فیلم Gambit 2012

به‌خاطر نام برادران کوئن به این فیلم مراجعه کردم. این اثر در کارنامه‌شان یک استثناست — یکی از تنها دو فیلم بلند سینمایی که نوشتند اما کارگردانی نکردند، و اولین از سال ۱۹۸۵ تاکنون. پوستر فیلم آن‌قدرها حالت آرت‌هاوس ندارد نسبت به آخرین فیلم‌شان که دیده‌ام، اما قبلاً از یک کمدی موقعیتِ برادران کوئن لذت برده‌ام. شاید دلیل اینکه فیلم در ایالات متحده اکران نشده...

به‌خاطر نام برادران کوئن به این فیلم مراجعه کردم. این اثر در کارنامه‌شان یک استثناست — یکی از تنها دو فیلم بلند سینمایی که نوشتند اما کارگردانی نکردند، و اولین از سال ۱۹۸۵ تاکنون. پوستر فیلم آن‌قدرها حالت آرت‌هاوس ندارد نسبت به آخرین فیلم‌شان که دیده‌ام، اما قبلاً از یک کمدی موقعیتِ برادران کوئن لذت برده‌ام. شاید دلیل اینکه فیلم در ایالات متحده اکران نشده این است که اثری عجیب و بدفهم است. اما معلوم می‌شود نه؛ فیلم چندان پیچیده نیست. کمدی‌اش سطحی و ارزان‌قیمت است، پر از کلیشه‌های گسترده با لهجه‌های بامزه و بازی همیشگی سوءتفاهم‌ها که بعضی‌شان به‌نظر می‌رسد به‌سرعت قابل حل باشند اگر بعضی شخصیت‌ها کمی دقت محیطی به خرج می‌دادند. این سؤال پیش می‌آید که فیلم چقدر متفاوت می‌بود اگر، طبق شایعات، فیلمنامه بازنویسی نشده بود یا اگر خود برادران کوئن آن را کارگردانی می‌کردند. از این ایده خوشم آمد که قهرمان کلاهبردارِ داستان ابتدا هدفش را به‌عنوان فردی کاریکاتوری و عبوس تصویر می‌کند. اما وقتی او را از منظر عینی‌تری می‌بینیم، منطقی‌تر به‌نظر می‌رسد، هرچند آشکارا نسبت به کارمندش کم‌طاقت است. در این تقابل ضدقهرمان‌با‌ضدقهرمان داستانی جذاب نهفته بود. کاش فیلم این ایده را بیشتر واکاوی می‌کرد. با نگاهی گذرا به بسیاری از نقدها انتظار داشتم با فیلمی درهم و آشفته روبه‌رو شوم. اما از کالین فرث، تام کورتنی و چند بازیگر دیگر خوشم می‌آید، بنابراین دیدنش را امتحان کردم. از ابتدا تا انتها از آن لذت بردم. تعجب‌آور است. نمی‌دانم آن همه نفرت به چه خاطر بود: طرفداران بیش‌ازحد وفادار برادران کوئن (آنها فیلمنامه را نوشته‌اند اما کارگردانی نکردند)، یا علاقه به نسخه‌ی اصلی که من ندیده‌ام، یا هر چیز دیگری. فیلم شاهکاری نیست اما سرگرم‌کننده است. همین، گفتمش. جاهایی گاف‌های داستانی وجود داشت، اما من برای سرگرمی می‌دیدمش و چیز دیگری نمی‌خواستم. همین را پیدا کردم.