فیلم Albert Nobbs 2011

گلِن کلاوز در یکی از جالب‌ترین فیلم‌های چند سال اخیرش می‌درخشد. کلاوز بی‌شک بازیگر بزرگی است و در کارش شایستگی زیادی دارد، هرچند در اسکار بدشانس بوده است — هشت نامزدی و هشت ناکامی. من چند اثر از او دیده‌ام که واقعاً انرژی و تعهد زیادی در آنها گذاشته و این فیلم هم یکی از همان‌هاست. او پیش از این همین نقش را در برادوی اجرا...

گلِن کلاوز در یکی از جالب‌ترین فیلم‌های چند سال اخیرش می‌درخشد. کلاوز بی‌شک بازیگر بزرگی است و در کارش شایستگی زیادی دارد، هرچند در اسکار بدشانس بوده است — هشت نامزدی و هشت ناکامی. من چند اثر از او دیده‌ام که واقعاً انرژی و تعهد زیادی در آنها گذاشته و این فیلم هم یکی از همان‌هاست. او پیش از این همین نقش را در برادوی اجرا کرده بود، اما این‌بار علاوه بر بازیگری در نگارش فیلمنامه و تهیه و سایر جزئیات نیز نقش داشته است؛ بنابراین فیلم تا حد زیادی مهر و اثر شخصی این هنرمند را دارد. فیلم براساس متنی تخیلی ساخته شده و ما را با زنی بالغ آشنا می‌کند که پس از زندگی‌ای پرمشقت تصمیم می‌گیرد جنسیت خود را پنهان کند و در لباس مردانه کار کند. آلبرت نوبز زنی خجالتی و درون‌گراست که به‌خاطر این دروغ هیچ‌گاه زندگیِ کامل و آزادانه‌ای نداشته است. آرزوی او پس‌انداز کردن پول برای راه‌اندازی کسب‌وکارِ خودش است. او بالاخره با کسی در وضعیتی مشابه خودش آشنا می‌شود و جرأت می‌کند هلن داوز، اتاق‌بان هتلی که در آن کار می‌کند، را اغوا کند… اما هلن در پذیرش ابراز علاقه کاملاً صادق نیست — او نامزد دارد که به پس‌اندازهای نوبز چشم دارد. پیش‌فرض اولیه فیلم عالی است و به‌خوبی کار می‌کند، اما مشکل این است که شخصیت‌ها برای اثری که من آن را در حد «درامِ نسبتاً سبک» طبقه‌بندی می‌کنم، بیش از حد سنگین و پیچیده‌اند و نتوانسته‌اند فضای پرتنش و جدی‌تری ایجاد کنند. بر دشواری‌های اثر افزوده این است که ریتم فیلم بسیار کند است و بیشتر شخصیت‌ها همدل‌برانگیز نیستند و به‌خوبی پرداخته نشده‌اند. قوی‌ترین نکته فیلم اجرای چندوجهی و درخشان کلاوز است؛ او برای فیلم ترانه‌ای نوشته، در نگارش فیلمنامه کمک کرده، تهیه‌کنندگی کرده و همچنان بسیار خوب بازی می‌کند. او به نوبز آرامشی بریتانیایی و خجالتیِ بامعنا داده که به نظرم با نقش جور در می‌آید. میا واسویکوسکا تا حد توانش ظاهر می‌شود و از زیبایی و جذابیتش بهره می‌برد، اما نقش او سطحی و کم‌مایه به نظر می‌رسد. آرون جانسون هم بد از آب درنیامده، اما مثل پاولین کالینز و جنت مک‌تیر تقریباً زمان کمی در صفحه دارد؛ این بازیگران تا حد زیادی کنار گذاشته شده‌اند. از لحاظ فنی، فیلم با منابع محدود اما به‌طور نسبتاً موفقی فضای دوبلین اواخر قرن نوزدهم را بازسازی می‌کند. متعلقات صحنه، پوشش‌ها و دکورها همان‌هایی هستند که در یک فیلم خوب انتظار می‌رود. فیلم‌برداری متوسط است، تدوین چندان مناسب نیست، دیالوگ‌ها قابل قبول‌اند اما برجسته نیستند و موسیقی متن لحظاتی باکیفیت و الهام‌بخش دارد.