فیلم Texas Killing Fields 2011

این‌جا چیزی جز هرج‌ومرج نیست. حتی خدایتان هم اینجا نمی‌آید. «Texas Killing Fields» به کارگردانی امی کِنین مان و نویسندگی دان فرارونه است. بازیگرانش عبارت‌اند از سام وورثینگتن، جفری دین مورگان، جسیکا چِیس‌تِین، کلویی گِرِیس موریتز، جیسون کلارک، انابث گیش و استیون گراهام. موسیقی از دیکون هینچلیف و فیلم‌برداری از استوارت درایبرگ است. فیلم بر پایهٔ رویدادهای واقعی دربارهٔ قتل‌های متعدد زنانی ساخته شده که اجسادشان...

این‌جا چیزی جز هرج‌ومرج نیست. حتی خدایتان هم اینجا نمی‌آید. «Texas Killing Fields» به کارگردانی امی کِنین مان و نویسندگی دان فرارونه است. بازیگرانش عبارت‌اند از سام وورثینگتن، جفری دین مورگان، جسیکا چِیس‌تِین، کلویی گِرِیس موریتز، جیسون کلارک، انابث گیش و استیون گراهام. موسیقی از دیکون هینچلیف و فیلم‌برداری از استوارت درایبرگ است. فیلم بر پایهٔ رویدادهای واقعی دربارهٔ قتل‌های متعدد زنانی ساخته شده که اجسادشان در منطقه‌ای متروک بین هیوستون و گالوستون پیدا شده است. امی کِنین مان دختر مایکل مان است، یکی از استادان سینمای جنایی مدرن، بنابراین چندان تعجب‌آور نیست که او در دومین تجربهٔ کارگردانی‌اش وارد آب‌های مبهم شود. «Texas Killing Fields» نوعی نوآر باتلاقی است؛ با اینکه عنوانش از ویرانی‌های انسانی بزرگ خبر می‌دهد، در واقع فیلم بیشتر نوعی ناراحتی آرام و خزنده ایجاد می‌کند و توجهش بیشتر معطوف به کسانی است که جرم را پیگیری می‌کنند تا خودِ عاملان جرم. آنچه فیلم را پیش می‌برد، بررسی تأثیر این رخدادهای تأسف‌بار بر هر کسی است که با این جرایم مواجه می‌شود. متأسفانه فیلمنامه بیش از حد موضوعات را در خود جای داده و تقریباً یک فیلم بسیار خوب را از مسیر خارج می‌کند. از لحاظ فضا و هوشمندی فنی در خلق آن جو، این فیلم از بهترین‌های اخیر است. سراسر فیلم حس تهدیدی سنگین و خفقان‌آور دارد، مناظر هراس‌انگیز و شبح‌وارند و کل منطقه انگار بوی مرگ و اندوه می‌دهد. حتی وقتی داستان از آن زمین‌های عنوان فیلم فاصله می‌گیرد، حال و هوای ناامیدی از لنزهای مان و درایبرگ بیرون می‌زند؛ هوای داغ تگزاس انگار آخرین قطرهٔ انرژی را از کارآگاهان گرفتار تنگنا می‌گیرد. تمام این فضا تا حد زیادی مرهون موسیقی هینچلیف است که با تُن‌های بلوزمانند و تهدیدآمیز افسردگی را همراهی می‌کند. متأسفانه همهٔ این مهارت‌های فضاسازی نتوانسته‌اند ضعف‌های فیلمنامه را جبران کنند. خط داستانیِ جانبی دربارهٔ وورثینگتن و چِیس‌تِین به‌عنوان زن و شوهر سابق بی‌معنی است و در نتیجه چِیس‌تِین هدر می‌رود. سازندگان عمداً مظنونان را به‌صورت برجسته و در مرکز صحنه نشان می‌دهند (برخلاف موارد واقعی که بیشترشان حل‌نشده باقی مانده‌اند)؛ هدف ظاهراً حفظ حالت مرموز است، اما هر بینندهٔ دقیقی خیلی زود متوجه ماجرا می‌شود. علاوه بر این، میکس صدا در برخی نقاط مشکل دارد و گاهی دیالوگ‌های مهم را نامفهوم می‌کند. بازیگران عملکرد قابل قبولی دارند، به‌ویژه مورگان و موریتز، و مان در سکانس‌های اکشن نیز توانایی نشان می‌دهد که مکمل مهارت‌هایش در ایجاد فضاست. با این حال، فیلم همچنان تا حدودی ناموفق به‌نظر می‌رسد و نقدها و امتیازدهی‌های اینترنتی آن را تنها کمی بالاتر از متوسط ارزیابی کرده‌اند. این قضاوت کمی ناعادلانه است؛ طرفداران نوآر نوین و فیلم‌های جنایی عناصر زیادی برای جذب شدن در این اثر پیدا می‌کنند، اما مان شاید لازم باشد روایت‌گری خود را تیزتر کند تا پتانسیل بی‌تردیدش به‌طور کامل شکوفا شود. امتیاز: 6.5/10