فیلم Lords of Dogtown 2005

تولد فرهنگ اسکیت‌بورد در اواسط دههٔ ۷۰، دستاوردهای تیم نوآور اسکیت‌برد ونیز، کالیفرنیا — تیم زفیـر — بر پایهٔ رویدادهایی که در مستند اسکیت‌باز استیسی پرالتا با عنوان Dogtown and Z‑Boys (2001) ثبت شده‌اند، در این فیلم بازسازی می‌شود. جان رابینسون نقش استیسی را ایفا می‌کند، امیل هرش نقش جی را دارد و ویکتور راسوک نقش تونی (معروف به T.A.) را بازی می‌کند. هیت لجر هم...

تولد فرهنگ اسکیت‌بورد در اواسط دههٔ ۷۰، دستاوردهای تیم نوآور اسکیت‌برد ونیز، کالیفرنیا — تیم زفیـر — بر پایهٔ رویدادهایی که در مستند اسکیت‌باز استیسی پرالتا با عنوان Dogtown and Z‑Boys (2001) ثبت شده‌اند، در این فیلم بازسازی می‌شود. جان رابینسون نقش استیسی را ایفا می‌کند، امیل هرش نقش جی را دارد و ویکتور راسوک نقش تونی (معروف به T.A.) را بازی می‌کند. هیت لجر هم نقش اسکـیپ زفیـر را دارد و ربکا دی مورنی در نقش مادر پرتلاش یکی از نوجوانان ظاهر می‌شود. هرچند می‌توان Lords of Dogtown (2005) را یک فیلم ورزشی دانست، اما به همان اندازه یک فیلم بزرگ‌شدن است که رشد در سوی تاریک ونیز — معروف به داگ‌تاون، زادگاه فرهنگ اسکیت‌بورد در آمریکا — را به تصویر می‌کشد؛ فرهنگی که بر جهان تأثیر گذاشت. فیلم یادآور آن فضای فروپاشیده‌ای است که در River’s Edge (1986) نشان داده شده و در عین حال بخش‌هایی از ماجراجویی‌های هِدونیستی جیم موریسون در The Doors (1991) را به همراه دارد، اما با اکشن‌های اسکیت‌بوردی مانند انجام حرکات در استخرهای خشک حیاط پشتی و مسابقات مختلف. فیلم خوبی است؛ اتفاقاتش کمی بزرگ‌نمایی‌شده (که چندان هم عجیب نیست)، اما در کل از هوایی تا حدی تیره و افسرده برخوردار است و گاهی دیالوگ‌ها کار نمی‌کنند. شاید برای من کمی اندوه‌بار بود چون یاد افتخار و شرم روزهای نوجوانی‌ام انداخت. در هر حال، موسیقی متن دههٔ هفتاد عالی است. مدت زمان فیلم ۱ ساعت و ۴۷ دقیقه است و در منطقهٔ لس‌آنجلس، از جمله ونیز بیچ، ایمپریال بیچ و سانتا مونیکا فیلم‌برداری شده است. نمره: B-