاع است. پیوند عمدی بین دو پرونده آن‌طورکه انتظار داشتم ضربتی نبود، گرچه در فیلمنامه ایده‌ای تازه به‌نظر می‌آمد که شاید در فضایی تاریک و با ریتم کند جنایی بهتر جواب می‌داد. کارل و اسد در پی گشودن معمایی هستند که نزدیک به یک دهه پیش رخ داده و حالا متوجه می‌شوند دو کودک هم به شیوه‌ای مشابه ربوده شده‌اند. آن‌ها از سرنخ قبلی برای رسیدن به حادثه‌ی جدید استفاده می‌کنند؛ اگر تحلیل‌شان درست باشد، حل پرونده از آنچه فکر می‌کردند نزدیک‌تر است. آماده‌شدن برای رویارویی و تلاش‌های نهایی در پرده‌ی پایانی با ریتمی تند روایت می‌شود. نکته‌ی ناامیدکننده این است که سازندگان خواسته‌اند دوباره همین دو پلیس را قهرمان نگه دارند، بنابراین بسیاری از لحظات قهرمان‌نمایانه به‌تنهایی بر دوش آن‌هاست. به‌خصوص پایان‌بندی از منظر فیلمنامه چندان قابل‌تحسین نیست و بیشتر برای راضی‌کردن طرفداران پرشور مجموعه طراحی شده است. مکان‌ها و نورپردازی عالی‌اند؛ سکانس‌ها در زمان مناسب روز و با نورپردازیِ متناسب فیلم‌برداری شده‌اند که حال‌وهوای مناسب برای رخدادها فراهم می‌کند. فیلم پی‌گیری نسبتاً شایسته‌ای است و اگر دو قسمت قبلی را دوست داشتید، دیدنش ارزش دارد، اما انتظار نداشته باشید بهترینِ مجموعه باشد. هرچند هنوز کسانی پیدا می‌شوند که آن را بهترین بدانند. باید منتظر ماند و دید آیا نوبت به «The Purity of Vengeance» می‌رسد یا خیر. ۶/۱۰