فیلم Upon Entry 2022

«به آمریکا خوش‌آمدید؛ سرزمین آزادگان و سرپناه توده‌های خسته و تهی‌دست جهان.» یا حداقل این پرسشی است که این اثر نخستین پرتنش و تیزحسِ آلخاندرو روخاس و خوان سباستیان واسکز مطرح می‌کند. وقتی یک زوج اسپانیایی (آلبرتو آمان، برونا کوسی) با ویزاهای قانونی برای آغاز زندگی جدید به آمریکا مهاجرت می‌کنند، در بدو ورود به بندر نیویورک بازداشت شده و تحت بازجویی شدید درباره مسائلی...

«به آمریکا خوش‌آمدید؛ سرزمین آزادگان و سرپناه توده‌های خسته و تهی‌دست جهان.» یا حداقل این پرسشی است که این اثر نخستین پرتنش و تیزحسِ آلخاندرو روخاس و خوان سباستیان واسکز مطرح می‌کند. وقتی یک زوج اسپانیایی (آلبرتو آمان، برونا کوسی) با ویزاهای قانونی برای آغاز زندگی جدید به آمریکا مهاجرت می‌کنند، در بدو ورود به بندر نیویورک بازداشت شده و تحت بازجویی شدید درباره مسائلی نامشخص قرار می‌گیرند. بدون هیچ توضیحی برای این بازجویی، آنها با خط سؤالاتی روزافزون و مداخله‌جویانه از سوی دو مأمور خصمانه (بن تمپل، لائورا گومز) روبه‌رو می‌شوند که هیچ دلیلی برای این رفتار تهاجمی ارائه نمی‌کنند. این روند به‌شدت یادآور شکنجه‌های سنتی ورود در انجمن‌های دانشگاهی است؛ هدفی که در نهایت می‌کوشد با فرضیات ساختگی و حدس‌های بی‌پایه نوعی طرح مجرمانه را افشا کند، در حالی که اختلاف اصلی شاید فقط به چند اشتباه اداری و نپرسیدن چند سؤال ساده برمی‌گردد. زوج موردنظر کم‌کم از پاسخ دادن به پرسش‌های بسیار شخصی خودداری می‌کنند و این سرپیچی به شرایطی می‌انجامد که رابطه عاشقانه و آشکار آن‌ها را تهدید به گسست می‌کند. هرچند اتخاذ تدابیر امنیتی محتاطانه در مرزها و گمرک قابل توجیه است، اما آیا این نوع رفتارهای بدخواهانه و افراطی لازم‌اند، به‌خصوص وقتی طرفین ظاهراً همه قوانین را رعایت کرده‌اند؟ آیا این تصویری است که از آمریکا می‌خواهیم—جامعه‌ای هدایت‌شده توسط پارانویا و سوءظن فراگیر؟ و اگر چنین است، چرا کسی باید با وجود تلاش برای پیروی از همه پروتکل‌های قانونی، به‌سوی آن بیاید؟ فیلم پیامی قدرتمند درباره این رویه‌ها منتقل می‌کند، خصوصاً وقتی بدانیم برخی از این رفتارها مدت‌هاست که وجود داشته‌اند. نگارش دقیق و حساب‌شده فیلم، تماشاگر و شخصیت‌ها را مرتباً در تعلیق نگه می‌دارد و اجرای برجسته چهار بازیگر اصلی به‌خوبی رنج و ترسی را که روی پرده القا می‌شود منتقل می‌کند. این فیلم که نامزد سه جایزه Independent Spirit در بخش بهترین فیلم اول، بهترین فیلمنامه اول و بهترین تدوین شده است، تماشاگران را ناگزیر از احساس ناخوشایند می‌کند—احساسی که به نظر می‌رسد هدف سازندگان نیز بوده و در تحقق آن موفق عمل کرده‌اند.