مستند Welcome to Chechnya 2020

این مستند در برخی لحظات واقعاً دلخراش است و سبک عکاسی صمیمی آن به خوبی آزار و اذیت همجنس‌گرایان در جمهوری خودمختار چچن را به تصویر می‌کشد. در حالی که دولت رئیس‌جمهور پوتین در مسکو هرگونه سوءاستفاده سیستماتیک از این افراد را انکار می‌کند، این مسئول محلی، رمضان قدیروف، ادعا می‌کند که هیچ همجنس‌گرا در چچن وجود ندارد و اگر هم باشند، تنها باعث رقیق...

این مستند در برخی لحظات واقعاً دلخراش است و سبک عکاسی صمیمی آن به خوبی آزار و اذیت همجنس‌گرایان در جمهوری خودمختار چچن را به تصویر می‌کشد. در حالی که دولت رئیس‌جمهور پوتین در مسکو هرگونه سوءاستفاده سیستماتیک از این افراد را انکار می‌کند، این مسئول محلی، رمضان قدیروف، ادعا می‌کند که هیچ همجنس‌گرا در چچن وجود ندارد و اگر هم باشند، تنها باعث رقیق شدن خونی خالص هستند. روش‌هایی که این تبهکاران برای حمله به قربانیان خود به کار می‌برند، بسیار خلاقانه است. آن‌ها از شبکه‌های اجتماعی برای شناسایی قربانیان استفاده می‌کنند و سپس از طریق تماس‌ها و چت‌های خود دیگران را پیدا می‌کنند - همه این‌ها با هدف ضرب و شتم قربانیان به شدت و سپس رها کردن آن‌ها با هشدارهای جدی برای ترک منطقه انجام می‌شود. روایت این مستند نشان‌دهنده تلاش‌های مختلفی است که برای کمک به این افراد انجام می‌شود، اما این تلاش‌ها در بهترین حالت با بی‌توجهی و در بدترین حالت با خصومت آشکار از سوی مقامات ملی مواجه است که همدستی آن‌ها در این "پاکسازی" به وضوح مشهود است. احساس خطر این افراد به خوبی به تصویر کشیده شده است و واقعیت اینکه بسیاری از آن‌ها چهره‌هایشان پیکسل‌دار شده است، خطرات واقعی مواجهه با عناصری از جامعه که هیچ توجهی به حقوق بشر یا آزادی‌ها ندارند را نمایان می‌سازد. این نفرت غیرمنطقی است که به آن‌ها القا شده و به خوبی نماد تبهکاران را به تصویر می‌کشد. شخصیت‌های فراری در نیمه‌ای از زمان ترسیده و هراسان هستند، اما این به این معنا نیست که قصد دارند از مبارزه خود دست بکشند. حتی در برابر وحشی‌گری، آن‌ها هنوز هم مصمم به مبارزه برای برابری و آزادی تحت قانون هستند. مشکل اینجاست که کسانی که در قدرت هستند، صرفاً قانون را تغییر یا تیره می‌کنند تا دستیابی به ایمنی پایه‌ای را برای آن‌ها حتی دشوارتر کنند، چه برسد به عدالت. تماشای این مستند آسان نیست، اما ارزش دیدن را دارد.